Hoe de bloedigste demonische thriller van het jaar de horrorvervolgvloek versloeg

Ze zeggen dat als je van iets houdt, het vrij moet geven – en soms, als je geluk hebt, zal dat ding terugkeren in de vorm van een met bloed doordrenkt vervolg. Dat is tenminste het geval voor Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett, de regisseurs bekend als het filmcollectief Radio Silence. Voor een duo dat al snel synoniem is geworden met een handvol lucratieve horrorfranchises, staan ​​Bettinelli-Olpin en Gillett verrassend afwijzend tegenover het idee van vervolgfilms. Sinds hun ‘toevallige’ ontmoeting in de kantoren van New Line Cinema hebben ze onafscheidelijk en intens gewerkt aan gedeelde visies op badass en episch drama – maar hun ‘verdomde allergie’ voor onnodige vervolgfilms is misschien wel hun sterkste gedeelde passie.

“Het idee dat je iets creëert dat opzettelijk lijkt op het openen van een deur om het verhaal voort te zetten, het voelt altijd een beetje als: ‘Maar heb je het nodig?'”, zegt Bettinelli-Olpin Omgekeerd.

Het duo regisseert elk film alsof dit het laatste is dat het duo ooit zal maken: elk van hun projecten, vanaf de zachte reboot van Schreeuw tot 2019 Klaar of nietis bedoeld om op zichzelf te staan. Vooral dat laatste was ontworpen als eenmalig voor Radio Silence, en de meesten gingen er hetzelfde van uit Klaar of niet. Immers, hoe lang kun je nog duren het concept van een Faustiaans pact, een dodelijk verstoppertje en een satanisch ritueel dat zo explosief is dat de Rode Bruiloft eruitziet als een dag in het park?

“Hoe vaak zeg je ‘Wees gegroet Satan!’ voordat het goed zou kunnen zijn?”

Die uitdaging krijgt een antwoord Klaar of niet 2: Hier kom ikhet vervolg waarvan Radio Silence nooit had gedacht dat ze het ooit zouden maken. Maar aan de andere kant lijken de regisseurs blij dat ze dat gedaan hebben. “Klaar of niet was altijd het eerste dat in ons opkwam als we even op adem wilden komen”, zegt Gillett.

Het helpt dat Guy Busick en R. Christopher Murphy, de scenarioschrijvers achter de eerste Klaar of niethad al het werk gedaan om de onderwereld uit te breiden, geleid door “Mr. Le Bail” en de raad van families die zijn bevelen op dit aardse vlak uitvoerden. Dat fonds gaf Bettinelli-Olpin, Gillett en ster Samara Weaving een weg terug naar de franchise. Terwijl haar laatste meisje, Grace, gedwongen wordt haar bebloede trouwjurk opnieuw aan te trekken om tegen nog meer lakeien van Le Bail te strijden, verwacht je geen totale herhaling van het origineel.

Klaar of niet 2 behoudt de geest van zijn voorganger, maar duikt ook dieper in het duistere hart van dit geheime genootschap en vormt een grote uitdaging voor zijn filmmakers. Voorafgaand aan de première van de film gingen Bettinelli-Olpin en Gillett om de tafel zitten Omgekeerd om hun ‘ja, en’-aanpak te verpakken in hun geliefde uitbarsting van afgrijzen.

Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.

Dus in hoeverre geloof je eigenlijk in Satan?

Tyler Gillett: (Lachen.) God, zo uit de poort.

Matt Bettinelli-Olpin: Verbazingwekkend eerste vraag.

Gillette: Ik vind het geweldig.

Bettinelli-Olpin: Ik bedoel, ik ben katholiek opgevoed. Ik beschouw mezelf niet meer als katholiek, maar weet je, ik ging naar een katholieke middelbare school. Je bent er een beetje in ondergedompeld – haat het allemaal, om eerlijk te zijn. Maar ik zeg niet ik niet geloof in dingen.

