Het is een vertrouwd gevoel: u start een sms en de functie voor automatisch aanvullen van uw telefoon suggereert verschillende opties voor het volgende woord, variërend van alledaags tot grappig. “Ik hou van…” jou, of koffie? Of u bent een e-mail aan het afronden en typt eenvoudigweg het woord ‘Laat’, waardoor uw app in lichtgrijze tekst ‘Vertel me als u vragen heeft’ voorstelt.
Voorspellende taaltechnologieën hebben dat wel gedaan word zo routineus– ingebakken in smartphones, e-maildiensten en chatbots – dat we ze nauwelijks meer opmerken. Maar ze werpen een moeilijke vraag op: wat gebeurt er wanneer met de unieke stem van een schrijver? AI routinematig hun gedachten voltooien – of ze helemaal opnieuw genereren?
Als voorzitter van een grote Engelse afdeling – en als wetenschapper die onderzoek doet naar de effecten van voorspellend schrijven– Ik heb met eigen ogen gezien welke uitdagingen generatieve AI-systemen zoals ChatGPT, Gemini en Claude met zich meebrengen voor individuele expressie.
Deze technologie is geweest opgenomen in het schrijfproces zo volledig dat het bijna onmogelijk is je voor te stellen dat je een scène uit een niet zo ver verleden tegenkomt: een schrijver, alleen, met een pen en een stuk papier, die worstelt met de vraag hoe hij zijn ideeën, argumenten en verhalen het beste kan vertalen in iets leesbaars en interessants.
Voorspellende tekst leidt tot voorspellend schrijven
Zoals veel geleerden echter hebben opgemerkt, was deze visie op schrijven nooit helemaal accuraat.
Essays bevatten altijd begeleiding van leraren, professoren of schrijfdocenten. Een vriend kan feedback geven, of de beurt van uw favoriete auteur kan inspiratie bieden. De taal die we gebruiken is nooit volledig ‘de onze’, maar is gebaseerd op miljoenen bronnen die we in de loop van ons leven hebben geabsorbeerd.
Net zoals het een mythe is om te veronderstellen dat schrijvers in een vacuüm componeren, is er nooit een duidelijke grens geweest tussen echte menselijke expressie en door machines gegenereerde tekst. Zoals onderzoekers hebben opgemerktWe gebruiken al heel lang machines om te communiceren. Elke technologische ontwikkeling – van de veer en de typemachine tot de tekstverwerker – heeft veranderingen met zich meegebracht in de manier waarop mensen zich uiten.
De alomtegenwoordigheid van voorspellende taaltechnologieën vormt echter een directe bedreiging voor de menselijke creativiteit – of, zoals een studie het verwoordde: “Voorspellende tekst stimuleert voorspellend schrijven.”
Omdat generatieve AI tekst samenstelt en suggereert in sterk gestandaardiseerde, voorspelbare patronen, kan de output ervan worden gelezen alsof het verklede versies zijn van wat taalkundigen ‘phatische uitdrukking.” Dit zijn de maar al te vaak voorkomende zinnen die eerder als sociaal bindmiddel fungeren dan als overbrengers van emoties: ‘Hoe gaat het met je?’, ‘Een fijne dag verder’ of ‘Tot ziens.’
Maar deze lijm kan zijn houvast verliezen als de technologie in de verkeerde situaties wordt gebruikt. Gebruik van kunstmatige intelligentie om een bericht op sociale media te schrijven in de nasleep van een tragedie, of gebruik het om een fanbrief te schrijven aan een Olympische atleet, komt oneerlijk over.
Mensen beginnen het door te krijgen het proza van generatieve AI-niet omdat het onhandig of slecht geschreven is, maar omdat het allemaal hetzelfde klinkt. Het is omdat grote taalmodellen worden getraind op gigantische hoeveelheden voorbeelden van menselijk schrift, en ze voorspellen tekst op basis van waarschijnlijkheden en overeenkomsten.
Deze voorspellende resultaten resulteren vaak in een unieke, herkenbare stem. Of zoals Sam Kriss uitlegde in een recent essay voor New York Times Tijdschrift: “Ooit waren er veel auteurs en veel verschillende stijlen. Nu laat steeds vaker één niet-genoemde auteur alles zien.”
