Ustaad Bhagat Singh is niet zozeer een film, maar meer een lui geconstrueerd instrument voor sterrenaanbidding en politieke signalering, een instrument dat snel zijn welkom verliest voor iedereen buiten de kernfanbase van Pawan Kalyan, merkt Sreeju Sudhakaran op.
Belangrijkste punten
- Ustaad Bhagat Singh wordt geregisseerd door Harish Shankar met een scenario van Dasharadh.
- De film herenigt Harish Shankar met Pawan Kalyan na de blockbuster uit 2012 Gabbar Singh.
- Sreeleela en Raashii Khanna – De vrouwelijke hoofdrolspelers
Zoals de titel suggereert, Ustaad Bhagat Singh is de naam van onze hoofdpersoon. Hij is een wees die niet eens een echte naam heeft, dus is hij vernoemd naar zijn favoriete vrijheidsstrijder. Op de vraag of hij Mahatma Gandhi leuk vindt, zegt hij dat hij Gandhi respecteert, maar meer van Bhagat Singh houdt.
Uiteraard resoneert de naam gemakkelijk met zowel het rechtse als het linkse publiek. Het stelt hem ook in staat zich over te geven aan moedwillig geweld tegen schurken terwijl hij een cowboyhoed draagt (die op hilarische wijze binnen enkele minuten wordt vergeten). Het spreekt voor zich dat het gebruik van de naam uitsluitend bedoeld is voor heldenverheffing. Enerzijds beweert hij geïnspireerd te zijn door de geschriften van Bhagat Singh; aan de andere kant draagt hij een Om-hanger en citeert hij vaak de Bhagavad Gita.
Ik begrijp de ‘hachelijke situatie’ van Pawan Kalyan. Hij moet de meerderheidsgevoelens van zijn fanbase sussen, en dat kan niet bepaald gebeuren als hij begint te citeren uit Communistisch Manifest. Ook kan niet worden aangetoond dat hij een plaats met een moslimmeerderheid binnengaat met een rode vlag benadering op het voorhoofd terwijl hij beweert dat de plaats NIET Pakistan is.
Wat Ustaad Bhagat Singh gaat over
Ustaad Bhagat Singhgeregisseerd door Harish Shankar, begrijpt misschien niet helemaal de idealen van de man wiens naam het ontleent, maar het bevat zeker het sjabloon dat nodig is om de actiepersoonlijkheid van Pawan Kalyan te verpakken en hem tegelijkertijd voldoende ruimte te geven om zijn politieke voorkeuren te uiten.
Voor de ‘Power Star’ en zijn zeer loyale schare fans is het een win-winsituatie. Voor alle anderen ontwikkelt het zich al snel tot een bekende, veel te lange en uitputtende sleur.
Het verhaal volgt Bhagat Singh (Pawan Kalyan), een wees opgevoed door een goedhartige directeur (KS Ravikumar) die later de Chief Minister wordt. Terwijl de CM ernstig wordt aangevallen, neemt de opportunistische Nalla Nagappa (R Parthiban) het roer over als interim CM met de ambitie om het permanent te maken.
Ondertussen belandt de hedonistische zoon van de CM in het dorp van Bhagat Singh en komt hij midden in het vizier van de hoofdpersoon terecht. Al snel ontdekken we dat Bhagat Singh een verleden heeft – en dat verleden is diep verweven met Nagappa.
Sjabloonaangedreven potketel
Ustaad Bhagat Singh is zo sjabloongestuurd dat het niet veel verrassingen biedt. De held wordt geïntroduceerd met een actieachtergrond die doet denken aan de Malayalam-kaskrakers van Mohanlal Pulimurugan. Als hij eenmaal volwassen is (in Pawan Kalyan), krijgt hij nog een gestileerde inzending – opnieuw door middel van actie, waarbij hij hem opnieuw positioneert als een redder.
De eerste helft leunt op luchtige sequenties waarin Pawan Kalyan en een stel cabaretiers hun best doen om grappen te maken, geholpen door meta-commentaar en nu vermoeide callbacks naar andere supersterren. Raashii Khanna is er in de eerste plaats om het romantische vakje aan te vinken en uiteindelijk een dame in nood te worden. Haar belang voor de plot is net zo duidelijk als het gebrek aan politieke agenda in de film.
Net als het geduld begint op te raken, komt de onvermijdelijke flashback. Hier transformeert de held in een schietgrage agent met nog een (her)introductie-actiescène waarin hij wordt afgeschilderd als een ‘hindoeïstische’ redder. Omdat dit flashbacknummer bijna de hele tweede helft domineert, introduceert het een andere romantische invalshoek via RJ Leela (Sreeleela), wiens ‘zoete’ capriolen eerder opvallend dan charmant aanvoelen en vaak concurreren met de karikaturale schurkenstreken van Parthiban.
Er zijn ook de gebruikelijke opvulapparaten: een paar onnodige liedjes – een waarin de heldin de held achtervolgt en een andere waarin Pawan Kalyan begint te dansen om fluitjes van fans te genereren. Een symbolische dosis amma passam wordt door Gautami’s karakter binnengegooid terwijl ze haar volledig verspilt. Vrouwelijke personages worden onderworpen aan intimidatie en mishandeling, voornamelijk om de gewelddadige vergelding van de held te rechtvaardigen.
Niet verrassende wendingen en niet-subtiele propaganda
Gezien de huidige politieke positionering van Pawan Kalyan is er ook een willekeurige scène waarin hij ‘JSR’ zingt en een andere waarin hij een groep normale burgers dwingt om onder schot ‘Jai Hind’ te zingen. Wat is ‘patriottisme’ als het niet performatief en dwingend is?
Om zijn ‘patriottische’ toonhoogte verder te versterken, introduceert de film karikaturale jihadistische antagonisten, precies geschreven en gekleed zoals je zou verwachten in dergelijke verhalen.
In de climax vinkt de terroristenleider plichtsgetrouw elk vakje uit het rechtse speelboek aan om de held te provoceren, waarbij hij een beroep doet op alles, van Operatie Sindoor tot claims van een groeiende moslimbevolking in India, aangewakkerd door vermeende infiltratie in Bangladesh.
Helaas voor Ustaad Bhagat SinghHoewel de film bedoeld was om mee te liften op de golf van islamofobie, wordt hij overtroffen door zijn Bollywood-rivaal van de week, De wraak van Dhurandhardie die ruimte veel brutaler omarmt.
Er zijn enkele ‘schokkende’ wendingen waarbij sommige personages niet zijn wie ze beweren te zijn. Als je je mond niet voelt openvallen, komt dat omdat er geen logische opbouw is voor deze onthullingen.
De actiescènes zijn generiek en fantasieloos, zonder echt gevoel van inzet. Maar dat is te verwachten als de film weigert de hoofdpersoon in enig reëel gevaar te brengen. In plaats daarvan hanteert hij tweesnijdende wapens als speelgoed en maait hij hordes misdadigers neer, terwijl vijandelijke kogels hem handig ontwijken alsof ze voor vrijwillige pensionering hebben gekozen. Wat enigszins werkt voor deze scènes is de achtergrondscore van S Thaman, die hier de volledige Anirudh-modus gebruikt.
Ustaad Bhagat Singh is niet zozeer een film, maar meer een lui geconstrueerd voertuig voor sterrenaanbidding en politieke signalen, een voertuig dat snel zijn welkom verliest voor iedereen buiten Pawan Kalyans kernfanbase.
Ustaad Bhagat Singh Beoordeling Rediff-beoordeling:
