Het is niet eenvoudig om een interview te krijgen Sam Altman— Vraag het maar aan Adam Bhala Lough, de filmmaker achter de nieuwste documentaire Deepfaking van Sam Altman.
Lough had oorspronkelijk een speelfilm gepland waarin de mogelijkheden en gevaren van AI dat zou zich richten op een gesprek met OpenAI directeur. Maar nadat zijn verzoeken maandenlang waren genegeerd, koos hij ervoor om een chatbot in gebruik te nemen die de spraakpatronen van Altman nabootste en zijn gezichtsuitdrukkingen benaderde met behulp van een digitale avatar.
De echte Altman ging echter zitten voor de nieuwe functie AI Doc: Of hoe ik een apocalyptische optimist werddie op 27 maart in de bioscoop te zien is. Dat gold ook voor Dario Amodi, CEO van Antropischen Demis Hassabis, mede-oprichter en CEO van Google Diepe geest technologieën. (Al zeggen de filmmakers dat ze om interviews met Meta’s hebben gevraagd Mark Zuckerberg en X-en Elon Muskgeen van hen verscheen.)
Het is een indrukwekkend instapniveau voor mederegisseur en documentairehoofdrolspeler Daniel Roher, wiens documentaire uit 2022 verschijnt Navalnyover de Russische oppositieleider Alexei Navalny, won een Oscar. Het probleem is dat, zodra ze op camera staan, Altman et al. zeggen weinig dat we nog niet eerder hebben gehoord – en ze schaatsen voorbij met sprankelende antwoorden over hun verantwoordelijkheid ten opzichte van de rest van hun soort. Als Roher aan Altman vraagt waarom iemand hem zou moeten vertrouwen als leidraad voor de snelle versnelling van AI, gezien de extreme gevolgen ervan, antwoordt Altman: ‘Dat zou je niet moeten doen.’ De lijn van vragen eindigt daar.
AI Doc wordt omlijst door Rohers zorgen over de aanstaande komst van zijn zoon en eerste kind met zijn vrouw, filmmaker Caroline Lindy. Hij vraagt zich af wat voor wereld zijn jongen zal erven, en of de opkomst van kunstmatige intelligentie de ervaringen zal uitsluiten die ons tot zelfvoorzienende volwassenen zullen ontwikkelen. In Rohers eerste interviews lijken al zijn ergste angsten bevestigd te worden. Tristan Harris, mede-oprichter van de non-profitorganisatie Center for Humane Technology, geeft een van de ergste onderbuikgevoelens: “Ik ken mensen die zich bezighouden met AI-risico’s en die niet verwachten dat hun kinderen naar de middelbare school gaan”, zegt hij, waarmee hij een scenario oproept waarin technologie de infrastructuur van traditioneel onderwijs vernietigt.
Ondanks het gevoel van toenemende paniek presenteren Roher en mededirecteur Charlie Tyrell een bewonderenswaardig robuuste spoedcursus in AI en de grootste vragen die deze met zich meebrengt, daarbij geholpen door Rohers aandringen op het definiëren van termen in gewone taal in plaats van startup-modewoorden. Visueel is de film charmant menselijk, met kleurrijke tekeningen en schilderijen van Roher, terwijl grillige stop-motionscènes verwijzen naar de invloed van producer Daniel Kwan, de Oscar-winnende co-regisseur van Alles overal tegelijk. De levendige creativiteit te midden van de tekenen van onheil biedt een deel van de hoop waar Roher wanhopig naar op zoek is.
Zelfs latere interviews met Silicon Valley techno-optimisten veelbelovende kunstmatige intelligentie die ziekten en klimaatverandering overwint – gevolgd door CEO’s die hun gebruikelijke evenwicht vinden tussen hype en nuchtere voorzichtigheid – gaat voorbij zonder veel twijfel aan grootse claims. Er wordt nauwelijks een moment besteed aan de vraag waarom of hoe we mogen verwachten dat de huidige oogst van feilbare grootschalige taalmodellen aanleiding zal geven tot de mythische ‘kunstmatige algemene intelligentie’ (AGI) die de menselijke cognitie zou overstijgen. Er zijn op zijn best eufemistische erkenningen (bijvoorbeeld van durfkapitalist Reid Hoffman) dat eventuele voordelen gepaard zullen gaan met niet-gespecificeerde schade.
Zelfs als de topspelers zeggen dat de implicaties van kunstmatige intelligentie op de korte termijn net zo belangrijk zijn als de opkomst van kernwapens, tarten ze een bekend draaiboek dat hun producten op de een of andere manier als buitengewoon consequent presenteert – wat suggereert dat alleen de kan worden vertrouwd om ze te promoten.