Neigt naar een culturele remedie
Generatieve AI versnelt de soorten culturele convergentie en uniforme expressie die al plaatsvonden.
Taalkundigen hebben bijvoorbeeld aangetoond dat regionale accenten in de Verenigde Staten wel aanwezig zijn vervaagt en wordt gehomogeniseerd als gevolg van een mix van migratie, verstedelijking, massamedia en sociale media. Ondertussen Amerikaans Engels blijft zich verplaatsen vele andere vormen internationaal vanwege de mondiale overheersing van in de VS gevestigde media, televisie, film en meer.
Zijn we allemaal voorbestemd om hetzelfde te schrijven en te spreken? Generatieve AI weet op voorhand niet of je frisdrank ‘frisdrank’, ‘pop’ of ‘cola’ noemt. Als u hem laat kiezen, kiest hij eenvoudigweg ‘frisdrank’ voor u, aangezien dat de meest voorkomende term is in zijn trainingsgegevens.
In tegenstelling tot wat mensen doorgaans waarderen in een persoonlijk essay, roman, gedicht of boodschap aan een rouwende vriend, is het vermogen van de menselijke schrijver om – helder en duidelijk – iets krachtigs en unieks aan te tonen.
Maak chatbots minder aantrekkelijk
Dus hoe kunnen leraren leerlingen dwingen hun eigen stem te laten horen? Hoe is die taak vandaag de dag anders dan tien jaar geleden?
Het helpt hier om na te denken over waar generatieve AI het moeilijk heeft, en waarom.
Chatbots zijn goed in het creëren van relatief saai, zeer leesbaar proza, omdat dat alomtegenwoordig is in hun trainingsgegevens. Maar ze hebben moeite om het soort radicaal onverwachte verschuivingen te creëren die voorkomen in romans als die van James Joyce Odysseus of liedjes als Queens”Boheemse rapsodie.”
Er bestaan verschillende technieken om dit soort stilistische sprongen onder studentenschrijvers aan te moedigen.
De docenten kunnen onvoorspelbaarheid in de taak verwerken. Docenten voor creatief schrijven gebruiken al tientallen jaren technieken om out-of-the-box-denken aan te moedigen. Ze kunnen de leerlingen vragen een gedicht voor te bereiden en het vervolgens te herschrijven, waarbij ze de letter “E” vermijden, of ze kunnen zich beperken tot niet meer dan twee bijvoeglijke naamwoorden.
Een andere tactiek houdt in dat leerlingen putten uit duidelijk persoonlijke ervaringen. Door leerlingen te leren verbanden tussen personages en conflicten in een roman te onderzoeken met mensen en situaties in hun eigen leven, wordt het gebruik van chatbots minder aantrekkelijk, zo niet volledig nutteloos. Daarentegen zijn onpersoonlijke taken – “Bespreek de symboliek van de groene kleur i De Grote Gatsby– zal waarschijnlijk generieke, voorspelbare resultaten opleveren.
Leraren kunnen er ook voor zorgen dat het werk van hun leerlingen een breed lezerspubliek heeft. Als het alleen de professor is, is de kans kleiner dat studenten tijd investeren in het cultiveren van hun eigen stem. Maar als ze een opstel of een verhaal moeten schrijven voor b.v. hun vrienden of hun grootouders, ze hebben misschien meer een stimulans om op zichzelf te lijken.
Er zijn nog veel meer strategieën, van het gedwongen worden het argument van een essay ten gunste van de andere kant te laten komen, tot het interviewen van vreemden voor een opdracht en het opnemen van hun citaten.
Het komt erop neer: schrijvers hebben toegang tot bronnen (en taal) waartoe machines geen toegang hebben of die ze niet kunnen genereren. Studenten laten worstelen met onconventionele vormen van compositie en revisie is de kern van het garanderen dat technologie meer een behulpzame denkpartner is, maar geen vervanging voor hun stem.
Gayle Rogers is hoogleraar Engels aan Universiteit van Pittsburgh.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
