Ryan Gosling leidt naar de kamer i Project Hallo Mariade geweldige sciencefiction-avonturenfilm van het Oscar-winnende regieduo Phil Lord en Christopher Miller die dit weekend naar de bioscoop kwam. De film is een bewerking van de gelijknamige bestseller van Andy Weir en toont onderwijzer Ryland Grace ondergedompeld in een uiterst geheime overheidsoperatie. De zon gaat onder en hij wordt ingeschakeld om erachter te komen waarom en dit te stoppen.
Als ik de mensen die bij de film betrokken waren niet vermeldde, zou deze beschrijving gemakkelijk kunnen worden gekoppeld aan een aantal films over ruimterampen die zijn gekomen en gegaan. Maar dit is geen nee Michael Bay-film. In feite is Project Hail Mary anders dan de meeste titels in zijn soort, omdat het verhaal de sombere, hopeloze toon vermijdt die gepaard gaat met galactische onheilspellende, sombere, race-tegen-de-tijd-overlevingsverhalen. En er zit een alien in.
Terwijl ik me installeerde voor de IMAX-persvertoning, zei de persoon die Project Weesgegroet introduceerde dat het uiteindelijk een verhaal is over de kracht van vriendschap. Ik rolde met mijn ogen bij de gedachte, maar ik at mijn woorden toen de aftiteling rolde. Dat is precies dat, en het laat zien hoe een simpele emotionele band en de wens om een gemeenschappelijk probleem op te lossen mensen met verschillende achtergronden bij elkaar kunnen brengen, waaronder een anonieme buitenaardse steenspin.
“Het is een bromance”, vertelde Weir me via Zoom. “Het is een verhaal over twee mensen die vrienden worden en vervolgens samenwerken. Dus samenwerking, samenwerking… Ik ben optimistisch en heb positieve opvattingen over de mensheid en zo, en dus projecteer ik die opvattingen op denkbeeldige buitenaardse wezens.”
Schrijver Andy Weir op de set van Project Hail Mary.
Ik had eerder deze week de kans om met Weir te praten over Project Hail Mary. Ik wilde de hoopvolle, leuke sfeer van het verhaal ontdekken, en de beroemde sciencefictionauteur leerde me een paar dingen die hij leerde toen hij het verhaal voor het eerst tot leven bracht.
“Ik geloof dat de mensheid behoorlijk geweldig is,” begon hij, “en ik denk dat we geweldige dingen doen, vooral als we worden gepusht. Dus ik denk dat we een geweldige soort zijn, en we doen geweldige dingen.”
Het is een perspectief dat Project Weesgegroet zo’n verademing maakt. Ik vertelde hem dat, en erkende de ‘wetenschap is cool’-boodschap die de film al vroeg overbrengt wanneer Grace haar studenten lesgeeft. In ruil daarvoor zette hij zijn spreekwoordelijke lerarenhoed op en leerde me een dieper concept dat ten grondslag ligt aan bijna alle ruimteverkenningsverhalen in sciencefiction.
“Ik heb een lijst opgeschreven van alles wat een buitenaardse soort volgens mij nodig heeft om het punt te bereiken waarop ze een ruimteschip kunnen maken”, zei hij. “Wat heb je nodig?”
(Voeg hier mijn verwarde knipoog in en haal mijn schouders op.)
Ryan Gosling schittert in Project Weesgegroet.
“Je hebt informatieoverdracht nodig, wat betekent dat je taal nodig hebt”, vervolgde hij. “Je moet met elkaar kunnen communiceren, waardoor de kennis verder reikt dan elk individueel lid van de stam. Het is alsof opa me vertelde hoe ik dit touw moest weven, en nu moet ik mijn kleinzoon vertellen hoe ik het touw moet weven, en die kennis blijft bij de stam, toch?”
Ja. Maar tot nu toe leek het allemaal vrij eenvoudig. Wat heeft dit met ruimtevaartuigen te maken? Ik deed mijn best om niet te onderbreken.
“En toen dacht ik aan een ander heel belangrijk aspect: het hebben van een stam”, vervolgde hij. “Je hebt compassie en zorg voor andere leden van je stam. Je denkt: ‘Ik geef om die man, zelfs als hij sterft, heeft het geen directe invloed op mij.’
Ryan Gosling en Sandra Hüller spelen de hoofdrol in Project Hail Mary.
Oké, dus niet zoals de buitenaardse soort van Star Trek: The Next Generation, de Borg. Ik was behoorlijk trots op deze uitspraak, die ik zelfs hardop zei.
En zonder een stap over te slaan corrigeerde hij mij: ‘Het meest meelevende wat de Borg kan doen is mensen assimileren. Want dan maken ze deel uit van de Borg, en dat is het beste wat je kunt zijn.’
Ik vermoed dat als Weir het niet had gered als schrijver, zoals Gosling’s Grace, hij een solide carrière als leraar had kunnen opbouwen. Hoe dan ook, terug naar de les…
“Om het punt te bereiken waarop je een ruimteschip kunt maken, moet jouw soort het concept van compassie en zorg voor elkaar hebben”, zei hij terwijl hij zag hoe mijn geest in realtime werd opgeblazen. “Je zou nooit een ruimteschip hebben gemaakt als je het niet had.”
Wat heeft dit allemaal te maken met de algehele vrolijke sfeer van de film? Nou, zoals hij me vertelde, is de emotionele basis van de film (die zeker empathie, medeleven en bezorgdheid omvat) gebouwd op de vriendschap tussen Ryland en zijn nieuwe buitenaardse vriend, die hij Rocky noemt.
“Als Rocky en Ryland elkaar in de ruimte ontmoeten op ruimteschepen die hun respectievelijke soort heeft gebouwd, zijn het allebei entiteiten die per definitie dit concept van compassie en zorg voor de ander moeten hebben”, zei hij. “Dit concept van empathie en bezorgdheid is een noodzaak om te komen waar we nu zijn. Het is het beste deel van de mensheid. En ik denk dat elk intelligent buitenaards ras dat we tegenkomen dit ook zou moeten hebben.”
Ik moet eerlijk zijn. Ik heb dagenlang over dit gesprek nagedacht en dit idee op de proef gesteld met elke sciencefictionfilm die ik heb gezien over ruimtevaart. Plots zie ik het genre in een geheel nieuw, optimistisch licht.
Het zorgde ervoor dat ik in de goede sfeer van de film dook, die ook in het boek zit. Waarom besloot Weir dit ogenschijnlijk angstaanjagende scenario zo vreugdevol te laten voelen?
“Het is gewoon een uitvloeisel, een uitloper van mijn wereldbeeld, denk ik”, zei hij. Hoewel er in de hele film thema’s als teamwerk, vriendschap en hoop voorkomen, voegde Weir eraan toe dat hij Project Hail Mary maakte zonder agenda of duidelijke les.
“Het enige wat ik met al mijn woorden wil, is entertainen. Er zijn geen boodschappen, er is geen moraal. Ik probeer geen van je overtuigingen te veranderen of overtuigingen op te roepen. Het enige wat ik wil als je de theaterzaal verlaat of als je mijn boek opbergt, is dat je denkt: ‘Dat was cool. Ik ben blij dat ik dat heb meegemaakt’.”
Nou, dat was gaaf. En ik ben echt blij dat ik het heb meegemaakt. Jij wint, Andy. Jij wint.
