Het nieuws dat Groot-Brittannië zijn eigen versie zou krijgen van ‘Saturday Night Live’, een Amerikaans comedy-instituut, werd aan deze kant van de vijver grotendeels op cynisme onthaald. Waarom nu, na vijf decennia en meer dan een paar mislukte wannabes?
Elke keer dat iemand probeerde een Britse ‘SNL’ te realiseren, stuitte hij op de eerste hindernis, waarbij het publiek de voorkeur gaf aan zelfgemaakte politieke satire als ‘Have I Got News For You’, ‘The Mash Report’ en talloze sketch-comedy-acts, van Fry & Laurie tot Mitchell & Webb.
Het origineel mag dan legendarisch zijn, maar het is ook notoir gebrekkig in termen van kwaliteit, met meer dan een paar flagrant verkeerde keuzes op zijn naam (hallo, gastpresentator Donald Trump.) Een lang leven is wat het relevant heeft gehouden, waardoor het onderdeel is geworden van het Amerikaanse culturele meubilair, naast talkshows op de late avond en politieprocedures met verkorte titels. Hoe creëer je de magie opnieuw en zorg je ervoor dat wij, halflege Britten, ergens een standpunt over innemen, alleen maar omdat ons is verteld dat het belangrijk is?
Toch hebben we zeker ruimte voor wat oneerbiedige satire en live capriolen op het puntje van je stoel, met een cast die niet bestaat uit dezelfde 13 cabaretiers die elke andere show op onze schermen bevolken. Hier hebben we een jonge, opwindende cast van grotendeels onbekende mensen, tenzij je een stand-up nerd bent (Schotse komiek Larry Dean) of een ‘Taskmaster’-liefhebber (Ania Magliano, Emma Sidi). Ze komen naar ons toe zonder bagage, met een leeg canvas en een solide basis om aan te werken, en Lorne Michaels heeft de dictator van het merk T Fey ertoe aangezet zich bij het merk T Fey aan te sluiten. geldt als de nummer één gastgastheer ooit. We mogen ook zweren op onze “SNL!”
Het begint natuurlijk allemaal met een politieke sketch, met premier Keir Starmer, die in zijn kantoor steeds ‘Oh, kruimels’ zegt, bang om met Donald Trump aan de telefoon te praten. In een poging om wat druk van zijn schouders te halen, schakelen ze een Gen-Z-adviseur in. Luister naar de slang over situaties en problemen. Het is niet geweldig: erg ‘politieke satire 101’, hoewel Starmers herinnering aan de goede oude tijd, zoals D-Day, een klein lachje opriep. Het was zeker gerelateerd aan zijn Amerikaanse tegenhanger, omdat het iets te lang duurde.
Net als zijn Yankee-vader is de opzet identiek. De scène is een bijna kopie van de iconische set van NBC. Zelfs de band klinkt hetzelfde (de studio is merkbaar kleiner, hoewel de krappe ‘laten we er een show-op-een-show’-kwaliteit aan geven, zijn eigen aantrekkingskracht heeft.) ‘SNL UK’ zal gedijen dankzij de verschillen met die van Amerika – het vermogen om schunner te zijn helpt veel, zoals blijkt uit een verrassend treffende sketch over een anti-verouderingscrème die mensen doet denken dat de anti-verouderingscrèmes van de gebruikers zo effectief zijn. Brutale raunch is een hoofdbestanddeel van de Britse humor, en daar bezuinigen ze hier niet op, en ze zijn ook niet vies van wat grove protheses, vooral niet met een moordende Paddington Bear-schets.
En natuurlijk zijn ze groot in godslastering. Nogmaals, wij kunnen niet zonder.
Tina Fey is een professional. Ze kent dit format als haar broekzak en was een veilig paar handen om een nieuw tijdperk in te luiden, als de mentor die je in je hoek wilt hebben. Cameo’s als Nicola Coughlan, Graham Norton en Michael Cera in het publiek deden zwaar werk in de openingsmonoloog. Ze is absoluut dol op schetsen waarbij ze duidelijk geen idee had wat er aan de hand was (moest iemand haar uitleggen wie Cilla Black is?) en ze trekt niet alle aandacht van het centrale team. Het is nog te vroeg voor uitblinkers, maar een speciale shout-out gaat naar Jack Shep voor een verrassend treffende impressie van Prinses Diana en Hammed Animashaun voor zijn beurt als overdreven eerlijke journalist op een persconferentie.
De momenten die struikelen zijn de momenten die te veel aanvoelen als verplichtingen om zich aan de Amerikaanse formule te houden, zoals de politieke cold open en de dinerschets van David Attenborough, die vooral een platform was voor een stel haperende nabootsingen. Je kunt ook voelen dat de schrijvers misschien een beetje te opgewonden zijn om het voorrecht van uitdagende woorden te hebben na de waterscheiding. De Paddy Young en Ania Magliano helmweekendupdate is par voor de cursus, zij het met een vies randje. De iconische filmparodie, deze van de recente Oscar-winnende tranentrekker ‘Hamnet’, met in de hoofdrol William Shakespeare, die bij elk bezoek aan de stad een steeds ondraaglijker Londense niesbui wordt, struikelt over een griezelig uitgangspunt en eindigt met een ongemakkelijk dansnummer.
’45 Seconds with Foreacres’, een korte zijscène waarin George Foreacres een onstuimig nummer doet met verschillende Ierse indrukken, was een goed kijkje in een zeer Britse toekomst voor ‘SNL: UK’: gewoon een rare willekeurige terzijde die een getalenteerde man iets geheel eigens liet doen, om geen andere reden dan dat het leuk was. Het was kort, dom en surrealistisch grappig en volkomen on-Amerikaans. Dit is waar de weg voorwaarts van de show ligt.
Kinderachtige kwesties zijn natuurlijk onvermijdelijk, en het recenseren van een reeks sketches van een stel nieuwelingen die een liveshow doen, loopt het risico oneerlijk te zijn. Zelfs op het veronderstelde hoogtepunt was “SNL” op zijn best grillig en kende het enkele lage momenten waarop fans schreeuwden dat het over zijn hoogtepunt heen was. Een wankele première laat nog steeds een enorm potentieel zien, vooral met een getalenteerde cast die zich nog moet vestigen. Naarmate we meer inzicht krijgen in de vaardigheden en stijlen van deze cabaretiers, zal het canvas zich uitbreiden. Laat het afstappen van de fouten van zijn voorganger – de neiging van schetsen om te lang door te gaan is een eeuwig ‘SNL’-probleem – en laat het een echt Britse onderneming worden.
De show weet dat het een zware strijd is. Ze maakten zelfs een grapje over de Britse gretigheid om de boel omver te werpen voordat het echt begonnen is. Maar het hoeft ook niet het onmogelijke gewicht te dragen dat het een cultureel artefact is. Misschien zal die vrijheid hen in staat stellen zich in hun beste vorm te ontwikkelen zodra de kinderproblemen voorbij zijn. We hoeven ons tenminste geen zorgen te maken dat de leider van ons land de hele tijd boos live tweet.
