In een oprecht essay voor De New Yorker met de titel “Mijn seizoen van Ativan,” actrice Amanda Peet onthulde haar diagnose van borstkanker, die kwam toen haar beide ouders in een hospice aan weerszijden van de kust zaten.
De Er moet iets gegeven worden star had elke twee jaar een borstchirurg bezocht voor controles, en vóór Labor Day vorig jaar ging ze langs voor wat ze dacht dat een routinescan zou zijn.
“Dr. K. praatte tegen me terwijl ze me onderzocht, maar deze keer zweeg ze”, schreef Peet. “Ze vertelde me dat ze het niet leuk vond hoe iets er op de echo uitzag en dat ze een biopsie wilde doen. Na de procedure zei ze dat ze het monster naar Cedars-Sinai zou brengen en het met de hand zou afleveren bij de pathologie. Toen wist ik het.”
Nadat uit een voorlopig rapport een kleine tumor bleek, kreeg Peet te horen dat ze een MRI nodig had en dat verder onderzoek haar receptorstatus zou onthullen, ‘wat aangeeft hoe erg je kanker is. ‘Het is net als honden,’ legde ze uit. ‘Je hebt poedels aan de ene kant en pitbulls aan de andere kant.’
Peet beschreef hoe ze samen met haar man angstig wachtte op haar testresultaten: Spel der Tronen mede-maker David Benioff. “Ik zoog de hele dag kleine stukjes Ativan, maar mijn bloeddruk was zo hoog dat het niet eens werd geregistreerd. Toen schreef Dr. K om 16.42 uur: ‘Alle poedel beweegt!'” De stoel co-executive producer/schrijfster kreeg te horen dat ze hormoonreceptor-positief en ‘HER2-negatief’ was, die beide gunstiger zijn voor behandeling.
‘Je zou denken dat ik zojuist XTC had gebruikt,’ herinnerde Peet zich. “Ik was gelukkiger dan vóór de diagnose, omdat ik gewoon een gewoon mens was die geen kanker had. Maar na ongeveer tien minuten herinnerde ik me dat ik de MRI nog steeds nodig had en ging terug naar de uitgangssituatie. Het begon tot me door te dringen dat de diagnose van kanker langzaam binnendringt.”
Hoewel de daaropvolgende MRI geen verspreiding van de lymfeklieren aangaf, ontdekte een radioloog een andere massa in dezelfde borst, zei Peet. Als zodanig werd haar geplande lumpectomie uitgesteld en werd een MRI-geleide biopsie besteld.
Peet beschreef de ‘ondraaglijke’ biopsieprocedure, waarbij een rasterapparaat werd gebruikt om de doelplaatsen voor een naaldinjectie op haar borst te lokaliseren. “Tom en mijn dokter belden de coördinaten heen en weer alsof ze een pervers spelletje Battleship speelden om het kwadrant van interesse te bevestigen. Tom moest ervoor zorgen dat mijn borst helemaal strak werd getrokken. Als het vlees iets geeft (stel je een licht leeggelopen ballon voor), springt de holle naald gewoon terug. Toen ik wegging, vertelde de dokter me dat het nog eens 50-50 kanker was.”
De massa bleek goedaardig te zijn, wat betekende dat de behandeling een lumpectomie en bestraling vereiste in plaats van een dubbele borstamputatie of chemotherapie. In haar stuk Je vrienden en buren star merkte ook op dat haar borstkanker stadium I is.
“De straling was niet slecht vergeleken met het wafelijzer van Tom – tot het laatste stukje, toen mijn tepel verkoold en blaren vertoonde, als een te gaar marshmallow”, schreef ze.
Tegen het einde van haar essay zei Peet ook dat ze begin dit jaar een duidelijke scan had ontvangen. Twee weken daarna, en na de dood van haar vader het jaar daarvoor, begon ze met het regelen van de begrafenis van haar moeder, waarbij ze zich herinnerde dat ze in haar laatste dagen bij haar aanwezig was.
“Ik wist niet zeker of mijn moeder wist dat ze naar me keek, of dat ik gewoon een constellatie was van interessante onstoffelijke vormen. Ik zei ‘hallo doodle’ – zo begroette ze me vaak. Maar toen besefte ik dat ze zonder woorden sprak, en ik volgde haar voorbeeld. De tijd begon te dringen, en bovendien had ze het haar al verteld.
