Deze column verscheen voor het eerst in The Amendment, een nieuwsbrief van Errin Haines, de hoofdredacteur van The 19th. Registreer vandaag nog om vroegtijdig toegang te krijgen tot haar analyseP.
Decennia lang hield Dolores Huerta een geheim verborgen waarvan ze niet geloofde dat de beweging zou overleven: dat ze seksueel was misbruikt door Cesar Chavez, een belangrijke figuur in de landarbeidersbeweging die ze een groot deel van haar leven heeft helpen opbouwen.
“Destijds dacht ik dat het uitspreken van de beweging in een vroeg stadium een einde zou hebben gemaakt aan de beweging”, zei Huerta vertelde Maria Hinojosa van Latino USA Donderdag, in haar eerste interview sinds de publicatie van een onderzoek van The New York Times in aanklachten tegen Chavez. “Het was mijn persoonlijke pijn, mijn persoonlijke last. En ik dacht dat het het waard was.”
Huerta is een figuur die voor velen – waaronder veel vrouwen – net zo groot lijkt als Chavez. Dat zij een van de vermeende slachtoffers is die genoemd worden in het onderzoek van de Times naar een patroon van misbruik van vrouwen en meisjes is verwoestend geweest voor velen in de beweging en voor de grotere Latino- en Chicano-gemeenschap.
Huerta is al lang een voorvechter van vrouwen die hun stem gebruiken om de macht de waarheid te vertellen. Maar het feit dat ze zo lang zweeg over Chavez herinnert ons aan de inzet vrouwen in beweging – van individuele vooruitgang. De strijd voor gelijkheid gaat vaak ten koste van hen.
Zoals Huerta in de jaren zestig en decennia daarna wist, zou dit kunnen betekenen dat de beweging voor gerechtigheid, gelijkheid en waardigheid van degenen voor wie ze vocht, zou ontsporen. Het zou hoe dan ook niets uitgemaakt kunnen hebben: tot voor kort maakte seksueel geweld tegen vrouwen geen deel uit van het nationale gesprek, en was de verantwoordelijkheid voor mannen die beschuldigd werden van misbruik zeldzaam.
‘Weten dat hij een duistere kant had, is erg pijnlijk. Maar het spreekt ook over iets breders: het gebrek aan respect voor vrouwen en meisjes in onze samenleving’, zei Huerta. “Dit soort gedrag is wijdverbreider dan we willen toegeven. Mannen komen er de hele tijd mee weg en het is iets dat we moeten aanpakken.”
Mannen komen er de hele tijd mee weg, en het is iets dat we moeten aanpakken.
Dolores Huerta
(Rijke Pedroncelli/AP)
Huerta’s verhaal komt uit in het tijdperk van #MeToo, de beweging die hielp een klimaat te creëren waarin overlevenden hun verhalen konden vertellen en geloofd konden worden op een manier die zelfs tien jaar geleden nog niet bestond. Toch deelde Huerta met tegenzin haar ervaringen nadat de Times in het kader van haar onderzoek naar de beschuldigingen had gevraagd.
Mensen hebben nu een beter kader om verhalen over seksueel geweld te absorberen – ook tegen mannen die als helden worden gezien – en om te begrijpen dat seksueel en gendergerelateerd geweld diep verankerd is in alle delen van onze samenleving, zei #MeToo-oprichter Tarana Burke.
“Het heeft alles te maken met macht. Dat is de constante die je ziet: macht aan het werk,” zei Burke. “Stel je voor dat je bijna 96 bent, een icoon van moed bent voor zoveel mensen, en zoiets moet vasthouden. Het is zo zwaar, maar het is ook zo gewoon.”
Vrouwelijke activisten van Huerta’s generatie moesten een keuze maken: vecht je voor gerechtigheid voor jezelf, of vecht je voor gerechtigheid voor je gemeenschap? Huerta koos voor zijn betrokkenheid bij de zaak.
