TEHERAN — In normale tijden is Nowruz een langverwacht moment van hoop in heel Iran.
De voorbereidingen voor het Perzische Nieuwjaar beginnen dagen van tevoren, waarbij mensen hun huizen schoonmaken – “het huis schudden”, zoals de uitdrukking luidt – of nieuwe kleding en meubels kopen.
De straten van Teheran barsten van het winkelend publiek dat de markten afstruint op zoek naar bloemen, beschilderde eieren en zoetwaren voor hun ‘haft-sin’-tafel, de traditionele opstelling van zeven items die de lente, vernieuwing en welvaart symboliseren.
Een vrouw winkelt bloemen in Teheran voorafgaand aan het Perzische Nieuwjaar, of Nowruz, dat op 20 maart 2026 begon.
(Vahid Salemi/Associated Press)
Maar dit zijn geen typische tijden.
Met oorlog tegen Iran in de vierde week is het een sombere Nowruz, met als soundtrack het gerommel, de dreun en de explosie van het Amerikaans-Israëlische bombardement en de luchtafweer van Iran.
“Duizenden doden en nieuwe slachtoffers elke dag… Wat te vieren?” zei Ali Pourasi, manager van een taxiservice.
In plaats van thuis te blijven, bracht hij de eerste dag van Nowruz, vrijdag, door op het kantoor in het westen van Teheran met zijn shih tzu, Michelle. Elke keer dat er een klap kwam, rende hij het balkon op om te zien waar de klap terechtkwam. Michelle verstopte zich onder een tafel.
“Ik ben te depressief om zelfs maar de zonde op kantoor te begaan”, zei Pourasi.
‘Mijn vrouw stond erop dat we er thuis een hadden’, voegde hij eraan toe. “Maar hier kon ik het gewoon niet doen.”
Nowruz wordt door honderden miljoenen mensen over de hele wereld gevierd en omvat dertien dagen vol festiviteiten. Het is de opvolger van een bijzonder zwaar jaar voor de Iraniërs.
Hoewel er nieuw geweld tegen het land plaatsvindt, is er nog geen volledig verslag van het brute optreden van de regering in januari, toen duizenden mensen die protesteerden tegen de verslechterende economie door veiligheidstroepen werden gedood.
Een vrouw winkelt vóór Nowruz, wat ‘nieuwe dag’ betekent, op een bazaar in het noorden van Teheran. De prijzen zijn dit jaar voor veel artikelen ongewoon hoog.
(Vahid Salemi/Associated Press)
De protesten waren zeldzame publieke uitingen van ontevredenheid van een bevolking die te lijden heeft gehad onder westerse economische sancties en een verharde, door corruptie geteisterde economie die een groot deel van dit olierijke land met 93 miljoen inwoners in armoede heeft gestort.
Fatemah stond in de rij voor brood bij een bakkerij in de buurt en keek verdwaald toen ze uitlegde hoe deze Nowruz, wat ‘nieuwe dag’ betekent in het Perzisch, nog erger was dan andere. Ze kon het zich niet veroorloven om kleding voor haar drie kinderen te kopen.
“Ik verander de kleren van mijn oudste, zodat de jongste tenminste iets heeft”, zei ze. Zoals veel geïnterviewden maakte ze niet haar volledige naam bekend om intimidatie door de overheid te voorkomen.
Zelfs het ontvangen van gasten was buiten bereik. De noten en traditionele zoetigheden die ze de gasten aanbood, kosten nu drie keer zoveel als wat ze normaal betaalde. De Perzische cultuur stelt a premie op gastvrijheidmaar de huidige omstandigheden maken het moeilijk.
“We proberen de familie niet te bezoeken, dus we zijn niet gedwongen wraak te nemen en ze thuis te hebben”, zei Fatemah. ‘Ik heb in Noroez onze deur moeten sluiten voor gasten.’
Hossein, een notenverkoper in de buurt, was ook niet blij. Deze Nowruz had voor hem het equivalent van Black Friday moeten zijn, maar zijn omzet werd gehalveerd in vergelijking met vorig jaar, schatte hij.
