Op de bovenste verdieping van Buffalo AKG-kunstmuseum’s Gundlach Building wordt een groot werk van 58 kunstenaars samengesteld Laten we op een bloeiende manier samenkomen. Het indrukwekkende ensemble is zowel een overzicht van de moderne Latinx-schilderkunst als een levendige dialoog tussen een spectrum van kunstenaars met verschillende achtergronden, ervaringen, identiteiten, talen en creatieve media.
Laten we op een bloeiende manier samenkomen is een grote tentoonstelling die zich over een aantal jaren langzaam heeft ontwikkeld. Curator Andrea Alvarez – de architect en drijvende kracht achter het project – heeft zich een groot deel van deze tijd verdiept in onderzoek en gedurende het hele proces nauw samengewerkt met elke kunstenaar, waarbij hij elk detail van de show heeft verfijnd.
De titel van de tentoonstelling verwijst naar de voormalige Amerikaanse poet laureate Juan Felipe Herrera’s titulair gedicht. Het gedicht, dat schommelt tussen Engels en Spaans en gebruik maakt van weelderige afbeeldingen van flora en fauna, is – net als de studie – een uitbundige viering van gemeenschaps- en culturele convergentie. Hij schrijft:
cielo de calor en wijsheid om ons te ontmoeten
waar we altijd zwoegen
in onze tuin van strijd en vreugde
laten we ons hart een saludar aanbieden, onze águila stijgt
vrijheid
De show traceert dit poëtische ritme in zijn ruimtelijke vormgeving. Herrera’s strofen verwelkomen bezoekers bij elke ingang en in de galerijen, zetten de toon en bieden context voor wat ons te wachten staat.
Hoewel de tentoonstelling in zeven thema’s is onderverdeeld, benadrukt Alvarez het inherent vloeiende karakter ervan, waarbij hij opmerkt dat zelfs als de collectie opnieuw zou worden ingedeeld, de show nog steeds bij elkaar zou blijven. In een recensie werd duidelijk dat de ruimte centraal stond in de kijkervaring, waardoor bezoekers de ruimte kregen om op hun eigen voorwaarden met de werken om te gaan, net zoals de algemene focus van de tentoonstelling op het bijeenbrengen en versterken van het vrij vloeiende gesprek.
In ‘Cruising Queens’ van Moises Salazar Tlatenchi vaart een boot met vijf gezichtsloze figuren en een Amerikaanse vlag over ijskoude wateren. De figuren, die doen denken aan het Amerika van de 18e eeuw, dragen gepoederde pruiken en driehoekige hoeden. Afgewerkt met een dikke laag glitter en een leuk gehaakt lavendelkleurig frame, van de kunstenaar glamoureuze materialen– en het bestaan van bruine figuren in deze context – ondermijnt de Amerikaanse geschiedenis. “Cruising Queens” bevindt zich in de tentoonstelling Nieuwe verhalen afleveringen, die zich richten op het navertellen van persoonlijke, culturele en mondiale verhalen.
Grote lezers herkennen misschien ook Eamon Ore-Girons mozaïekachtige abstracties in “Talking Shit met Ilapa (variatie I)” Guadalupe Maravillas gemengde media technieken in “Pupusa Retablo” en die van Firelei Báez levendige portretten boordevol bloemmotieven in “Mawu-Lisa (ik bouw mijn taal uit rotsen).” Báez, bekend van het deconstrueren van koloniale structuren in zijn werk, keert zich hiertegen transatlantische slavenhandelgodheid aanroepen Weken-Lisaeen kritische figuur in de cultuur en religie van de Fon-bevolking in West-Afrika, die met geweld naar het Caribisch gebied werd gebracht.
Lichamen en figuren verwijst naar een ander deel van de show waarin de nadruk wordt gelegd op ‘representaties van en door gemarginaliseerde mensen, gezien het belang van het lichaam en wie wel of niet in een beeld wordt gezien’, zegt de catalogus. Zulk werk is Salomon Huerta’s drieluik van doeken zonder titel. Door de afwezigheid van figuratieve menselijke onderwerpen in de schilderijen ervaart de bezoeker een intieme representatie van de vader van de kunstenaar.