Het onderzoek van de New York Times vertelde voor het eerst ook de verhalen van vrouwen die Chavez ervan beschuldigden hen als meisjes te verzorgen en te misbruiken. Huerta erkende de moed van de andere vrouwen die naar voren kwamen en zei: ‘Hun moed gaf mij ook de moed om te spreken.’
“Mensen begrijpen dat niet altijd – ze kunnen de vrouwen de schuld geven of hen in twijfel trekken”, zei Huerta. “Hij werd gezien als een genie, als een leider die zo velen inspireerde.”
In het Latino USA-interview onthulde Huerta dat ze Chavez nooit met het vermeende misbruik had geconfronteerd. Hij stierf in 1993 op 66-jarige leeftijd.
Burke zou haar beweging pas in 2006 beginnen, maar de confrontatie over seksueel geweld tegen vrouwen – vooral op de werkvloer – begon in 2017 pas echt met een nieuwe New York Times. inspectiedeze aan de machtige Hollywood-producent Harvey Weinstein. Het verspreidde zich snel en mannen uit vele industrieën kregen te maken met beschuldigingen en enkele gevolgen. Velen werden voorheen gezien als gerespecteerde stemmen in de samenleving. In 2018 werd acteur Bill Cosby, een geliefd figuur bij miljoenen Amerikanen, schuldig bevonden aan zware aanranding van de eerbaarheid, hoewel de veroordeling werd vernietigd. Deze week kreeg een van zijn aanklagers 19 miljoen dollar toegekend door een civiele jury.
Maar zelfs toen #MeToo in een stroomversnelling kwam en sommige aanklagers gerechtigheid kregen, kregen veel vrouwen nog steeds te maken met terugslag omdat ze naar voren kwamen. Er zijn vragen: waarom nu? Waarom een held na zo lang afsluiten? Waarom zeg je niet eerder iets? Zelfs als vrouwen de schade overleven, moeten vrouwen nog steeds hun beslissing verdedigen om zich uit te spreken, zei Burke.
“Als vrouwen naar voren komen, in plaats van steun te krijgen, worden ze vaak aangevallen of niet geloofd. We hebben dit door de geschiedenis heen gezien”, vertelde Huerta aan Latino USA, eraan toevoegend dat ze de kritiek zou aanpakken als die zich voordoet.
We moeten de beslissingen van Huerta toen en nu beschouwen als de keuze van de overlevende, zei Burke.
“Ik ben niet iemand die gelooft dat mensen hun verhaal publiekelijk moeten vertellen om te genezen”, zei ze. “Ze had haar hele leven dit nooit kunnen onthullen, en dat zou haar gelijk zijn geweest. Nu het verhaal uit is, zal het veel mensen ten goede komen. Maar we moeten ook erkennen dat het misschien niet iets was dat ze ooit van plan was te delen.”
De onthullingen hebben Burke doen nadenken over zijn eigen ervaringen als overlevende. Ze wordt op zichzelf gevierd vanwege haar macht en moed en houdt rekening met de realiteit dat ze in veel opzichten bekend staat om het ergste dat haar ooit is overkomen.
Het vieren van het vermogen van een vrouw om trauma in triomf om te zetten, kan verdoezelen wat vrouwen als gevolg daarvan te dragen hebben.
Burke vervolgde: ‘In de loop van de tijd zullen er meer van dit soort verhalen naar buiten komen. En hoewel het niet alleen om de beweging gaat, gaat het ook om de beweging is een oproep aan bewegingen om echt aan zelfonderzoek te doen. Dit is niet uniek voor deze beweging – mensen doen het overal.”
Door de geschiedenis heen hebben vrouwen als Huerta vastgehouden aan wat bewegingen niet konden: de pijn, de stilte, de prijs.
Dit moment is een erkenning dat verhalen zoals die aan het licht kwamen in het onderzoek van de Times niet los staan van deze bewegingen, maar deel uitmaken van hoe ze werden opgebouwd en in stand werden gehouden.
Het maakt deel uit van een voortdurende confrontatie met de macht – wat het behoudt en wat het vraagt van de vrouwen die voor ons allemaal vechten.
