Er was een tijd dat het ontdekken van muziek enige wrijving vereiste.
Je hoorde iets op de radio en kon het niet Shazamen. Je bladerde door platen of cd’s en ging voor wat er cool uitzag. Een handvol platenmaatschappijen besliste wat er gedrukt werd. Radiostations bepaalden wat er werd gespeeld. MTV bepaalde wat er gezien werd.
Als je iets nieuws ontdekte, was dat óf: A) per ongeluk, óf B) omdat iemand ergens besloot dat het je aandacht waard was. Poortwachter natuurlijk. Maar ook, op zijn best, curatie. Smaak. Een standpunt.
Toen gebeurde het streamen. Alles is beschikbaar. De hele tijd. Overal. Wrijvingsvrij.
We zijn het tijdperk van oneindige muziek binnengegaan. Iedereen kan het aan. Iedereen kan het uploaden. Iedereen kan viraal gaan. Wat in theorie een gouden tijdperk van ontdekkingen zou moeten zijn. Meer stemmen. Meer geluiden. Meer alles. En toch voelt het vaak moeilijker dan ooit om iets te ontdekken. Omdat ontdekking verrassing vereist.
De muzikale poortwachters zijn niet verdwenen. Ze zijn alleen van vorm veranderd. Nu zijn het algoritmen. Ze bestuderen je. Leren. Geef je meer van wat je al leuk vindt. Dat klinkt geweldig. Tot je beseft dat je uit eigen beweging in een feedbackloop zit. Dezelfde genres. Dezelfde stemmingen. Hetzelfde sonische palet. Geen verrassingen.
Wij vinden dat muziek het beste is als het als een raam fungeert. Iets waardoor je door kunt kijken naar een andere wereld. Geen spiegel die de jouwe weerspiegelt.
We hebben dus bewust geprobeerd om tegen het algoritme in te zwemmen. Om weer wat wrijving te introduceren. Een beetje toeval. Om dat gevoel van ontdekking weer te vinden.
Hier hebben we gezocht.
