Leven onder de dreiging van bombardementen is angstaanjagend. Er gaat in Teheran nauwelijks een uur voorbij zonder het geluid van een explosie. Nergens voelt het veilig.
We verhuisden snel en bleven niet lang op één plek. Politiebureaus en controleposten waren blijkbaar het doelwit. We passeerden ze zo snel als we konden. ’s Nachts zagen we explosies de lucht verlichten en als reactie daarop werd luchtafweergeschut geopend.
Dit is wat de Iraniërs dag na dag, nacht na nacht doen.
We waren pas het tweede internationale nieuwsteam dat toegang kreeg Iran sinds het begin van de oorlog sloot hij zich een week lang aan bij een paar anderen die daar al waren gestationeerd.
Het was moeilijk om het land binnen te komen en Teheran te bereiken, en eenmaal daar was het moeilijk te bedienen en gevaarlijk.
Recentste oorlog in Iran: Teheran zegt tegen Donald Trump dat hij ‘respect moet proberen’
We namen het risico zodat we twee vragen konden stellen die buiten het land niet beantwoord kunnen worden: Welke invloed hebben Israël en de Amerikaanse luchtoorlog tegen Iran op zijn volk? En wat is de regering, gehavend maar niet verslagen, van plan als volgende te doen?
Op de locaties van de ene luchtaanval na de andere was het antwoord op de eerste vraag tragisch duidelijk.
Onschuldige burgers worden het zwaarst getroffen door de Israëlisch-Amerikaanse campagne, en dat wordt steeds meer.
Lees meer:
Binnen Iraanse kinderafdelingen na Amerikaans-Israëlische luchtaanvallen
Iraniërs zijn massaal aanwezig terwijl duizenden de begrafenis bijwonen
Zoals de gepensioneerde wiens dochter thuis was in hun flatgebouw toen het werd getroffen door raketten. Ze vernietigden het blok en het andere blok, evenals alles wat hun aanvallers op het oog hadden. Haar lichaam werd drie dagen later tussen het puin gevonden, vertelde hij ons met woedende tranen.
De term precisietargeting verliest van dichtbij veel van zijn betekenis. In dit geval leek een centrum van de paramilitaire vrijwilligersmacht van Basij verwoest te zijn – maar daarnaast nog veel meer, een heel stadsblok om precies te zijn.
In een ziekenhuis werden we geconfronteerd met een hartverscheurende tragedie. De vierjarige Anita lag stervend op de intensive care. Ze heeft ernstig hoofdletsel nadat haar huis werd getroffen door een luchtaanval. Haar moeder Zeebar huilde om haar comateuze kind en zei tegen haar: ‘We wachten op je, we wachten op je.’ Doktoren zeggen dat Anita waarschijnlijk niet meer wakker zal worden.
Beneden stond Fatima over haar volwassen zoon heen gebogen, die door een granaatscherf in de arm was geraakt en drie blokken had weggestuurd, zei hij, door een nieuwe luchtaanval toen hij naar zijn werk was gegaan.
‘Deze oorlog moet stoppen’, vertelde ze ons. “Onschuldige burgers worden gewond.”
De Iraanse moeder Zeebar houdt de hand vast van de vierjarige Anita, die in coma ligt na Amerikaans-Israëlische aanvallen
Hoe doelgericht en hoe nauwkeurig ook, de bommen die op een dichtbevolkte stad worden afgeworpen zullen burgerslachtoffers veroorzaken.
In januari werden in Teheran en in het hele land mensen neergeschoten door hun eigen veiligheidstroepen toen wekenlange protesten werden onderdrukt.
Duizenden werden gedood, neergeschoten en gedood door veiligheidstroepen, zeggen activisten en mensenrechtengroeperingen.
Telkens wanneer ik dit tegen aanhangers van de regering of functionarissen vertelde, gaven zij buitenlandse agenten de schuld voor het aanwakkeren van de onrust.
De opwinding die we in de stad voelden, gaat ook terug op die onderdrukking. We konden vrij opereren op de plaatsen waar we toestemming kregen om te filmen, maar weinigen waren bereid om voor de camera te gaan. Maar buiten de camera waren de mensen meer open.
Eén man sprak met minachting over het ‘extreme’ karakter van de autoriteiten en hoopte dat dit na de oorlog zou veranderen.
Dat brengt ons bij de tweede vraag die we hier kwamen stellen. Hoe zit het met de overheid en wat gaat zij verder doen? We waren daar niet lang, en slechts in één stad, maar tot nu toe lijkt het Iraanse leiderschap er in ieder geval zeker van te zijn dat het de controle heeft.
Natuurlijk is het onderdrukken van onrust gemakkelijker in oorlogstijd.
Maar de luchtcampagne kan de overheid ook helpen. Veel Iraniërs zien het als een aanval op henzelf, hun land en de staat. Als je in doodsangst leeft dat je gezin en huis uit de lucht worden geveegd, is het moeilijk om het niet persoonlijk op te vatten.
De Israëlische aanval op het grote South Pars-gasveld in Iran werd bijvoorbeeld veroordeeld door een Iraniër met wie we spraken. Waarom aanvallen, vroeg hij. Voor velen is een aanval op het gasveld een aanval op iedereen in Iran, ongeacht hun politieke overtuiging.
De regering heeft ook fervente aanhangers, waaronder velen. Ze gingen de straat op voor de begrafenis van Ali Larijani, een topfiguur uit de regering die samen met anderen werd begraven. Tienduizenden namen deel.
Terwijl ze tussen hen stonden, werden de beperkingen van de ambities van Israël en Amerika duidelijker.
Als je leiders vermoordt van mensen wier religie het martelaarschap omarmt, is dat wat je kunt verwachten.
Iran heeft een lange traditie in het eren van de deugden van verzet en geen overgave. Iraniërs zijn opgegroeid met verhalen over buitenlands verraad. Uw regering maakt gebruik van dit alles om haar steun te versterken.
Iran lijkt al jaren op deze oorlog te wachten. Zijn leiderschap is de hydrakop, geprogrammeerd om zichzelf te vervangen. Het land is tot nu toe verrassend goed in staat gebleken om snel en strategisch op aanvallen te reageren, ondanks de beweringen van zijn vijanden dat het is onthoofd.
We vertrokken met het gevoel dat ze zich nu voorbereiden op een lange oorlog. Voor gewone mensen betekent dat weken, zo niet maanden, van nog angstaanjagender onzekerheid en het risico op overlijden en letsel. Voor hun leiders betekent dit het uiten van verzet, het ingraven en overleven van de vijand.
