Hoe de meest verrassende AI-thriller van het jaar een gevaarlijk mooie dystopie creëert

Een retrofuturistische dystopie kan een wereld zijn die qua esthetiek ver verwijderd is van de onze, maar Alex Pragers DroomQuil vindt nog tal van andere manieren om onze samenleving een spiegel voor te houden. Het speelfilmdebuut van de kunstfotograaf combineert de apocalyptische setting die je tegenkomt Totale herinnering of 1984 met de absurdistische toon van Braziliëstrooit er een beetje tweedegolffeminisme overheen om de situatie van haar hoofdpersoon te ontrafelen.

Elizabeth Banks speelt Carol, een werkende huisvrouw die het vervelend vindt om ‘moeder’ te worden genoemd – zelfs door haar eigen kind – en vaak aan haar verstikkende realiteit ontsnapt door uitstapjes naar holografische simulaties. Ze krijgt de kans om eindelijk uit haar inzinking te komen met behulp van een programma genaamd DreamQuil; het enige addertje onder het gras is dat een automatische kopie van Carol haar zal vervangen terwijl ze op haar wellnessretraite is.

DroomQuil is beladen met zoveel zorgen die nu gemeengoed lijken, of die opkomende leiders in de ontwikkeling van AI ‘onvermijdelijk’ zullen noemen. Advertenties presenteren Carol leuke oplossingen voordat ze zich realiseert dat ze een probleem heeft, alsof de technicus bij haar thuis naar elk gesprek luistert. Sommige advertenties laten zelfs haar gelijkenis zien, wat de angst bevestigt AI zal actoren als banken vervangen in het echte leven. Het is veel te actueel voor woorden, maar Prager voorspelt niet zozeer onze toekomst als wel het verwoorden van de gesprekken die ze heeft gevoerd met haar zus (aan wie ze mede schreef DroomQuil), Vanessa Prager, door de jaren heen.

“Mijn zus en ik zijn allebei werkende moeders en we hebben gezinnen”, zegt Prager Omgekeerd. “We merkten gewoon hoe geïsoleerd mensen raakten en hoe afgeleid iedereen werd door automatisering en machines. En we dachten: ‘Wat als…?'”

Die vraag zette de toon voor wat misschien wel een van de visueel meest verleidelijke en thematisch verontrustende films van het jaar zou kunnen zijn. Prager maakt al lang korte films en foto’s die voor haar spreken, maar met DroomQuilde kunstenaar mag nu het stille gedeelte hardop zeggen. Voorafgaand aan de SXSW-première van de film, zegt Prager Omgekeerd over de films die haar debuut inspireerden, die de perfecte roodtint creëerden, en of AI ons uiteindelijk zal vervangen.

Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.

Wist je altijd dat je uiteindelijk een speelfilm wilde maken, of was het een verlangen dat zich in de loop van de tijd manifesteerde?

Omdat ik geboren en getogen ben in Los Angeles, was ik van nature een kinderactrice. Ik zat in een aflevering van Verhalen uit de crypte die deze geweldige regisseur en man genaamd Kevin Yagher regisseerde… toen ik 10 of 8 jaar oud was. En toen ik oud genoeg was om er echt over na te denken, dacht ik: “Dit is niet wat ik wil. Ik wil niet voor de camera staan.” De gedachte om iets anders te zijn dan (een acteur) was niet eens bij me opgekomen, omdat films voor mij slechts acteurs waren toen ik een kind was. En toen ontdekte ik uiteindelijk de kunstwereld en kunst en fotografie. Het voelde voor mij heel goed. Ik was erg enthousiast over wat ik kon doen in de fotografie. En toen ik mijn eerste plateau bereikte, ongeveer zeven jaar nadat ik fotograaf was geworden, ontdekte ik korte films. Ik ontdekte de film zelf in Londen, gewoon door te praten met een producer die ik op een van mijn tentoonstellingen ontmoette en die aanbood een korte film voor mij te produceren.

Nadat ik een korte film had gemaakt met Bryce Dallas Howard, raakte ik, net als veel mensen, geobsedeerd door het medium film. En sindsdien wilde ik een functie doen. Maar als je voor het eerst regisseert, krijg je niet alle goede scripts toegestuurd. Ik besefte al snel dat ik moest leren een scenario te schrijven om speelfilmregisseur te worden. Het was een beetje uit noodzaak dat ik leerde schrijven en mijn zus en ik werden een team en een schrijfduo. Nu schrijven we alles samen.

Ik ben ook benieuwd wanneer je verliefd werd op deze zeer scherpe, schilderkunstige, retro-esthetiek die voortkomt uit ‘het probleem dat geen naam heeft’ en feministische ideeën uit de tweede golf.

Ik bedoel, ik hou van Hitchcock en Douglas Sirk en van alle klassieke films en TCM. En mijn grootmoeder had veel te maken met de opvoeding van mij. Ik was dus veel in haar kring; (zij) had een vriendin die in haar vroegere dagen een Hollywood-ster was… Ik werd voortdurend beïnvloed door de oudere glamour en de kunstlaag die je kon gebruiken om echt duistere verhalen te vertellen, zoals film noir, het genre van het gebruik van licht en schoonheid en ingebouwde decors en matte schilderijen en dingen die je laten zien als een geïdealiseerde versie van de wereld om een ​​heel lelijk verhaal te vertellen. Ik hield van die tweedeling en… I nog steeds houdt van het donkere vermengd met het frivole, en van flamboyant expressionisme vermengd met realisme. Mijn cameraman, Lol Crawley, met wie ik het grote geluk had om mee te werken DroomQuil – hij grapte altijd dat hij onze (Robert) Altman was en dat ik de Hitchcock-invloed was. Dus samen zouden we er altijd achter komen hoe we die harmonie konden laten werken.

