Verbaas, verbaas, verbaas! Dit artikel bevat grote spoilers voor “Project Weesgegroet.”
2026 is nog jong, maar we hebben misschien al een kanshebber voor een van de beste films van het jaar… zo niet een van de beste sciencefictionfilms ooit in “Project Weesgegroet”. In veel opzichten waren regisseurs Phil Lord en Chris Miller altijd de juiste keuze om dit avonturenverhaal de ruimte in te leiden. De originele roman van ‘The Martian’-auteur Andy Weir heeft een bepaald ongebruikelijk gevoel voor humor, een verfrissend hoopvolle en optimistische toon, en natuurlijk een vertederend centraal duo tussen astronaut Ryland Grace (gespeeld door Ryan Gosling in de bewerking) en zijn buitenaardse vriend Rocky (ingesproken door James Ortiz). Gezien hun eerdere succes bij het omzetten van andere IP-games in echte publiekstrekkers, gaf de betrokkenheid van Lord en Miller de lezers waarschijnlijk een zucht van verlichting.
Wat, zo blijkt, een goede reden had. Terwijl de filmversie van “Project Hail Mary” nauwelijks als een getrouwere vertaling van het bronmateriaal kon aanvoelenschrijver Drew Goddard nam uiteindelijk een paar vrijheden. Een dergelijke gebeurtenis doet zich verrassend genoeg voor aan het einde van het verhaal. Nadat hij samenwerkt met Rocky om de boel te redden (samen met, weet je, een heel zonnestelsel of twee), voelt Ryland zich uiteindelijk thuis op Erid, de planeet van Rocky. Dit is bijna hetzelfde einde als het boek, maar met een subtiel verschil.
In zowel de roman van Weir als de film wordt duidelijk gemaakt dat Ryland de mogelijkheid heeft om terug te keren naar de aarde. In het boek wordt sterk gesuggereerd dat hij weinig verlangen heeft om terug te keren. In de film blijft het echter wat dubbelzinniger. Toen Lord en Miller werden geïnterviewd door /Film, legden ze uit waarom ze vonden dat dit net iets “krachtiger” was.
Phil Lord en Chris Miller waren van mening dat het beëindigen van Project Hail Mary met een keuze ‘krachtiger’ zou zijn
Voor een film als ‘Project Hail Mary’ is er geen belangrijker moment dan de slotnoot die het publiek gespannen achterlaat als ze de theaterzaal uitlopen. Wanneer we Ryland op Erid inhalen, genietend van het comfort van een heel terrarium dat is ontworpen om eruit te zien als een van de stranden van de aarde, speelt de epiloog zich af als een perfecte afsluiting van zijn reis. Dit brengt onze menselijke hoofdpersoon niet alleen terug naar zijn roots als leraar, dit keer voor een klaslokaal met opgewonden Eridiaanse kinderen, maar het benadrukt ook zijn diepgewortelde vriendschap met Rocky.
Volgens Phil Lord en Chris Miller, die onlangs met Ethan Anderton van /Film spraken, was het hun bedoeling om Ryland de optie te geven om naar huis te gaan als hij dat wilde, maar zonder dit op de een of andere manier te bevestigen. Zoals Lord uitlegde: “Het denkproces daar is dat het krachtiger is als het een keuze is. Toch? Dus ja, als hij daarheen is gegaan, is dat één ding. Als hij de kans heeft om terug te gaan en hij liever blijft, zegt dat je alles over die relatie.” Miller beschreef verder hoe dit de laatste wandeling van Ryland en Rocky langs het strand vormde:
“Dus daarom hebben we dit veel grotere terrarium voor hem gebouwd, en het zou op het strand zijn, omdat we dit soort strandthema hadden opgezet met een ‘Don’t Go Crazy’-kamer en enkele van zijn fantasieën over de aarde en de mist. En we wilden dat het zou voelen als: ‘Oh, ik ga iets krijgen dat voelt alsof ik hier voor altijd zou kunnen zijn, en ik zal mijn beste vriend zijn’ om hier voor altijd te blijven zitten. “
Project Wees gegroet Mary wilde altijd het einde van het originele boek behouden
Fans van de originele roman van Andy Weir waren misschien bang dat een verfilming deze spannende slotscène over Erid zou weglaten, die enigszins bitterzoet aanvoelt omdat Ryland minimale interesse toont om ooit weer tijd met mensen door te brengen. Maar op hun beurt heeft het trio Phil Lord, Chris Miller en Drew Goddard op dit punt nooit getwijfeld. Lord zei hetzelfde tegen /Film en onthulde dat dit altijd het plan was:
‘Ja, ja. We waren allemaal op één lijn met Drew Goddard dat we in dit einde aan de lijn zouden blijven.’
Om de juiste toon voor de slotscène te vinden, keken de filmmakers naar het boek en pasten ze van daaruit zorgvuldig aan. Volgens Miller: “Ik denk dat we probeerden de geest van die scène (uit de roman) te behouden, maar we dachten ook dat er iets was … we wilden zeker weten dat het echt hoopvol aanvoelde.” Bekijk de schattige eindscène terwijl Ryland zijn nieuwe klaslokaal binnenwandelt, zijn les begint en wordt begroet door het gepiep en de muzieknoten van alle Eridiaanse kinderen – de ‘Muppet Babies’ zoals Miller ze noemde. Er is iets geruststellends aan het zien hoe Ryland zich in een vertrouwde routine op een andere planeet nestelt, en doet wat hij duidelijk graag doet (tenminste als hij de wereld niet redt). Het is de moeite waard om over je heen te slaan als je het ons vraagt.
Of, zoals Lord het kort en bondig verwoordde: “Wie zou je film niet willen beëindigen met 50 kleine Muppets?”
“Project Hail Mary” is nu in de bioscoop.