“Huerta’s vader bood onderdak aan het gezin in hun huis in Ramona Gardens, een gewelddadig woonproject in Oost-Los Angeles”, luidt het etiket van het museum. ‘S Nachts legde hij zijn .38-kaliber revolver op het nachtkastje en vroeg Huerta hem een tussendoortje te brengen – vaak een schelphoorn of een glas melk.’ De kunstenaar doorbreekt de verwachtingen van traditionele portretkunst en roept iets op dat diep teder en mensgericht aanvoelt – zonder de aanwezigheid van een lichaam.
Tegelijkertijd, Laten we samenkomen Op een bloemrijke manier roept de vraag op: hoe vormen identiteit en plaats elkaar? Kunstenaar uit Los Angeles Alfonso González jr. richt zich op de rijke beeldtaal van bewegwijzering. Een zorgvuldige techniek die is overgenomen uit de professionele carrière van zijn vader in de reclame teken verfGonzalez heeft een duurzame relatie opgebouwd met de emblematische advertenties en billboards van East Los Angeles, die vaak de Chicano-cultuur weerspiegelen. In “Abogados Tierra Caliente (billboard)” benadrukt de kunstenaar de inherente verbinding tussen lokale landschappen en jezelf, en ontstaat er een interessante relatie tussen openbare commerciële objecten, persoonlijke portretten en het museum zelf.
De opvallende roze compositie van Yvette Mayorga uit Chicago, ‘The Brunette Latinx Self Portrait After Francois Boucher’s’ The Brunette Odalisque ‘c.1745’, is aan een muur bevestigd in de cluster van Pinturx werken die worden beschreven als “hedendaagse Latijnse benaderingen van traditionele schildergenres zoals stillevens en portretten.” Die van de kunstenaar karakteristieke techniek De buisvormige acrylverf belichaamt thema’s als werk, vrouwelijkheid en geheugen. Mayorga’s onconventionele methoden illustreren nieuwere benaderingen van portretkunst en vormen een aanvulling op de knipoog van de kunstenaar naar barok- en rococokunst.
Tot deze groep onconventionele schildermethoden behoren ook andere kunstenaars die eerder op Colossal te zien waren, zoals Sarah Zapatas textiel kolommengemaakt van handgeweven stof en verschillende vezels. Geïnstalleerd tegen een muur of naar beneden gericht vanaf het plafond, brengen haar structuren instabiliteit over – een weerspiegeling van het huidige klimaat waarin we ons bevinden. Narsiso Martinez voert ook “Checker Leading the Crowd” uit, gemaakt met houtskool als haar kenmerkende speelfilm. doos met kartonnen producten achtergrond die de aandacht vestigt op arbeid.
In een ankerkamer in de tentoonstelling ‘Beloofd Land’ van Patrick Martínez ruim 16 voet breed, en doet denken aan het weidse uitzicht van een landschap. Acryl, neon, stucwerk, spuitverf en keramische tegels zijn slechts enkele van de lagen die over elkaar heen zitten in het mixed-media werk. Martinez denkt na over zijn geboorteland Los Angeles en de façade van het ‘paradijs’ te midden van een steeds veranderend cultureel landschap dat wordt gekenmerkt door gentrificatie en economische marginalisering. Geabstraheerde en vervaagde structuren, op graffiti geïnspireerde spuitverfsporen en een familiefotocollage uit het archief vertegenwoordigen het verstrijken van de tijd en de voortdurende wederopbouw. “Beloofde Land” maakt deel uit van de tentoonstelling Land/terra sectie, waarin de nadruk wordt gelegd op “Latinx-benaderingen van landschap en de gebouwde omgeving, waarbij wordt gedacht aan land en tierra en hun snelle verandering.”
Als geheel komt de grensverleggende tentoonstelling samen in een koor van dialogen, media, achtergronden en ervaringen. De Caribische en Latijns-Amerikaanse diaspora zijn complex en elke kunstenaar blijft verschillend – en verzet zich tegen een uiterlijke vervlakking tot een monolithische identiteit. Laten we op een bloeiende manier samenkomen is een viering van contrasten en verbindingen en een noodzakelijk tegenwicht in het felle gezicht van verdeeldheid.
De tentoonstelling is te zien tot en met 6 september, waarna deze reist naar het Des Moines Art Center, het Phoenix Art Museum en het Frye Art Museum in Seattle. Er is een openbare programmering gepland (workshops, lezingen van kunstenaars, rondleidingen met dichter Juan Felipe Herrera en meer) ter begeleiding van de tentoonstelling, dus houd de evenementen in de museumruimte in de gaten. website.
