Het grote Queer TV-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waarbij 16 iconen op het kleine scherm tegenover elkaar staan. Er komt een winnaar naar voren, de rest is aan onze “rechters” (schrijvers). Volg de concurrentie hier.
“Een!
Enkel gevoel
Elke kleine stap die hij zet.”
Als ik denk aan Waylon Smithers, Jr., waar het nummer “One” vandaan komt Een koorlijn komt vaak in je op. Ik weet niet waarom, maar het nummer voelt goed voor hem. Hoewel De Simpsons parodieerde deze musical in “Treehouse of Horror V”, Smithers was niet opgenomen in de lancering. Maar alles aan zijn hopeloze toewijding aan Montgomery Burns voelt als een gesynchroniseerde performance, het werk van een doorgewinterde performer, die een dun koord danst tussen aanbidding en obsessie, tussen subtiele afbeeldingen van zijn queerness en geïnternaliseerde homofobie.
Om een scène van Smithers te zien De Simpsons was altijd een sensatie (zeg ik waswant ik zie het niet meer, maar iemand op straat moet wel. Het is in seizoen 37!). Je wist nooit welke versie van hem je zou krijgen. Hij kan woedend wantrouwend zijn tegenover zijn baas en zich voorstellen dat hij op een verjaardagstaart zit, helemaal naakt, afgezien van een sjerp met de tekst ‘Mr. Burns’, terwijl hij een parodie zingt op Marilyn Monroe’s ‘Happy Birthday, Mr. President’ – of hij kan een verfijnde discodansende Oscar Wilde-lezende vriend van Dorothyhold Streisand zijn. Weet je wat ik zeg?
De daaropvolgende tekst van “One” beschrijft praktisch Smithers liefde voor Mr. Burns: “Eén moment in zijn aanwezigheid / En de rest kun je vergeten. / Omdat de man de op één na beste is. Voor niemand, zoon. / Oooooh! Zucht! Geef hem je aandacht. / Moet ik het echt zeggen? / Hij is degene?”
Het mooie van Smithers’ obsessie met meneer Burns is dat het de onze weerspiegelt. De komische kapitalistische folie voor Homer Simpson en soms andere leden van de De Simpsons clan, hij is vaak een van de grappigste personages in een bepaalde aflevering. En waarom zou Smithers niet verliefd op hem zijn? Waarom zou hij de portretfoto van meneer Burns niet op zijn computer bewaren? Word je enthousiast als zijn baas zijn slaapkamer binnenvliegt en zich bezighoudt met een of andere Nosferatu RPG?
Ik ben opgegroeid op Smithers. Dit was de mijne Passagier. Zo heb ik geleerd hulde te brengen aan iemand van wie je houdt. Maar in de tienerjaren leren we van veel leraren wie we zijn, en een andere van mij was Willow Rosenberg, de beste vriend van Buffy Summers, de almachtige (en soms duivelse) heks en de eerste lesbienne die ik me herinner op tv. Of misschien is Willow biseksueel vanwege Oz. Ik kan me nooit echt herinneren waar de chips op dat punt terecht zijn gekomen, qua verhaal of fandom, maar ik weet wel dat Oz’ vertrek uit de show vreselijk was, net als de aflevering waarin hij terugkwam en ontdekte dat Willow en Tara waardeloos waren, dus ik denk niet vaak aan hun relatie.
Als ik aan Willow denk, denk ik aan Tara. En ik denk ook aan de insinuaties die deze schrijvers moesten uiten, omdat er alleen maar hints van hun romantiek konden zijn. Magie was een metafoor voor lesbische seks voordat het een metafoor werd voor DRUGS, wat helaas een van Willows laagste momenten van een seizoen is, zou ik zeggen. Buffy’s beste. In seizoen zes was Willow het beu om de sidekick van de hoofdpersoon te zijn, een gevoel dat we allemaal hebben gehad, waardoor ze haar liefde voor magie omarmde. Misschien een beetje te veel. Ze werd een dictator, een magischomaan, en vervolgens nam ze het op tegen Buffy en werd een stoere Big Bad voor de seizoensfinale. Mijn favoriete Willow-vertolking is eigenlijk Vampire Willow uit ‘Double Gangland’ van seizoen zes. Maar het is een alternatieve dimensie Willow en niet de canonieke.
