Dan (Jason Segel) is vreemd genoeg alert op zijn weekendplannen met zijn vrouw Lisa (Samara Weaving). Ze gaan het weekend doorbrengen in hun afgelegen hutje in het bos, vertelt hij luidkeels aan zijn collega’s. Ze staat erop om alleen in de bergen te wandelen. Zelfs als het gaat sneeuwen. En ze dwaalt nooit af.
Zie je, Dan heeft het gehad. Een mislukte tv-commercieel regisseur die jaren geleden een hitfilm had, is al jaren ongelukkig in zijn huwelijk en heeft besloten de meest drastische actie te ondernemen: hij zal zijn vrouw vermoorden en haar levensverzekeringsgeld innen. Zijn plan is onfeilbaar… totdat ze hem op de proef stelt, net op het moment dat hij het gaat uitvoeren.
Want Lisa heeft dat ook gehad. Lisa, een worstelende actrice die haar fulltimebaan heeft opgezegd om haar met schulden kampende echtgenoot te onderhouden, is aan het eind van haar Latijn. Ze heeft luidkeels met haar vriendin gesproken over de aandrang van haar man om tijdens hun hutreis in het weekend op jacht te gaan. Ze houdt niet eens van jagen en er kon niet van haar gevraagd worden een geweer te hanteren. Wie zal zeggen of ze struikelde en het geweer per ongeluk afging?
Maar dat is nog maar het begin van de wild gewelddadige donkere komedie Over je dode lichaam, Jorma Taccone’s remake van Tommy Wirkola’s Noorse film uit 2021, De reis. Leuk vinden De reis over je lijk begint met het uitgangspunt van een getrouwd stel dat elkaar probeert uit te schakelen voordat de zaken een onverwachte wending nemen wanneer drie ontsnapte criminelen (of in het geval van Over je dode lichaamTimothy Olymphant en de twee criminelen van Keith Jardine en de gevangenbewaarder van Juliette Lewis die hen hielp uitbreken) gijzelen hen. Maar anders dan De reiseen nare actie-horrorfilm met een wrede inslag, Over je dode lichaam zit gevangen tussen de gekke komische stijl van Taccone en de donkere, brute wending die het verhaal neemt. Het resultaat is een tonaal onevenwichtige en dissonante film die zijn brutaliteit nooit helemaal verdient.
Je ziet dat Taccone, vooral bekend als lid van Het eenzame eiland komediegroep en regie van de geweldige muzikale satire Popstar: Stop nooit, stop nooitvoelt zich meer op zijn gemak in de snelle eerste helft van de film, waarin een slim flashback-apparaat wordt gebruikt om het verhaal opnieuw te vullen telkens wanneer zich een nieuwe wending ontvouwt. Het is een slimme truc van scenarioschrijvers Nick Kocher en Brian McElhaney: elke nieuwe onthulling – Lisa’s moorddadige missie, de komst van de drie criminelen – wordt omgezet in een scherpe clou die de film een soort metahumor geeft waar Taccone duidelijk in uitblinkt. Maar het is wanneer Olyphant, Jardine en Lewis in beeld komen dat de zaken een wending nemen naar het schokkend grimmige en teleurstellend eenvoudige.
Dan en Lisa worden gegijzeld door drie criminelen die zich in hun hut verstoppen.
IFC
Zodra het trio Dan en Lisa gijzelt, Over je dode lichaam verandert van een pittige, verhoogde meta-komedie in een eenvoudigere thuisinvasiethriller. En wanneer Taccone wat komedie in de procedure injecteert, voelt het jammerlijk misplaatst. Het probleem is dat de humor van Taccone, hoewel deze een donker randje heeft, niet de wrede inslag heeft die nodig is om de toon gedurende de brute tweede helft van de film vast te houden. Zijn komedie is aan de gekke kant, met sommige momenten zo absurd dat het leek alsof ze in een Lonely Island-schets konden veranderen. Dat is niet de toon Over je dode lichaam behoeften, vooral als het enkele van de donkerdere, meer aanstootgevende wendingen van het Noorse origineel aanpast.
De cast doet dat niet Over je dode lichaam ook veel diensten. Jason Segel, die met een dode blik kijkt in een poging om te profiteren van de brutalere elementen van de film, voelt zich misplaatst, vooral voor Dan’s Stro honden-achtige rit. Samara Weaving bevindt zich meestal in de laatste meisjesmodus en verzet zich op subtiele wijze tegen Lisa’s meer onwaarschijnlijke kwaliteiten. Olyphant en Lewis zijn degenen die het beste passen bij de donkere golflengte van het verhaal en communiceren een fantastisch griezelige vreugde over het nemen van hun nieuwe gijzelaars. Maar zelfs zij kunnen niet voorkomen dat de film aanvoelt als een verkeerd begrepen Hollywood-remake van een uitgesproken Noorse donkere humor.
Over je dode lichaam was oorspronkelijk bedoeld om te worden geregeerd door De reis’s regisseur Tommy Wirkola voordat hij het project in 2024 verliet. En je kunt zien dat Taccone een project overnam dat was gestart door een andere regisseur met donkerdere, meer sinistere gevoeligheden dan hij – de tonale zweepslag tussen de twee ongelijksoortige delen, de halfslachtige pogingen om een brutaal script lichter te maken. Zelfs als de film afdaalt in een cartoonachtig bloedbad, voelt het alsof de film twee geesten heeft; tussen een volledige horrorkomedie of het omarmen van de brutaliteit. Je zou willen dat Taccone het in zich had om de laatste te omarmen, in plaats van je terug te trekken in het comfort van een dwaze Lonely Island-achtige meta-grap.
Over je dode lichaam ging op 14 maart in première bij SXSW. De film gaat op 24 april in première in de bioscopen.
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd
