THet is al een tijdje een trend waarbij bekende puzzelgenres worden doordrenkt met nieuwe verhalen om ze diepte en betekenis te geven, meer dan alleen maar het scherm vrijmaken voor punten. Occulte objectensorteerder Strange Horticulture en historisch-romantisch kaartspel Regency Solitaire zijn mooie voorbeelden, en nu is hier Mythmatch, een match-three-spel in de trant van Candy Crush of Bejeweled, dat ook een hartverwarmend verhaal is over vriendschap en gemeenschap dat zich afspeelt in een klein stadje in het oude Griekenland. Afgewisseld met cerebrale uitdagingen zijn dialoogscènes met dorpelingen en met goden die elkaar benadrukken en kleine aanwijzingen geven die later worden opgepikt, waardoor dit zowel een puzzel als een gedeeld mondeling drama is.
Je speelt als Artemis, de onsterfelijke dochter van Zeus, die het beu is om over het hoofd te worden gezien voor pruimenbanen ten gunste van haar sinistere broer Apollo (briljant afgeschilderd als een onuitstaanbare proto-tech broer). Wanneer de rol van God of the Hunt ter sprake komt, solliciteert ze, maar merkt dat ze eerst in de gunst moet komen bij een raad van haar oudsten op Olympus, en ze hebben allemaal puzzelopdrachten voor haar. Hephaestus wil dat ze helpt bij het maken van pijlen en hamers in zijn gieterij, terwijl Apollo haar nodig heeft om zijn verzameling knuffels van chimpansees te beschermen (een niet zo subtiele opgraving naar NFT’s). Deze minimissies hebben de vorm van match-three-puzzels, hoewel ze ook op slimme wijze elementen uit andere puzzelspellen zoals Plants vs Zombies en Overcooked inbrengen.
Maar voordat ze de rol kan krijgen, wordt Artemis van Olympus gegooid en naar de dodelijke stad Ithaca gestuurd, de thuisbasis van Odysseus, die alle mannen heeft meegenomen en jarenlang is verdwenen, waardoor de vrouwen en kinderen aan hun lot zijn overgelaten. Hier wordt het spel een kleine levenssimulatie op het platteland, waar je de lokale bevolking helpt door nieuwe gebouwen voor hen te bouwen, hun handel met andere nederzettingen te helpen en hun gecompliceerde levens op te lossen. Briljant, dit gebeurt nog steeds vooral door drie dingen te matchen. Elk item dat je in de wereld vindt, kan samen met twee andere identieke items worden neergezet om iets nieuws te maken: combineer drie schelpen en je krijgt een edelsteen, match drie takjes en je krijgt een houten plank. Elk item dat je op deze manier maakt, kan ook opnieuw worden gematcht, zodat je uiteindelijk een evoluerende hiërarchie van objecten krijgt die kan worden gebruikt om nieuwe dingen te bouwen en dorpelingen te helpen als ze met hun behoeften en problemen naar je toe komen.
Dit wordt de cyclus van het spel: je brengt je dagen op aarde door met het worden van een nuttiger godheid, en dan kun je ’s nachts terugkeren naar Olympus om te proberen je score te verbeteren bij de uitdagingen die de goden bieden. Naarmate je onmisbaar wordt in de levens van stervelingen, belonen ze je met geloof: kerkelijke XP (ervaringspunten) die je kunt gebruiken om de Olympische puzzeltaken gemakkelijker te maken. Deze structuur is briljant bedacht en omvat zowel het prettige drukke werk van een boerderijsim als de dwangmatige mentale uitdaging van de drie-op-een-rij-puzzel.
De visuele stijl is zachtaardig en cartoonachtig zonder al te schattig te zijn, en de personages die je ontmoet zijn goed getekend en sympathiek, waarbij hun verhalen oude Griekse mythen combineren met alledaagse kwesties en tijdloze sociaal-politieke thema’s. Er is onbeantwoorde liefde, er is sociale angst, maar er zijn ook onderliggende thema’s die met alles te maken hebben, van afwezige vaders tot hebzucht van bedrijven, tot de filosofie van management en de transactionele aard van aanbidding.
Mythmatch is ook ontzettend leuk. Door de combinatie van drie kevers ontstaat een wasbeer, die vervolgens door de vuilniszakken van de dorpsbewoners gaat en plastic genereert, dat je kunt matchen met verschillende soorten speelgoed en andere nuttige voorwerpen. Als ze klaar zijn met vangen, vallen deze schattige wezens in slaap, en je zult ze vaak tegenkomen als je door de stad dwaalt, opgeblazen, goed gevoed en omringd door afval.
Ik begon op een middag met spelen en stopte negen uur lang niet. De in elkaar grijpende systemen, het comfortabele tempo, eb en vloed tussen Olympus en het sterfelijke rijk zijn bijna hypnotiserend. Elke keer dat je het einde van een dagcyclus bereikt, denk je “nog maar één dag” en dan is het twee uur ’s nachts en probeer je nog steeds een pompoen te kweken voor het komende Demeter-festival, of een val te zetten voor een monster in het bos. Mythmatch is vakkundig en liefdevol gemaakt en is een lyrisch gedicht over mooi en lonend spelontwerp.
