Als je naar de rode loper van de Oscars hebt gekeken, heb je misschien gezien dat actrice Julia Fox werd geïnterviewd door social media-beïnvloeders Quen Blackwell en Jake Shane, die bij de prijsuitreiking aanwezig waren en verslag deden van Vanity beurs.
IN klein dat de plank volledig slaat, maakte Shane meerdere keren grapjes over het “irritante” kindpersonage i Als ik benen had, zou ik je schoppenwat Rose Byrne een nominatie voor beste actrice opleverde. Nadat Shane herhaaldelijk heeft gevraagd naar het ‘irritante’ kind in de film, stuurt Fox het gesprek beleefd en passend naar de belangrijkere teneur van de film: dat het bedoeld is om de meedogenloze druk van het moederschap weer te geven. In feite wordt de identiteit van het kind in de film opzettelijk verduisterd om zich te concentreren op Byrne’s emotionele reis.
Het moment heeft ontvangen resterende tegenslag deze week – niet alleen vanwege de luchthartige opmerkingen van Shane, maar ook vanwege wat deze zouden kunnen aangeven over de huidige staat van de entertainmentjournalistiek en waar deze naartoe gaat. Het roept de vraag op waarom de media dit blijven doen werkgelegenheid internetpersoonlijkheden om werk te doen dat doorgaans door journalisten wordt gedaan.
Net als de media-industrie ontslag van professionele journalisten massaal ontstaat er een nieuw soort landschap en interviewstijl. In veel gevallen zijn het de journalisten die het gesprek niet meer beheersen. In plaats daarvan hebben we nu wat ik de ‘beste journalistiek’ heb genoemd, waarbij grote beïnvloeders die naam hebben gemaakt een interview met een opmerkelijk figuur omzetten in een praatje.
En in onze nieuwe aandachtseconomie is het zakelijk gezien zinvol. Influencers als Shane en Blackwell hebben miljoenen enthousiaste parasociale fans, en hun optreden op een groot evenement zal online onvermijdelijk voor opwinding en betrokkenheid zorgen. Bovendien geven veel beroemdheden, politici en andere spraakmakende onderwerpen de voorkeur aan een softbalinterview boven diepgaande vragen over moeilijke kwesties of controverses. Gecombineerd met de neiging van een influencer of de behoefte om al zijn gasten aardig te vinden en als vrienden over te komen, resulteert dit in een uitwisseling zonder diepgang.
Shane’s tijd op de rode loper was slechts één hyperzichtbaar moment voor een fenomeen dat al jaren aan de gang is – waarbij de mogelijkheid van viraliteit, waar zowel de influencer als de geïnterviewde van profiteert, alles overtreft.
Alex Cooper is standvastig branding als mediamagnaat en zij Bel haar vader De overname van de media zou een groot deel van deze verschuiving in de afgelopen jaren kunnen verklaren. Hoewel haar show vermakelijk kan zijn – en heeft geleid tot een sekte-achtige aanhang, vooral onder jonge vrouwen – heeft het het sit-down, langdradige interview verwaterd.
Cooper heeft de reputatie opgebouwd dat ze met haar gasten grapjes maakt, zelden ingaat op vragen over hun nieuwsgierige antwoorden of blijk geeft van een diepgaande kennis van hun werk. Haar ontmoeting in 2024 met de toenmalige presidentskandidaat Kamala Harris was in wezen goedgekleed marketing campagne over eetbare vrouwenkwesties. Haar gesprek met Chappell Roan slaagde er niet in om de gecompliceerde relatie van de zangeres met roem en paparazzi aan te pakken. In plaats daarvan kregen de luisteraars – en krijgen ze vaak – een prachtig mozaïek van vibraties, bevestigingen, reacties, capriolen, het mensen naar de zin maken en uitvoerende persoonlijkheid.
De opkomst van de influencer-cultuur in de afgelopen tien jaar, zoals ik erover heb gerapporteerd, was fascinerend en verwarrend om te zien: niemand is (met respect) een bekende naam geworden die fortuinen en kansen creëert door zijn ongefilterde gedachten en levensstijlen te delen. Maar behalve dat gewone mensen alleen maar achter de tas aan zitten, ben ik nog meer ontmoedigd geraakt door het feit dat redactiekamers en grote merken er ook achteraan jagen. Ik denk dat Shane’s Oscar-ongeluk een recordmoment van afrekening heeft gecreëerd voor zovelen van ons die zich beschermend voelen tegenover de journalistiek of de kunst die de journalistiek helpt onderzoeken of plaatsen.
En voor alle duidelijkheid: Shane en Cooper zijn goed in wat ze doen. Ze zijn entertainers en zijn in de eerste plaats voorstanders van self-branding en het creëren van meerdere inkomstenstromen voor dat specifieke merk. Maar het gebrek aan diepgang benadrukt in sommige gevallen de noodzaak van een andere benadering als het om journalistiek gaat.
Iemand die machtiger, rijker en beroemder is dan jij, confronteren met lastige kwesties die een ongemakkelijk moment kunnen veroorzaken, is de naam van het spel, en het is niet voor niets behoorlijk moeilijk om te doen. Het is niet een baan voor iedereen – en vereist een echte, principiële toewijding aan het vak. (Shane heeft gezegd dat hij het toestaat al zijn interviewgasten het onderzoeken van hun uiterlijk, wat een grote nee-nee is als het gaat om het handhaven van ethiek en onafhankelijkheid.) En er is ook echt lef en een obsessie voor nodig om je in de kern van iets te verdiepen (onderzoek, bij een stuk werk zitten om het holistisch en diepgaand te begrijpen, en een ondervraging van je eigen persoonlijke vooroordelen).
Dit alles wil zeggen dat er zeker ruimte is voor één derde ding het is niet helemaal journalistiek, en het zou ergens in de ether van een samenwerking met influencers kunnen zitten. En dat ook niet alle traditioneel geschoolde journalisten geschikt zijn voor hun werk. We hebben ook een behoorlijk aantal slechte vragen en betrokkenheid gezien – het is hard werken. Maar ik hoop dat we een referendum houden over deze veranderingen in de sector voordat we opnieuw een gemiste kans of een mogelijk gesprek tussen Shane en . . . Martin Scorsese (kan je je dat voorstellen?).
Voor de grap en de virale soundbites natuurlijk.
Voor kunst, nee. Wij kunnen het beter doen.
