Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Escape rooms zijn leuk omdat je samen met je vrienden puzzels kunt oplossen, een prijs kunt winnen, naar de cadeauwinkel kunt gaan, een biertje kunt pakken en naar huis kunt gaan. Escape room die Edgar (David Richmond-Peck) in de jaren 2014 beleeft Wreed en ongebruikelijk is niet zo’n escape room. Elke keer dat hij weggaat, moet hij de dag opnieuw beleven dat zijn vrouw Maylon (Bernadette Saquibal) hem probeert te vergiftigen. Hij overmeestert haar en vermoordt haar per ongeluk, waarna hij zelf sterft. Het is alsof Het oneindige verhaalbehalve dat het verhaal een vreselijke dood sterft terwijl je je partner vermoordt, om vervolgens wakker te worden in het vagevuur, erover te praten in groepstherapie en het allemaal opnieuw te doen. Nee bedankt.
Een donkere, surrealistische psychologische thriller boordevol tijdlus onzin, Wreed en ongebruikelijk is een totale WTF-film met wat ik de raarste omgekeerde verlossingsboog zou noemen die ik in de recente geschiedenis heb gezien. We beginnen met het zoeken naar Edgar en onthullen langzaamaan steeds meer redenen om hem niet meer leuk te vinden. Als hij eindelijk beseft wat hij moet doen om de cyclus te doorbreken, is dat onbevredigend, alleen maar om te laten zien hoe hol de hele ervaring hem heeft gemaakt.
Edgar is zo moeilijk
Er zijn twee hoofdinstellingen Wreed en ongebruikelijk verkent gedurende de 91 minuten durende speelduur. Ten eerste is er het huis waar Edgar woont met zijn Filippijnse immigrantenvrouw Maylon en haar onrustige tienerzoon Gogan (Monsour Cataquiz). Edgar laat Maylon niet werken, houdt de financiën strak onder controle en is nauwelijks een vaderfiguur voor Gogan, die steeds in de problemen komt op school, maar nooit de kans krijgt om uit te leggen waarom. Edgar dreigt Gogan zelfs terug te sturen naar zijn gewelddadige familieleden op de Filippijnen als hij niet opkrabbelt.
Maylon voelt zich volledig gevangen en besluit dat het in het belang van haar en Gogan is om Edgar te vergiftigen en opnieuw te beginnen. Ze gaat ermee door, Edgar realiseert zich wat er gebeurt als hij ernstig ziek wordt en er ontstaat ruzie terwijl ze telefonisch ruzie maken, zodat hij om hulp kan bellen. Tijdens dat gevecht overmeestert en doodt Edgar Maylon, maar wordt wakker in een gebouw dat aanvoelt als een kruising tussen een revalidatiecentrum en een psychiatrisch ziekenhuis.
Edgar loopt een groepstherapiesessie binnen die wordt geleid door het gezicht van een vrouw op een tv-scherm dat bekend staat als de Facilitator (Mary Black). Daar ontmoet hij Doris (Michelle Harrison), Julien (Michael Eklund) en William (Richard Harmon). Hij komt er al snel achter dat iedereen in de kamer een brute moord heeft gepleegd voordat ze arriveerden, dat ze allemaal dood zijn zoals hij, en dat dit hun straf is. Dat feit wordt bevestigd door een ander onstoffelijk gezicht op een scherm, het raadslid (Andy Thompson).
Elke dag ervaart Edgar zijn wrede en ongebruikelijke straf tijdens deze sessies, waarbij hij hoort hoe William zijn vader tientallen keren neerstak voordat hij zijn moeders hoofd sloeg met een pot augurken, Doris zelfmoord pleegde in het bijzijn van haar familie en Julien zijn drie kinderen vermoordde. Ervan overtuigd dat hij daar niet thuishoort omdat hij alleen per ongeluk zijn vrouw heeft vermoord terwijl zij hem eerst probeerde te vermoorden, begint Edgar tussen de sessies door te werken aan een ontsnappingsplan, waarbij hij herhaaldelijk zijn dood herbeleeft.
Leren is hoe je groeit
Het probleem met Edgar i Wreed en ongebruikelijk is dat hij zo’n watje is. Technisch gezien heeft hij het recht om zijn straf in twijfel te trekken, omdat hij geen traditionele koelbloedige moordenaar is. Maar de semantiek is lastig. Omdat Maylon als eerste sterft, maakt hij zich nog steeds schuldig aan moord. En dit is waar het ingewikkeld wordt. Elke keer dat Edgar zijn laatste dag opnieuw beleeft, krijgt hij een nieuw perspectief door de gebeurtenissen vanuit verschillende invalshoeken te bekijken.
Wat hij leert is dat hij een verschrikkelijk persoon was. Hij hield Maylon gevangen in een leven dat ze niet wilde en gebruikte zijn financiële controle om zowel haar als Gogan te domineren, waarbij hij voortdurend dreigde met deportatie wanneer Gogan te ver ging. In het begin steun je Edgar omdat je niet het volledige plaatje hebt. Naarmate de waarheid duidelijk wordt, wordt het veel moeilijker om Maylon de schuld te geven van wat ze heeft gedaan.
Tijdens zijn tijdrovende odyssee leert Edgar eigenlijk niets, of weigert hij in ieder geval toe te geven dat hij ooit ongelijk heeft gehad. Hij is geobsedeerd door het ontsnappen aan de cyclus die zijn eigen acties hebben gecreëerd, maar hij wil niet eerlijk naar zichzelf kijken. Ik keur moord niet goed, maar als iedereen die van je zou moeten houden besluit dat het vermoorden van jou de enige manier is waarop ze een gelukkig leven kunnen leiden, is het misschien tijd om in de spiegel te kijken voordat je met de vingers wijst.
Het is wat dit zo’n effectieve omgekeerde verlossingsboog maakt om te zien hoe Edgar probeert zich een weg te banen uit een hiernamaals dat is afgestemd op zijn daden. Hij wordt nooit echt volwassen. In zijn gedachten is hij altijd het slachtoffer. Dat maakt het zo boeiend om te zien hoe hij dezelfde dag steeds opnieuw beleeft, waarbij langzaam wordt onthuld hoe vreselijk hij is en hoe alle anderen hem zien.
De moraal van het verhaal is simpel. Wees geen Edgar. Maar als je hem wilt zien kronkelen en zich herhaaldelijk uit zijn laatste dag op aarde probeert te praten, kun je streamen Wreed en ongebruikelijk gratis op Tubi op het moment van schrijven.