Is er nog iets dat je hebt gelezen of gezien dat helpt bij het opbouwen van deze wereld? Iets dat jou heeft geïnspireerd?

Ja. Ik bedoel, veel dingen. De Decaloog, Het kindje van Rozemarijn… er zijn super rare referenties zoals Totale herinnering, Joe versus de vulkaan. Ik kan doorgaan. Er zijn zoveel films die invloed hebben gehad DroomQuil. Maar vooral ook mijn eigen leven. Mijn zus en ik zijn allebei werkende moeders en we hebben gezinnen… en we merkten net hoe ontkoppeld mensen raakten en hoe afgeleid iedereen werd door automatisering en machines. En wij dachten: “Wat als?” Een groot deel van de dialoog komt van onze eigen kinderen en onze eigen vrienden, (andere) moeders, en er is een groot verband met wat mensen om ons heen daadwerkelijk zeiden dat we in het script hebben opgenomen.

Ik houd ervan filmmakers te vragen naar de kleur rood in films, omdat het, zoals ik heb gehoord, notoir moeilijk is om de juiste tint en de juiste verzadiging te krijgen. Dus hoe moeilijk was het voor Elizabeths lippenstift? Hoe lang duurde het?

Wat de kleur rood betreft heb je groot gelijk – en dat geldt ook voor fotografie. Het is onmogelijk. Daarom houd ik van De kleurstoftransferafdruk van William Eggleston zo veel. Lol en ik werkten samen met onze colorist, Tim Stipan, bij Picture Shop en we maakten samen een LUT die erg filmisch was. We hebben wekenlang geprobeerd beelden op film te pitchen, maar uiteindelijk lukte het niet, maar we wilden die echte bioscoopscope krijgen, een soort levendig Technicolor. En de kleur rood was daar heel belangrijk in DroomQuil om vele redenen, maar vooral omdat het een soort van representatie was van de mensheid en het bloed van Carol, terwijl het blauw de onverschilligheid van technologiebedrijven en machines en automatisering en de kou vertegenwoordigde.

We hebben ook samengewerkt met een geweldig haar- en make-upteam dat de pruik, de rode pruik, heeft ontworpen. De kleur rood die ze heeft en de lipkleur en zo. Ik wilde dat de rode wijnen zouden samenwerken. Dus we hebben weken besteed aan het uitzoeken van die kleuren bij Elizabeth… Ik heb eerlijk gezegd het gevoel dat mijn hele carrière als kunstenaar tot dit moment heeft geleid, omdat ik een verzameling kostuums en rekwisieten heb en al deze dingen die ik door de jaren heen in mijn fotografie heb gebruikt en ze kwamen allemaal samen voor DroomQuil. Alles is gebruikt, daar heb ik zin in.

De cirkel is ook echt rond, want Elizabeth was een van je proefpersonen Gezicht in de menigte.

En daarna zei ze: “Je gaat op een dag een film maken, en ik ga hem produceren als dat gebeurt. En ik zal erin spelen.” En ik dacht: “Dat is een geweldig idee.” Omdat ik op dat moment niet echt begreep wat mijn toekomst was, omdat ik zo opgesloten zat in de wereld van kunst en fotografie. Mijn zus en ik schreven dit korte verhaal waarin Elizabeth zou spelen, en zodra we het naar haar stuurden, zei ze: “Ja, ja, ja.” Ik had nooit iemand anders voor de rol voorgesteld.

Er zit zoveel in DroomQuil wat weerspiegelt wat we zo duidelijk doormaken: onze telefoons die luisteren en de angst dat AI ons zal vervangen. Gelooft u dat AI-moeders werkelijkheid zullen worden?

Hoe meer dit soort verhalen de wereld ingaan, hoe meer mensen zich bewust zijn van hun eigen menselijkheid en wat er op het spel staat, en hoe meer we de toekomst kunnen schrijven zoals we die willen schrijven. Technologiebedrijven hebben miljarden dollars geïnvesteerd in hun geautomatiseerde toekomst, aangedreven door machines. En dan hebben ze financieel veel te verliezen, ze hebben veel te verliezen. Dus ze zullen natuurlijk tegen iedereen zeggen dat dit onvermijdelijk is, alsof je er niets aan kunt doen: “Dit is de toekomst.” Maar ze weten niet wat de toekomst is, omdat niemand dat weet. Eigenlijk creëren we elke dag samen de toekomst, elke minuut die verstrijkt. We moeten kiezen wat de toekomst is, en dat is een keuze.

Hoe graag ik ook wil dat mensen van deze film genieten en vermaakt worden door alles wat erin gebeurt, ik wil ook dat er echt verfrissende gesprekken plaatsvinden die gepassioneerd en levend zijn en ons herinneren aan wie we zijn en waarom we er toe doen… En misschien zal iemand dat wel doen… wie weet? Ik verwacht niet dat we met één enkele film de wereld kunnen veranderen, maar ik denk dat film het beste medium is om een ​​idee onder de massa te brengen dat nieuw leven kan blazen en mensen kan inspireren. En als mensen geïnspireerd worden, vinden er revoluties plaats en komen er nieuwe ideeën in het spel. Zelfs als het is alsof ik iemand hiermee aan het lachen maak, zelfs op dat moment, zal er misschien een idee in de hoofden opduiken van degenen die er niets mee te maken hebben DroomQuilmaar juist omdat ze in die speelgeest zitten, denk ik dat ze meer openstaan ​​voor creatie.

DroomQuil ging op 16 maart in première op SXSW. Er is nog geen distributeur.