Een drama waarin een digitale dreiging uitmondt in echt geweld en een onafhankelijke online retailer overweldigt.
Hebzucht overheerst. Het najagen van geld kent geen grenzen. Geen enkel land voor de niet-consumentist heeft in zijn structuur gevouwen knooppunten, afgesloten knooppunten die in torsie blijven aan de rand van een netwerk, in tegenstelling tot hyperprogressieve stedelijke kernen. Terwijl ze naar voren snellen, trekken deze randen van het systeem, hoewel ook technologisch, zich terug of blijven hangen als iets sluimerends, zelfs als de zon in het kader van de film verschijnt.
In de zonnekou van de Japanse knooppunten, ver weg Nihoneen toevallige winst van onze koopman valt in de vijandigheid van bedrieglijke en onrechtvaardige mannen: woede neemt collectieve vorm aan in directe, brutale, lichamelijke actie. Het geweld wint terrein, bevrijdt zichzelf, komt oog in oog te staan; niet als een plotselinge afwijking van de heersende sfeer van de film, maar als het logische gevolg van een malaise die zich – daar voor de monitoren – nestelt.
Karakters zonder karakter. Mannen worden afgeschilderd alsof de samenleving hun substantie leegzuigt. Het zijn holle huiden die in werkelijkheid als beulen rondlopen, maar toch in de virtualiteit leven.
Poëzie van geweld. Mannen die slachten. Mannen leeggemaakt persona. Mannen bewapenen zich met pistolen en geweren. En de film gaat met een knal verder.
Als een harde klap, gevolgd door een trekkende stroom. Kiyoshi Kurosawa’s 40e film. Op het eerste gezicht lijkt het misschien vaag gerelateerd Verlossingterwijl de camera onverdraagzaamheid op zijn meest barbaarse en barbaarse wijze schildert. In tegenstelling tot die film uit 1972 verslechtert deze film uit 2024 zijn eigen visie niet. Hollywood-vertegenwoordiging, zoals in Verlossingverhardt totdat Amerika’s meest onherbergzame gezicht zich vervormt tot een karikatuur die zich voordoet als waarheid. Het zorgt ervoor dat een stedelijk, ogenschijnlijk ontwikkeld publiek een aangeboren vijand identificeert om te vechten, geworteld in het bos, over uitgestrekte prairies, tussen degenen die daarbuiten wonen. In plaats van, Kurosawa schildert het geweld ervan af als schijnbaar inherent aan de periferie, maar beschouwt het als één geheel uitslag – een huiduitbarsting van het systeem, een woede-abces van een apparaat dat ingrijpt in het sociale weefsel waarmee niemand zich kan onttrekken. Onvermijdelijk.
Curaçao schieten in de ogen van het publiek – knal. Maar alleen om ons te vertellen dat geweld niet voortkomt uit overmatig lawaai: het komt voort uit afwezigheid, een geleidelijke of abrupte leegloop die het netwerk iedereen oplegt.
Vaak worden digitale handel, online marktplaatsen en veilingen als een triviaal onderwerp beoordeeld. Toch spreken ze ons over ongelijkheid – explosieve ongelijkheden – die de sociale onvrede weerspiegelen. Curaçao verandert deze vraag in een spanning die nooit abstract blijft. Integendeel! Spanning wordt visuele vorm: de elegantie en het cynisme van de regie geven gewicht aan sombere cinematografie. Zonder kleur roept het beeld depressie op, opgevat als karakterverlies. Een stopzetting van persona.
Dus. Het is niet alleen een plotwending; het wijkt sterk af van het verwachte pad van de film. De verschuiving van het sociologische zwart drama te knikken actiethriller het verder consolideren van het thema van de holle ziel die in lichamen valt. De bedrogenen ontketenen een rebellie – geen chaotische uiting van gedeeld bewustzijn. Het is een optelsom van eenzaamheid, een individuele rebellie van de verenigde massa, geboren in hun kleine, computerverlichte kamers uit verzegeld, onbeweeglijk vlees en botten. Botten zitten al in gestandaardiseerd vlees. Statisch. Luchtdichte lichamen. Alleen, ook als ze samen zijn. Leegte. Gaten. Wolken drijven uit elkaar. Eén wolk.
Wolk (2024)
Geregisseerd door Kiyoshi Kurosawa
Met Masaki Suda in de hoofdrol
Cinematografie Yasuyuki Sasaki
Muziek van Takuma Watanabe
Woord van ENEA BOCCAZZI
