Door Jennifer Asencio
| Uitgegeven
Lucasfilm uit 1986 Tweede Howard zou nooit prijzen winnen. Vanaf het begin wist iedereen hoe cheesy het was. Weinig mensen, behalve echte stripboeknerds, wisten dat Howard iets te maken had met het Marvel-universum. Afkomstig uit de studio die ons de originele Star Wars-trilogie bracht en met Lea Thompson, vers van haar eerste rol als Lorraine Baines-McFly, in de hoofdrol, leek de film gewoon buiten het linkerveld te vallen.
Een waanzinnig plot en productie
Howard is een heel gewone eend die geniet van zijn leven in Marshington, gelijkstroomwanneer er plotseling een portaal opengaat en hem vanuit zijn woonkamer rechtstreeks naar de aardse stad Cleveland zelf trekt. Daar ontmoet hij Beverly, die zelf een aspirant-muzikant is. Ze neemt hem in huis en stelt hem voor aan Phil, een groupie voor haar band die toevallig ook in het laboratorium van het plaatselijke museum werkt. Howard hoopt dat Phil hem kan helpen thuis te komen, maar in de tussentijd is hij op zoek naar een baan en helpt hij Beverly door haar band te leiden.
Phil krijgt hulp in de vorm van Dr. Walter Jennings, wiens laserexperiment Howard naar de aarde bracht, maar het bracht ook “een ander” mee: een interdimensionaal monster dat zo lelijk en gevaarlijk is dat het in zijn eentje de planeet zou kunnen vernietigen. Dat wil het pas doen als het een paar vrienden kan uitnodigen, samen met de hulp van Jennings’ laser, en Howard en zijn nieuwe vrienden zijn het enige dat tussen de aarde en een zekere vernietiging staat.
Dus zijn tijd ver vooruit, we zijn nu pas bezig met een inhaalslag
Laten we eerlijk zijn: Tweede Howard is geen goede film en is dat ook nooit geweest. Maar tussen oververzadiging van Wonder Zoals het filmische universum nu is en de cast die op de een of andere manier dit komische avontuur uit de jaren 80 droeg, is de film vandaag de dag veel grappiger dan toen hij voor het eerst uitkwam. Het was zijn tijd ver vooruit als een lampoon van het Marvel-universum, lang daarvoor Wrekers ooit op het scherm gemonteerd. Howard maakt er eigenlijk deel van uit Bewakers van de Melkweg continuïteit, wat logisch is gezien het feit dat ze een pratende wasbeer en een bewuste boom hebben.
De fantastische cast wordt geleid door Thompson, Tim Robbins als Phil en Jeffrey Jones als Dr. Jennings, terwijl een team poppenspelers Howard rondleidt terwijl hij wordt ingesproken door Chip Zien. Opmerkelijke cameo’s zijn onder meer Holly Robinson als een van Beverly’s bandleden; politie-procedurester Paul Guilfoyle als, niet verrassend, agent; en komische acteur David Paymer als laboratoriumassistent van Jennings. Jorli McLain, een obscure actrice die veel op Tracy Gold lijkt Groeipijnensteelt haar scène als serveerster in een restaurant genaamd Cajun Sushi.
Jones is bijzonder goed, wat een beetje ongemakkelijk is als je weet wat zijn misdaden buiten het scherm zijn, maar de acteur blonk uit in zijn vak, zoals blijkt uit een aantal andere rollen die zo divers zijn als Keversap, De jacht op Rode Oktober, Ferris Buellers vrije dagEn Valmont. Als Dr. Jennings speelt hij deadbeat, alsof een wandelende, pratende eend normaal is in zijn wereld. Als zijn alter ego maken zijn lijnweergave en komische timing duidelijk waarom hij mocht blijven acteren nadat hij zijn tijd had uitgezeten. Hij is het beste deel van een overdreven en chaotische film waarin de gekke helden met hilarische precisie worden neergezet.
Tim Robbins staat bekend als een zeer pedante acteur die al zijn lijnen en bewegingen onthoudt. Hij staat ook niet bekend om dit soort komedie, dus zijn optreden is een aangename verrassing van een acteur die je meestal tegenkomt in meer geestige films zoals Hudsucker-proxy En Stier Durham. Toch speelt hij zijn personage met de geestdrift van een acteur uit de jaren dertig, waarbij hij struikelt, valt en talloze fysieke stunts uitoefent om te lachen.
Een gecertificeerde cultklassieker
Lea Thompson draagt echter het grootste deel van de film, aangezien ze in de meeste scènes moet verschijnen met de pop die Howard vertegenwoordigt. Terwijl ze tegen een levenloos object speelt, trekt ze zich terug en leunt in het monsterlijke complot, van de groezelige club tot haar studio-appartement, het sushi-restaurant dat de hele nacht geopend is en het gekke wetenschapperslaboratorium. Het is niet een van haar beste vertolkingen, maar het is een actrice waardig die tegenover een antropomorfe watervogel moest spelen, vooral wanneer ze zich op de dunne grens bevindt in de romantiek die nooit helemaal tussen hen plaatsvindt.
De film is nog steeds een cultklassieker, ondanks dat hij objectief verschrikkelijk is, en een groot deel daarvan gaat naar zowel de cast als het poppenspel. Howard ziet er altijd uit als een marionet, maar dat kunnen we over het hoofd zien omdat alle andere speciale effecten opzettelijk erger zijn. Gebaseerd op een campy tekenfilm, weet de film die toon vast te leggen met zijn kadrering en beelden, zonder te proberen meer te zijn dan hij is. Dit is niet de kwaliteit van het Marvel Cinematic Universe, en dat is oké, want het heeft nooit geprobeerd zo’n blockbuster te zijn. Misschien als MCU Als ik het voorbeeld van Anden zou volgen en meer op campyness zou leunen en minder op pogingen tot grove achtergrondverhalen, zou het niet zo saai zijn als nu.
Helaas om te zien Tweede Howardje zult het moeten huren Amazon Prime-video, YouTubeof Fandango thuis. Het is niet echt een familiefilm met een glimp van eendenpasteitjes en een hint van romantiek tussen Beverly en Howard, maar met dat alles in perspectief is het nog steeds de moeite waard om te huren voor een lekkere, goedkope popcornavond. Met iets minder dan twee uur is het ook duurzamer dan een MCU-slog.
