Sommigen lijken resoluut, alsof ze een taak krijgen waaraan ze niet willen meedoen, maar die wel willen. Anderen zien er actief ongemakkelijk uit bij het contact en willen er zo snel mogelijk een einde aan maken. Een enkel paar lijkt tevreden, misschien niet onwennig of afkerig van een dergelijke intimiteit. Natuurlijk is alles wat we persoonlijk proberen te peilen aan de hand van de scènes pure speculatie. Valery wil de zaken graag openhouden voor interpretatie. Hij deelt nooit persoonlijke verhalen of feiten over de geportretteerden, deels om hun privacy te beschermen, maar ook om de beelden ‘universeel’ te houden. Hij vervolgt: “De kijker wordt niet verteld wat hij moet denken; hij wordt uitgenodigd om het verhaal te voltooien en, in zekere zin, zijn eigen verhaal binnen het gebaar te vinden.”
Eén plek waar de fotograaf enkele contextuele aanwijzingen opneemt, is de achtergrond van elk beeld, zorgvuldig gekozen om de culturele identiteit van de vaders en zonen te weerspiegelen; voor Valery is het project zowel een studie van erfgoed als van familiebanden. “De achtergrond maakt deel uit van dat verhaal, dus ik kies deze op basis van wat voor hen waar is: hun werkomgeving, hun thuisgebied of een plek die weerspiegelt wat ze delen”, zegt Valery. “Naarmate het project land na land groeit, beginnen de portretten te functioneren als visuele antropologie: persoonlijke verhalen die ook een bredere culturele identiteit beschrijven.” Een portret gemaakt in Midyat, Turkije, toont een vader en zoon die voor een witgekalkte muur staan, beladen met geweven matten, aardewerk en familiefoto’s, een decoratief tapijt onder hun voeten. Een ander bijzonder aangenaam portret, genomen in Anzio, Italië, toont een vader en zoon gekleed in dezelfde koningsblauwe kleding die trots buiten een kleurrijke tent staan, wat een familieband met het circus suggereert.
Pas onlangs besefte Valery dat het project voldoende ‘culturele adem’ had om een nieuw formaat te creëren: een fotoboek. Op de blauwe, stoffen omslag van het boek, vernoemd naar de serie, staat een tekening van Valery afgebeeld: een hart gevuld met twee gezichten. “Ik verwierp de ‘perfecte’ oplossingen – foto of pure typografie – en tekende een eenvoudig, kinderlijk hart”, besluit Valery. “Het zegt wat het project zegt: we groeien niet uit verlangen naar verbinding. We moeten tot het einde iemands hand vasthouden.”
