Zack Snyder is niet zozeer een regisseur als wel een curator van coole vibes, tenminste als het gaat om zoiets als Suiker punch. Een platinablonde Emily Browning leidt een hechte groep schurken naar de vrijheid met een samoeraizwaard en een droom om reuzen in tempels en robots in kogeltreinen neer te maaien. Zoals de croon-y cover waarmee de film opent suggereert, worden hier zoete dromen van gemaakt. Maar vijftien jaar geleden was de hele wereld geneigd het oneens te zijn met Snyders proto-feministische manifest.
“Suiker punch is waarschijnlijk het meest flagrante voorbeeld van regelrechte, pure satire die ik heb gedaan, ‘deelde Snyder Totale film in 2023. “En ik denk nog steeds dat ik niet ver genoeg ging, omdat veel mensen dachten dat het maar een film was over schaars geklede meisjes die rond een bordeel dansten.”
Het is niet de vierde speelfilm van Snyder Is het niet? over meisjes die rond een bordeel dansen, maar er komt zoveel meer bij kijken Suiker punch die critici destijds niet volledig leken te begrijpen. Het werd als onheilig beschouwd, “ureotisch” en “niet opwindend” liefdeskind tussen een videogame en een schudfilm voor sommigen; een klontje,”masturberende fanboy-fantasieMaar het was ook zeker zijn tijd vooruit, het soort deconstructie dat zelfs nu nog nieuw aanvoelt.
De schoonheid weet het Suiker punch ligt in zijn excessen, zijn status als parodie. Snyder geeft rechtstreeks commentaar op de uitbuiting in film en confronteert de verwachtingen van het publiek rechtstreeks.
“De grootste kritiek op de film was dat hij te uitbuitend was”, vertelde de regisseur me onlangs Brievenbusd. Het is een kritiek die Snyder altijd ‘interessant’ heeft gevonden, omdat de film ‘rechtstreeks tot (het publiek) spreekt over wat ze willen zien. Ze willen de meisjes zien, (maar) ze willen niet dat de meisjes sterker worden. Ze willen ze in sexy kleding zien.’
Suiker punch ze geeft ons al het bovenstaande met een knipoog en een kus, en verkleedt haar strijdkreet in flirterige kostuums en glamoureuze poppenmake-up. Het is een Trojaans paard voor deze boodschap van autonomie en empowerment, en nergens komt dit duidelijker naar voren dan bij Brownings Babydoll. Ze is zowel slachtoffer als overwinnaar: haar pogingen om haar lot in eigen handen te nemen, werken bij elke bocht averechts, grotendeels dankzij het grimmige, vrouwonvriendelijke helse landschap dat Snyder om haar heen heeft opgebouwd. Het wordt niet grimmiger dan haar tragische achtergrondverhaal – ze vermoordt per ongeluk haar zusje terwijl ze haar probeert te beschermen tegen hun slijmerige stiefvader – en de zaken worden alleen maar erger als hij het nodig acht om haar in een psychiatrische inrichting op te nemen. Een lobotomie lijkt een einde te maken aan het leven zoals zij dat kent… het, of haar eindelijk de middelen te geven om los te komen.
Na 15 jaar is het de hoogste tijd Suiker punch haar bloemen gekregen.
Warner Bros. Afbeeldingen
Suiker punch is een nestelende pop van realiteiten, waarbij meerdere versies van hetzelfde ongeluk zich volledig in Babydolls hoofd afspelen. Ze stelt zich haar smerige nieuwe normaal voor als iets glamoureuzer: in plaats van een asiel zijn zij en haar nieuwe ploeg dansers in een bordeel. Haar bewaker, Blue (Oscar Isaac), is een lothario die wapens, geheimen en meer verkoopt aan de hoogste bieder, waarbij hij de meisjes in zijn dienst als betaalmiddel gebruikt. Het is ongeveer net zo erg als het complete gebrek aan autonomie dat ze heeft in de echte wereld – maar dan in dit In werkelijkheid kan Babydoll veel meer besturen dan ze denkt. Door erotische dansen uit te voeren kan ze haar publiek hypnotiseren. Ook trekt ze zich nog verder terug in een droomwereld waar ze gebruik maakt van de eerder genoemde katana en Waaghals’Scott Glenn fungeert als haar spirituele gids.
Het is in deze andere wereld dat Babydoll een ontsnappingsplan formuleert. Glenn’s Wijze Man instrueert haar om vijf items te verzamelen: een kaart, vuur, een mes, een sleutel en een geheim laatste item dat ‘een diep offer’ vereist en ‘een perfecte overwinning’ betekent. (Dit script, mede geschreven door Snyder en Steve Shibuya, schommelt tussen wijze, beknopte instructies en platitudes als ‘Schrijf nooit een cheque met je mond, je kunt hem niet met je reet verzilveren.’ Ongelooflijk spul.)
Elke dans die Babydoll uitvoert is een soort overval, die haar en haar samenzweerders (de pittige Rocket (Jena Malone), haar no-nonsense zus Sweetpea (Abbie Cornish), Blondie (Vanessa Hudgens) en Amber (Jamie Chung)) meevoert naar fantasierijken waar ongebreidelde coolheid de enige regel is. Deze diva’s doden draken in torenhoge kastelen en automatiseren Duitse soldaten in op de Eerste Wereldoorlog geïnspireerde loopgraven; ze zijn almachtig en onaantastbaar zolang Babydoll danst en stilletjes de getijden verandert.
Als een feministisch manifest, dat van Snyder Suiker punch heeft eigenlijk veel te zeggen.
Warner Bros. Afbeeldingen
Snyder leunt ondertussen zwaar op de onnodige slo-mo en hypergestileerde, cartoon-geïnspireerde beelden die sindsdien zijn visitekaartje zijn geworden. Meer dan in al zijn films lijkt en voelt het hier meer als een middel om een doel te bereiken, een symbolische ondermijning van een anderszins verstikkende realiteit.
“Ik ben niet zo bezorgd over het gevaar als wel over de gelukzaligheid van het versterken van wat Babydoll op dit moment doet”, vertelde Snyder. Brievenbusd. “Ik weet dat het in sommige opzichten indruist tegen het concept van actie… (maar) dat is eigenlijk het punt van de film: de verleiding van beelden.”
Het zou het publiek jaren kosten om dat concept volledig te begrijpen, en het helpt niet dat Snyder zoveel tegenslag kreeg bij het manifesteren van zijn visie. De regisseur werd gedwongen de film en het gekke einde dat hij had gepland te herstructureren door een R-rated verhaal terug te brengen tot een PG-13-setting. (Vals spelen lobbyt nog steeds om zijn director’s cut te leveren Suiker punch en uiteindelijk afleveren”volledig gerealiseerde film‘, maar het is niet te zeggen wanneer en of dat zal gebeuren.) Welke offers er ook zijn gebracht, er bestaat nu geen twijfel meer over de boodschap van Snyder. Zijn duistere gonzo-fantasie blijft de meest onbegrepen van zijn oeuvre, maar het is onmogelijk om je niet te laten verleiden door het verhaal.
