Er is niets zo krachtig als ouderwets schrikken van schrik. Vaak kunnen ze worden gebruikt als kruk voor veel minder bekwame regisseurs of als gimmick om af te leiden van een zwak script. Maar als het goed is gedaanen wanneer je klaar bent zojuist spaarzaam genoeg kunnen ze van een solide horrorfilm een van de griezeligste filmervaringen van het jaar maken. Dat is zeker het geval bij HokumDe huiveringwekkende spookfilm van Damian McCarthy was zonder twijfel een van de beste films die dit jaar op het SXSW-festival in première ging.
Hokum opent onverwacht in de woestijn. Een conquistador en zijn pagejongen sjokken door de ruige duinen op zoek naar verborgen schatten, wanneer, net op het moment dat ze hun bestemming lijken te hebben bereikt, de kaart vast komt te zitten in een fles. Terwijl de wanhopige conquistador overweegt zijn kameraad te vermoorden om eindelijk deze felbegeerde schat te vinden, schakelen we plotseling over naar auteur Ohm Bauman (Adam Scott) die in zijn donkere, lege huis zit te schrijven. Hij schrijft de laatste hoofdstukken van zijn geliefde ‘Conquistador Trilogy’, de romans die hem op de kaart hebben gezet. Maar terwijl hij de laatste paar hoofdstukken uit heeft en om dit te vieren een slok uit zijn bijna lege whiskyglas neemt, ziet hij een figuur op de trap. Hij richt langzaam zijn lamp op de trap, maar laat zien… niets.
Net zo plotseling als de figuur verdwijnt, Hokum veranderend landschap. Bauman arriveert in een afgelegen Iers hotel waar zijn ouders op huwelijksreis waren, in de hoop hun as in de omliggende bossen te verstrooien. Maar de zaken voelen een beetje vreemd aan uit over dit krakende oude hotel. Een excentrieke vagebond loert door het bos. Een ontevreden hotelmedewerker slaat regelmatig de verdwaalde geiten die op het hotelterrein rondlopen. Er zijn griezelige figuurtjes van gapende kinderen en monsters uit de Ierse folklore verspreid over het hotel. En dan is er natuurlijk nog de kwestie van de verjaarde bruidssuite, die naar verluidt door een heks wordt achtervolgd.
Wanneer je het reduceert tot de essentie, Hokum is een spookhuisfilm. Maar wat is het meest opmerkelijke aan Hokum is dat het niets bijzonder nieuws of innovatiefs doet binnen de grenzen van het genre; in plaats daarvan is het gewoon een showcase voor hoe een goed gemaakte, ijzersterke spookfilm je nog steeds ongelooflijk kan verstenen. Hokum is McCarthy’s vervolg op de zijne slapen getroffen Raarheidop zichzelf een angstaanjagende oefening in spanning en een bewijs dat de beginnende horrorregisseur zijn weg kent in een ouderwetse schrik.
En Hokum is volledig opgebouwd rond klassieke horrortechnieken en angsten: allemaal schimmige gangen en krakende deuren of een onheilspellende fluitende wind die door de griezelig lege hallen waait. Het helpt een gevoel van overweldigende, allesomvattende angst op te bouwen wanneer een piccolo door gitzwarte deuren naar de bruidssuite gluurt, of wanneer Bauman afdaalt in een geheime, stoffige kelder. McCarthy en cameraman Colm Hogan nemen een pagina rechtstreeks uit stemmige gotische horrorfilms zoals die van Jack Clayton De onschuldigen bij het schilderen van de koele, sombere sfeer van de film, en b.v dat gold ook voor zijn vorige filmTV-werken van Mike Flanagan. Echt, Hokum het voelt alsof het meer gemeen heeft met de klassieke gotische thriller dan met de volkse horror of trauma-horror die het af en toe oproept. Hoewel pas wordt onthuld hoe echt ingebed in de Ierse folkhorror de film is, Hokum krijgt een nieuwe laag van woeste durf die zich verzet tegen het ‘prestige’ waarmee trauma-horror geassocieerd is geworden.
Adam Scott is nog nooit zo goed geweest als de ellendige schrijver in het middelpunt van de film Hokum.
NEON
Echter, Hokum flirt met het heden horror-obsessie met verdriet: Gedurende de hele film wordt Bauman achtervolgd door het tragische overlijden van zijn moeder en gaat hij ermee om door zijn aanbiddende fans te pesten of zichzelf in verdoving te drinken. Scott, die de afgelopen seizoenen zijn dramatische kwaliteiten heeft getoond ontslag, geeft een van zijn beste optredens als de alcoholische klootzakschrijver van de film, die wordt geplaagd door zowel emotionele als reële verschrikkingen. En hoewel de film speelt met de sympathie van Bauman, schuwt hij er niet voor om hem bloot te stellen aan de kosmische twister en een soort helse straf voor zijn ‘zonden’ uit te lokken. Het zorgt voor een vreemde combinatie van gotische angst en bovennatuurlijke spanning die op de een of andere manier wonderwel werkt.
Om meer in detail te treden Hokum zou het risico lopen in spoilers te gaan, maar één scène in deze film concurreert met die van vorig jaar Armen climax in de vorm van pure terreur en momentum. Na negentig minuten een gevoel van angst te hebben opgebouwd dat doordringt in elk frame van de film, Hokum loopt richting een explosieve finale die voelt alsof het dit jaar een sleutelmoment in horror markeert. Het is het soort verfijnde horrorfilm dat je ten volle kunt waarderen als je hart stopt met kloppen en je lekker in je vel zit.