Gillette: Ik ben absoluut: “Ik weet niet wat ik geloof.” Ik ben niet religieus opgevoed, dus ik geloof er niet zo sterk in. Maar ik heb het gevoel dat… ik bedoel, een deel van het plezier van het werken in het genre is het raken van de chaos van de wereld met een soort mythologie eromheen die voelt alsof dat slechts een deel is van het plezier van de eerste. Klaar of nieten zeker deze ook. We hadden een soort lopende grap op de set, vooral in de tempelreeks aan het einde, waar we dachten: “Hoe vaak zeg je ‘Wees gegroet Satan!’ voordat het goed zou kunnen zijn?” Het idee dat je per ongeluk iets uit het donker kon roepen, daar waren zoveel running gags over. Het is niet iets waar je mee wilt rotzooien. Ik ben geen gelovige, maar ik wil ook niet testen.

Bettinelli-Olpin: Toen we die scènes aan het filmen waren, Tyler, was jij degene die de call-and-response deed met de achtergrondacteurs. En ik dacht: “Ik kies hier niet voor.”

Na het derde “Wees gegroet Satan!” Je zegt zoiets van: “Oké… oké…”

Bettinelli-Olpin: Waarom de beer porren, of hij er nu is of niet?

Er zit zoveel symmetrie tussen Klaar of niet En Hier kom ikzelfs tot aan de opening. Ik vind het geweldig hoe je de kloof overbrugt tussen het einde van deel 1 en Grace’s reis naar het ziekenhuis met deel 2 (dat deel 2 begint). Hoe moeilijk was het om te plannen en te fotograferen?

Gillette: Het was zo moeilijk, dat was het Dus moeilijk. Ik heb echter het gevoel dat de moeilijkheid bij het plannen ervan zat, Matt? Ik bedoel, ja – en toen we het hadden gefotografeerd, werd het eigenlijk fotorealistisch, de overdracht.

Bettinelli-Olpin: Dat heeft lang geduurd (en) heel veel versies. Maar ik heb het gevoel dat dit verschillende fasen zijn; Fase 1 was als: “Hoe gaan we in deze film terechtkomen?” Het idee was er altijd dat het direct daarna ontstond (Klaar of niet), maar hoe we het daadwerkelijk moesten fotograferen, was iets waar wij en onze (directeur fotografie), Brett (Jutkiewicz), over spraken … ik bedoel, alle van pre-productie. Het voelt alsof het een soort bijzaak was toen Brett zei: “Wat als we gewoon een hondencamera op haar zetten en er gewoon mee doorgaan?”

“De eerste film is zo’n anti-liefdesverhaal; wat als dit een liefdesverhaal is?”

Gillette: Dus tijdens het daadwerkelijk voltooien van die opname bleef onze supervisor (visuele effecten) – deze geweldige, briljante kunstenaar genaamd Matt Whelan – tegen ons zeggen: “Jongens, als we dit voor elkaar kunnen krijgen, moeten we allemaal echt aan onze verwachtingen voldoen, want het punt is dat het gewoon verder gaat dan wat de meeste effecthuizen kunnen doen.”

We hadden een versie waarin een personage door het frame liep en we de overgang daar min of meer verborgen hielden, maar we bleven maar op deze artiesten hameren en zeiden: “Oh, we zijn zo dichtbij.” Je maakt micro-aanpassingen en micro-aanpassingen en al snel is het dichtbij genoeg. En we dachten: “Ik weet niet of we het framedoek wel nodig hebben.” En kijk, een pluim voor het VFX-huis, Lola, die het heeft gedaan. Het moeizame rotoscopen en het matchen van al die afbeeldingen… het is gewoon echt een kunstwerk dat ze zeven jaar na elkaar hetzelfde personage zo naadloos konden laten samensmelten. En het is ook een wonder dat Samara geen dag ouder is geworden.

En haar koppelen aan Kathryn Newton: was het een goed idee om haar hierbij te betrekken?

