80 jaar geleden maakte A Forgotten Monster Movie Flop een einde aan een iconisch horrortijdperk

Nadat Universal de vier grote filmmonsters door elke denkbare situatie had geleid, bracht Universal het grootste deel van 1946 wanhopig door met het zoeken naar een nieuwe slechterik die de franchise lanceerde. Ze probeerden de massa een bezeten moggy te verkopen (De kat kruipt), een Victoriaanse verkoopster (Wolvin van Londen), en – waarbij hij op wrede wijze de groeistoornis van zijn hoofdrolspeler Rondo Hatton uitbuitte – een in zijn gezicht misvormde moordenaar (De Bruidegom, Het huis van verschrikkingen). Als eerste was er echter een bloedzuigende, nepblinde plant die bezeten was door Spider-Woman slaat terug. Helaas zette de latere afwijzing door de film van zowel de regisseur als zijn sterattractie de toon voor de goedkope B-films die in het verschiet lagen.

Het is misschien een beetje verrassend dat de verwarrende koelmachine, die vandaag zijn 80e verjaardag viert, met een knal landde. De onwillige filmmaker Arthur Lubin, die later een bizarre niche zou vinden in antropomorfe paardenkomedies (Meneer Ed, Franciscus de Sprekende Muilezel), werd met schorsing bedreigd als hij het project niet zou uitvoeren. Onder contract bij dezelfde studio, ster Gale Sondergaard – die in hetzelfde jaar een Oscar-genomineerde prestatie leverde in Anna en de koning van Siam – had er ook weinig over te zeggen.

Lubin toont duidelijk weinig enthousiasme voor het genre; suggererend dat hij wilde dat theaterbezoekers zijn betrokkenheid zo snel mogelijk zouden vergeten, is het zelfbenoemde fiasco verpakt in een schamele 59 minuten. Sondergaard is echter de reddende genade van de film en zet zich volledig in voor een manipulatief, machiavellistisch personage dat, in andere handen, net zoveel benen had kunnen hebben als haar opofferende spinachtigen. Dit is geen gelijktijdige Oscar/Razzie-situatie van Sandra Bullock.

Het is verwarrend dat de Spider Woman hier niets te maken heeft met het personage dat Søndergaard speelde Sherlock Holmes kappertjes De spinnenvrouw drie jaar eerder. In plaats van Adrea Spedding, een ‘vrouwelijke Moriarty’ die mannen tot zelfmoord drijft, is de slechterik hier Zenobia Dollard, de fabelachtig genoemde rijke boer die een verdacht hoog verloop van persoonlijke assistenten heeft.

De ingewikkelde intrigant glimlacht aanvankelijk als ze haar nieuwste werknemer/slachtoffer verwelkomt, Jean (Brenda Joyce neemt een pauze van het spelen van Jane in de Tarzan-films), een buitenstaander wiens naïviteit wordt onderstreept door het feit dat ze onmiddellijk onthult: “Niemand weet zelfs dat ik hier ben.” Er is zelfs een hint – een ongelooflijk subtiele, natuurlijk, in het tijdperk van de Hays Code – van een seksuele opwinding tussen het paar.

Zenobia’s gewoonte om ’s avonds een glas warme melk te serveren om Jean te helpen slapen, is echter niet zo vriendelijk als het op het eerste gezicht lijkt. Het drankje is doorspekt met een knock-outsubstantie, waardoor zij en de stomme dienaar Mario (de bovengenoemde Hatton) bloed uit haar lichaam kunnen halen, het kunnen voeren aan de spinnen die worden verslonden door haar vleesetende planten, en een botanisch serum kunnen creëren dat is ontworpen om het vee te elimineren dat haar gewenste land bezet, waardoor de boeren geen andere keus hebben dan te verkopen. Uw gemiddelde overnameplan niet.

Het is een nachtmerrie, al is het maar een beetje Scooby-Doo-achtig scenario, maar een scenario dat de film vreemd genoeg niet wil verkennen. Spider-Woman slaat terug het meeste van het opvallende aan de verbeelding overlaten. Er zijn glimpen van Zenobia’s ware kwaadaardige aard – de dreigende manier waarop ze bijvoorbeeld ‘jullie prachtige wezens’ koestert tegen zijn geliefde planten. En er hangt een ongemakkelijke rilling over de schimmige scènes waarin zij en Mario boven een bewusteloze Jean zweven.

Toch is het een film die is ontworpen om een ​​waardig vervolg te introduceren voor mensen die Dracula En De mummiehet is een vreemd ingetogen, onbevreesde aangelegenheid. Alleen de climax, wanneer Jean’s ex-vriend Hal (Kirby Grant) de held mag spelen door haar uit een brandende kelder te redden, zal het bloed waarschijnlijk doen stromen. Door bekend te maken dat Hatton, die op tragische wijze vóór de première overleed, geen make-up nodig had, leken ongevoelige producers te geloven dat zijn optreden alleen al genoeg zou zijn om de kijkers van hun stoel te shockeren (nog een reden waarom Sondergaard blijkbaar de leiding over het project overnam).

Wie weet of er iets van de gruwel op de vloer van de uitsnijruimte is achtergebleven? De film werd duidelijk afgeslacht tijdens de montage, waarbij een aantal van de tientallen gecrediteerde acteurs niet op het scherm verschenen, en er werd verwezen naar talloze ontwikkelingen – een last-minute ruzie tussen Jean en Hal bijvoorbeeld – zonder enige voorafgaande context. Niettemin zouden ze nog steeds veel zwaar werk moeten doen. Het feit dat een theater in Louisiana zich genoodzaakt voelde er een uit te zenden waarschuwing (“We kunnen geen verantwoordelijkheid aanvaarden voor gebroken tanden door het gekletter, verloren krullen als het haar rechtop gaat staan, koude stekels, trillingen, nachtmerries of andere omstandigheden”) is bijna net zo verbazingwekkend als het script.

Voor het geval je het nog niet had geraden: het blijkt dat Zenobia haar gezichtsvermogen volledig intact heeft nadat ze blindheid heeft gebruikt als tactiek om volledig onder de misdaadbestrijdingsradar te vliegen. Sondergaard is net zo magnetisch als het wordt onthuld als de moorddadige fraudeur, maar ook als de lieve, weerloze dame met een hoofdletter L. “Je gaat dood Jean, net als de anderen… maar je gaat verder leven in deze prachtige planten”, vertelt ze haar verzwakte ingehuurde hulp, kort voordat de nieuwsgierige Hal in wezen een Columbo-achtig doet “nog één ding gaat in rook op” en haar plannen.

Het is een eersteklas prestatie in een derderangsfilm, en een film die een aantal vervolgacties verdiende met een scherpere regisseur en duidelijk minder vaardigheid. Net als alle inferieure Universal-monsterfilms die in zijn kielzog kwamen, Spider-Woman slaat terug gebombardeerd en Zenobia werd nooit meer gezien (vermeden van de industrie nadat haar echtgenoot Herbert Biberman werd veroordeeld als lid van de pro-communistische Hollywood Ten, verdween ook Sondergaard snel uit het zicht). Het was misschien niet de laatste nagel aan de doodskist van de studio, maar het was misschien wel de meest impactvolle.