Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Het is 2026 en alles is ellendig. De kosten van levensonderhoud zijn exponentieel gestegen en daarmee is de kwaliteit van het leven afgenomen. De lijnen zijn langer, alles is geautomatiseerd, niemand betaalde genoeg om zich te bekommeren om de zorg en dat neem ik ze niet kwalijk. Als je vastzit aan het huren van mensen die het concept van een huis als een investeringsmogelijkheid beschouwen, geen eigen gazon hebben en een derde van je inkomen aan belastingen betalen voordat je bij elke aankoop opnieuw belasting moet betalen, is het heel gemakkelijk om je er niet meer druk over te maken. Wat is tenslotte het punt? De gemiddelde mens komt niet vooruit, en als dat wel het geval is, zorgt een medisch noodgeval of een onverwacht financieel obstakel ervoor dat hij of zij drie jaar vertraging oploopt.
Het is heel gemakkelijk om er niets om te geven. Maar hier is het contrapunt dat niemand je vertelt: het is heel gemakkelijk om te doen alsof je dat wel bent Doen zorg. In feite is doen alsof het je niets kan schelen een vaardigheid die je altijd moet verfijnen, omdat het alles voor je zal veranderen.
Van McDonald’s tot het hoekkantoor
Ik eet zelden fastfood verder. De waarde is er gewoon niet en het krijgen van de juiste bestelling voelt als een toss. Het is jammer omdat fastfood Het moet praktisch zijn en ontworpen om heerlijk te zijn. Ik zou op een drukke dag waarschijnlijk vaker naar de drive-thru gaan als het niet makkelijker en goedkoper was om thuis te koken. Dat is jammer, want er is niets beters dan een burger en friet als de dag voorbij is.
De laatste keer dat ik McDonald’s at, kwam ik thuis van een concert, had de hele dag niet gegeten en droomde van een Quarter Pounder, zoals een stripfiguur die een gebraden kalkoen in de woestijn hallucineert. Ik stak mijn hand in de tas om een kwaliteitscontrole uit te voeren voordat ik vertrok. Mijn hand, het hamburgerdoosje en het zakje zelf waren doorweekt, alsof het allemaal in een vetafscheider was gedompeld en toch werd geserveerd. “Geen probleem, ik ga gewoon naar binnen en laat het repareren”, was mijn gedachte.
Toen ik om nieuw eten vroeg dat niet zo vochtig was dat het uit elkaar viel, kreeg ik als antwoord: “Het is gewoon vettig”, gevolgd door lege blikken. Na ca. Na tien minuten proberen mijn eten te halen en naar huis te gaan, begon mijn hangriness toe te slaan en ik zei: “Het kan me niet schelen, maar kun je op zijn minst doen alsof?” Iets wat we eerlijk gezegd allemaal beter zouden kunnen doen.
Er treden fouten op. Dat is prima. Maar het algemene gevoel van onbehagen dat ik voel, niet alleen bij McDonald’s maar overal, is voelbaar. Aan de ene kant snap ik het. De dienst op het kerkhof stinkt en ik moet iemand op een vrije dag hebben betrapt. Maar met een simpel ‘sorry daarvoor, uw bezorgdheid is terecht, we zullen het oplossen’ komt u al een heel eind. Doen alsof het je niets kan schelen, kost niets.
Tijdens mijn periode als kantoordrone werd ik dagelijks geconfronteerd met een grote mate van onverschilligheid. Zo erg zelfs dat toen mijn collega-supervisors en ik jaarlijkse prestatiebonussen moesten uitdelen, we vaak de voorkeur gaven aan de werknemers die deden alsof het hen niets kon schelen. Ze vermoordden het niet altijd, maar ze kwamen opdagen, erkenden hun fouten, beloofden het beter te doen en waren over het algemeen prettig in de omgang. De betere presteerders die er uiterlijk niets om gaven, haalden daarentegen iedereen mee naar beneden, omdat het niet zorgen om hen in dit soort omgevingen terecht overwerkt, waardoor alle anderen zich ellendig en minder productief voelen.
Toen ik dankzij mijn eigen onzorgvuldigheid een account op epische wijze verprutste, luisterde ik naar de klant, legde uit wat er mis ging en verzekerde hen dat er voorzorgsmaatregelen zouden worden getroffen zodat het niet nog een keer zou gebeuren.
De realiteit was dat het mij niets kon schelen. We waren allemaal overwerkt, onderbetaald en werden er voortdurend aan herinnerd hoe vervangbaar we waren. Maar toen ik naar een hoekkantoor werd gesleept om te worden uitgekauwd, pakte ik het probleem met urgentie aan, maakte de zaken glad en ging verder. De mensen die het punt van redden voorbij waren, zouden defensief en strijdlustig worden, zonder zich te realiseren hoe snel de zaken tegen hen zouden kunnen escaleren.
Zorgen is eigenlijk beter, maar we kunnen het niet altijd doen
Iedereen met kleine kinderen zal je vertellen dat ze een zesde zintuig hebben dat op je reageert als je mentale bandbreedte maximaal is. Je staat aan de kant van de weg om een lekke band te verwisselen, terwijl zij anderhalve kilometer per minuut praten over hun favoriet Poot Patrouille aflevering of een van hun 25 klasgenoten in ondraaglijke details. Op deze momenten maakt het u misschien helemaal niets uit, maar u geeft wel om uw kinderen. Dat is het verschil. Op hun niveau komen en hen laten weten dat ze gezien en gehoord worden, is alles wat nodig is. Doen alsof het je niets kan schelen, terwijl er veel dringender problemen voor je liggen, telt nog steeds. Het betekent eigenlijk alles voor hen. Ze willen gewoon weten dat je aanwezig bent en luistert.
Ik rij al een maand rond met een rotte dennenappel die uit mijn middenconsole steekt omdat mijn zoontje van 4 hem aan mij heeft gegeven. Ik haat die dennenappel. Elke keer als ik de auto start, wil ik hem uit het raam gooien, maar elke keer als we de gordel omdoen, is hij er zo trots op en erg blij dat ik hem heb gehouden. Ook al ben ik er vrij zeker van dat het nog maar enkele ogenblikken zijn voordat de spinnen vrijkomen.
Het geheim dat niemand je wil vertellen, is dat opdagen 99,99999 procent van alles is. Of je nu in een band zit, bij een bowlingcompetitie, of gewoon iets mee wilt nemen naar het etentje waar je naartoe werd gesleept, als je een beetje moeite doet en doet alsof het je niets kan schelen, zul je opgemerkt worden. Dat speciale iets waar je voor kwam, betekent iets voor iemand. Buiten jezelf stappen is een superkracht omdat het zo gemakkelijk is om plannen te annuleren. We hebben het allemaal gedaan. En dat zouden we allemaal wel eens moeten doen.
Je kunt niet altijd in je A-game zitten. Het is onmogelijk. Er zullen altijd dagen zijn dat het je niets kan schelen. Maar doen alsof het je niets kan schelen, zelfs als dat niet zo is, heeft een rimpeleffect dat het dagelijks leven draaglijker maakt voor iedereen om je heen. En vaker wel dan niet werkt het ook in uw voordeel, omdat mensen het merken.