Bettinelli-Olpin: Ik zou zeggen Kathryn te ontmoeten en met haar samen te werken Abigaïl was in veel opzichten een van de vele stukjes van de puzzel, maar misschien wel het laatste stukje van de puzzel dat we nodig hadden om onze eigen weg in deze film te vinden. Omdat we in de versies die we eerder hadden… We probeerden een ander personage toe te voegen, en het was altijd goed, en het was echt goed geschreven, maar het had niet de emotionele impact die de Alex-en-Grace-relatie heeft in de eerste. Terwijl we met Kathryn aan het werk waren Abigaïlhadden we een moment van: “Oh man, Sam en Kathryn hebben vergelijkbare energieën. Ze zouden gemakkelijk zussen kunnen zijn; daar moeten we over nadenken.”

We hebben eigenlijk een hele pilot voor ze geschreven, gewoon om het uit ons systeem te krijgen. En toen kregen we het telefoontje van Tripp (Vinson), onze producer, die zei: “Hé, zouden jullie willen overwegen hier op terug te komen?” En onze eerste gedachte was: “Wacht even, wat als we dat idee nemen en erin stoppen Klaar of niet?” We vonden het geweldig dat het Grace complexer maakte en dat ze iets in de eerste film had verborgen en dat ze een gezin had, maar ze probeerde dat af te wijzen en iets nieuws te creëren, maar toen mislukte het. De eerste film is zo’n anti-liefdesverhaal; Wat als dit een liefdesverhaal is? Kathryn was een soort van sleutel tot ontsluiting.

Klaar of niet 2 houdt echt een spiegel voor Klaar of niet. Je herhaalt sommige beats zonder dat het voelt als een copy-paste van ‘dezelfde film maar meer‘Een soort vervolg. Hoe heb je een evenwicht gevonden tussen het toevoegen van delen van de eerste film waar het publiek echt van hield, en het verhogen van de lat?

Bettinelli-Olpin: Ik denk dat veel ervan met Samara te maken heeft; waarbij Genade de kern blijft.

Gillette: Ik denk dat het daarbuiten echt veilig was en elkaar echt uitdaagde. Het was echt een spel van “ja, en” om ervoor te zorgen dat de momenten die het gevoel hebben dat ze zwaar op de eerste film leunen, onmiddellijk worden gevolgd door iets dat lijkt op een verrassing, een subversie of een uitbreiding. Dat was onze echte angst, iets maken dat aanvoelde als nostalgie omwille van de nostalgie. Want hoe leuk we de eerste film ook vinden, we zijn er niet in geïnteresseerd om onszelf te herhalen… Ik denk aan de verdomde allergie die we hadden voor de snelle flitsen…

Wanneer zal Grace nieuw leven worden ingeblazen?

Gillette: Lyvie, we hebben er met elke vezel van ons wezen tegen gevochten. Voor kijkers die bekend zijn met en Is het niet? Als je bekend bent met de eerste film, moet je een beetje herinnerd worden aan de inzet van de wereld… Ik denk dat we echt dol zijn op het nut van waar we op die momenten terechtkwamen, en met het gebruik van die beelden. Maar zelfs dat was voor ons een echt gesprek, omdat we iets wilden maken dat echt was, want hoezeer het ook in gesprek is met de eerste film, het is zijn eigen shit.

Jij neemt het vervolgens op tegen de mummie en ik ben zo geïntrigeerd door deze match. Ik neem aan dat dit niet zo kan zijn nogal net zo bloederig als de dingen die we van je gewend zijn te zien…of kan dat?

Bettinelli-Olpin: (Lachen.) Het zal PG-13 zijn.

Gillette: Maar ik denk dat we zullen proberen het te pushen. We moeten de rand vinden en ik weet zeker dat we over de grens stappen en dan wordt ons verteld dat we terug moeten gaan. Maar ik bedoel dat we risico’s willen nemen. We kunnen je vertellen dat we met dat project op een hele leuke manier risico’s gaan nemen.

Klaar of niet 2: Hier kom ik speelt nu in de bioscopen.