Het isolement maakte de ernst van het moment nog groter, met een internetstoring die het voor Iraniërs bijna onmogelijk maakte om familieleden en vrienden in het buitenland te bereiken. Zelfs binnenlandse berichtenplatforms zoals Rubika en Bale werken slechts af en toe.
Een voormalige Amerikaans-Israëlische staking onthult een woonkamer in een woongebouw in Teheran op 23 maart 2026.
(Vahid Salemi/Associated Press)
Voor activist Golshan Fathi waren er weinig tekenen van Nowruz in Gandhi Street, een commerciële verkeersader in het noorden van Teheran.
In de afgelopen jaren, zo zei ze in een post op X, verdrongen vrouwen zich vaak in textielwinkels en drukten ze een onderscheidende stempel op de stof die ze voor pasgetrouwden zouden kopen. Ze sprak over patisserieën die snoep verkochten dat zo verleidelijk was dat bijna niemand de reis naar huis overleefde.
Hoewel Gandhi Street relatief ongedeerd bleef door de Amerikaanse en Israëlische bombardementen, voelde het alsof ‘niemand er jarenlang leven in had geblazen’. De stoffenwinkels en cafés werden gesloten met een stilte die ‘als een zware deken’ neerviel. Zelfs de vanillegeur bij de snoepwinkel was vervaagd.
“Gandhi voelt als een plek waarvan de inwoners er langzaam van zijn weggedreven. Ik liep, en met elke stap zonk ik dieper in mijn geheugen – de stemmen van de verkopers, het gekibbel, het gelach zonder reden”, schreef Fathi.
‘Nu ben ik alleen nog maar een straat die meer op het verleden lijkt dan ooit.’
Dit jaar had Nowruz nog specialer moeten zijn, omdat het samenvalt met Eid al-Fitr, het festival dat het einde markeert van de islamitische heilige maand Ramadan. Maar de meeste gezamenlijke gebedsevenementen werden afgelast en er werd slechts één grote bijeenkomst gehouden in de Grote Mosalla-moskee.
“Ik vier dit jaar geen Nowruz of Fitr”, zegt Hasan, een slager uit Teheran die zei dat hij tweederde van zijn inkomsten weggevaagd zag.
Mensen bezoeken de begraafplaats Behesht-e Zahra om hun overleden familieleden te eren op de laatste dag van Eid al-Fitr, die het einde markeert van de islamitische heilige maand Ramadan, in Teheran op 22 maart 2026.
(Fatemeh Bahrami/Anadolu/Getty Images)
“Het is simpel: mijn prijzen zijn tegenwoordig gewoon niet betaalbaar voor de lagere middenklasse of zelfs de middenklasse”, zei hij, eraan toevoegend dat zelfs welgestelde klanten kip en vis verkiezen boven het duurdere rund- en schapenvlees.
Ondanks de situatie staan sommigen erop de besluiten te herzien. Zoals elk jaar stond het Tajrish-plein in Teheran vol met kraampjes gevuld met hyacint, knoflook en spruitjes, terwijl sommige minipoelen met kleine goudvissen bevatten, allemaal traditionele elementen van de haft sin.
De meeste geïnterviewde kooplieden waren het erover eens dat de zaken niet zo levendig waren als voorheen, maar de lokale media beeldden niettemin de menigte af die de mogelijkheid van bombardementen trotseerde.
Mirza Mohammad, 70, was net zo vastbesloten om zijn gebruikelijke ritueel voort te zetten, namelijk een wandeling naar het park bij zijn huis in het westen van Teheran en een praatje maken met zijn buren.
Natuurlijk werden de discussies tegenwoordig gedomineerd door nieuws over de oorlog, maar hij was tenminste onder vrienden. Hij zou hier zelfs komen voor Sizdah Bedar, de 13e en laatste dag van Noroez, wanneer Iraniërs traditioneel de dag buitenshuis doorbrengen.
‘We zijn hier aan het picknicken…’ zei hij, waarna hij even pauzeerde voordat hij zijn gedachten afmaakte, ‘als er geen explosies zijn.’
Times-stafschrijver Bulos berichtte vanuit Beiroet en speciale correspondent Mostaghim uit Teheran.
