Mensen die in de staat Washington wonen en werken, doen dat niet momenteel betalen eventuele inkomstenbelasting. Maar over een paar jaar zal een kleine groep inwoners hieraan onderworpen zijn: de wetgevers in Washington hebben onlangs een wetsvoorstel aangenomen dat met ingang van 1 januari 2028 een belasting van 9,9% zou opleggen op inkomsten boven de $1 miljoen.
De zogenaamde miljonairsbelasting zou de staat jaarlijks tot 4 miljard dollar kunnen opleveren, een omzet die gouverneur Bob Ferguson zei hebben gezegd via een belastingvermindering naar gratis ontbijt en lunch voor studenten en werkende gezinnen zou kunnen gaan. (Ferguson moet het wetsvoorstel, dat op 13 maart op zijn bureau belandde, nog ondertekenen, maar heeft dat beloofd.)
De vergoeding is onderdeel van a golf van rekeningen dat wetgevers dit jaar hebben overwogen het oppotten van rijkdom in toom te houden en het groeiende probleem van de ongelijkheid aan te pakken. En voor sommige ‘vermogende’ individuen is het al veel te laat.
‘Het werd tijd’
Judy Pigott is bijvoorbeeld lid van de Patriotic Millionaires, een groep rijke individuen die pleiten voor progressievere belastingen. Ze woont ook al heel lang in Seattle. Toen Pigott voor het eerst over het wetsvoorstel hoorde, was haar reactie, zegt ze: ‘Het werd tijd.’
“Ik denk dat het belangrijk is dat mensen met hogere inkomens een eerlijk deel betalen, wat volgens mij betekent dat we mazen in de wet en superbelastingvoordelen moeten wegwerken”, zegt ze. “Degenen die (rijkdom) hebben, hebben een sociaal contract – ongeschreven maar belangrijk – voor het geheel.”
Toen Pigott, 76, in een andere staat woonde, werd haar topinkomen tegen bijna 80% belast. “Een belasting van 9,9%”, zegt ze, “lijkt mij minder.”
Individuele effectieve belastingtarieven zullen feitelijk lager zijn dan dit tarief, omdat de 9,9% alleen van toepassing is op inkomsten boven $ 1 miljoen. Op een inkomen van bijvoorbeeld $1,2 miljoen is slechts $200.000 onderworpen aan die belasting.
Het wetsvoorstel is ook slechts van toepassing op een klein deel van de bevolking: minder dan 0,5% van de inwoners van Washington zal hierdoor worden getroffen.
Zullen rijke mensen vluchten?
Toch zijn er tegenstanders. Critici van het wetsvoorstel hebben hun bezorgdheid geuit dat het rijke inwoners ertoe zou kunnen aanzetten de staat te ontvluchten of zelfs de rekruteringsinspanningen voor sportteams in Seattle zou kunnen schaden.
Pigott heeft geen plannen om Seattle te verlaten, en ze verwacht ook niet dat iemand anders dat zal doen. “Hoewel sommigen de staat Washington verlaten, is het onwaarschijnlijk dat de redenen het gevolg zijn van deze belasting, en zeker niet als een enkel probleem”, zegt ze. ‘Waarschijnlijker zou ik zeggen dat ze zonneschijn willen.’
Onderzoek ondersteunt Pigott’s gedachten hierover.
“De literatuur ondersteunt gewoon niet echt het idee dat mensen migreren omdat hun belastingen stijgen”, zegt Omar Ocampo, onderzoeker voor het programma van het Institute for Policy Studies over ongelijkheid en het algemeen belang.
In 2023 werd bijvoorbeeld in Massachusetts een miljonairsbelasting van kracht, en tot nu toe lijkt er geen massale uittocht van miljonairs te hebben plaatsgevonden.
Feitelijke gegevens van de Internal Revenue Service (IRS) over inkomensverdieners zijn voor dat jaar nog niet beschikbaar, maar twee andere proxy’s suggereren weinig effect, zegt Ocampo: het aantal miljonairs in de staat, gemeten naar vermogen, is gegroeid sindsdien hebben de inkomsten uit de belasting tot nu toe ieder jaar de verwachtingen overtroffen.
Er zijn veel krantenkoppen geschreven over de voormalige CEO van Starbucks, Howard Schultz, die Washington verliet en naar Florida vertrok, maar hij merkte ook op dat hij de ‘pensioenfase’ van zijn leven is ingegaan – en dat Florida een van de top staten als het gaat om het aantrekken van gepensioneerden.
En als het op sport aankomt, had voormalig Patriots-coach Bill Belichick gezegd dat de miljonairsbelasting uit Massachusetts de rekruteringsinspanningen van het team zou beïnvloeden, maar zoals Ocampo opmerkt, haalde het team de Super Bowl van 2026.
Californië heeft ook een hogere totale belastingdruk dan Massachusetts, en sportteams zijn daar nog steeds succesvol.
De staat Washington zou ‘een pionier kunnen zijn’
Deze misvattingen, zegt Ocampo, komen voort uit wat hij de ‘rijkdomsverdedigingsindustrie’ noemt, die hij beschrijft als het verzet tegen vrijwel elke progressieve belasting.
Rijke individuen hebben publiekelijk tegen dergelijke belastingen gevochten en hebben daar vaak aanzienlijke sommen geld voor uitgegeven. Bijvoorbeeld Google-medeoprichter Sergey Brin hebben gebruikt $45 miljoen in de strijd tegen een vermogensbelasting van 5% in Californië Voogd deze week gemeld.
Miljardairs hebben miljoenen uitgegeven om zich te verzetten tegen de verkiezing van burgemeester Zohran Mamdani van New York. spoor hem aan waarbij hij opmerkte dat ze “meer geld tegen mij gebruikten dan ik (hen) zou belasten.”
Maar Ocampo zegt dat mensen de neiging hebben deze belastingen te steunen als ze de tastbare voordelen ervan zien. De miljonairsbelasting in Massachusetts heeft geleid tot echte investeringen in het openbaar vervoer en heeft de staat daartoe in staat gesteld collegegeld dekken voor 25.000 studenten.
Massachusetts is een voorbeeld geworden waar wetgevers op hebben gewezen bij het bespreken van de mogelijkheden van het belasten van de rijken. Nu zou de staat Washington een ander model kunnen worden – vooral voor staten die geen inkomstenbelasting hebben.
“Elke keer dat iemand enige vorm van miljonairsbelasting noemt, zeggen mensen: ‘Absoluut niet, ik wil dit niet.’ Maar dan zie je dat Washington pioniert”, zegt hij.
“(In plaatsen als) New Hampshire, Florida, kunnen mensen dit gaan bekijken als ‘misschien is dit iets dat we kunnen doen en hoeft de rest van de bevolking zich geen zorgen te maken dat deze inkomstenbelasting hen treft, maar toch zouden we wat publieke investeringen kunnen hebben'”, voegt hij eraan toe.
Rijkere mensen zelf – in ieder geval miljonairs, hoewel miljardairs nog steeds grotendeels tegen zijn – kunnen ook tot deze ideeën komen. Pigott zegt dat het idee dat geld naar slechts een paar mensen stroomt ‘als grof wordt beschouwd’. Onderzoek ondersteunt het idee daarvan de publieke opinie van de ultrarijken steeds negatiever worden.
Voor Pigott is het concept dat de rijken al hun geld vasthouden niet eens zo logisch.
“Te veel van ons in dit land… willen nu ‘meer voor mij'”, zegt ze. “En als je meer wilt, kun je er niet genoeg van hebben. Het is een onhaalbaar doel.”
