Ontwerpers houden van bedoelingen. Architecten tekenen onberispelijke plannen; curatoren creëren ongerepte galerijen; ontwikkelaars voorzien zorgvuldig gechoreografeerde publieke ervaringen. Wanneer de algemene bevolking zich echter manifesteert, hebben deze ruimtes de neiging te veranderen. Soms is er een instinct onder ontwerpers om ertegen te vechten; het is moeilijk om een esthetisch doel los te laten.
Maar—vaker wel dan niet—het publiek maakt ruimte en design beter. Het zijn de mensen, en niet alleen de plek, die tot de ware verbeelding spreken en onvermijdelijk het karakter ervan bepalen. Dit zijn de mensen die de macht hebben om een ontwerp toegankelijker en relevanter te maken, waardoor ontwerpers ertoe worden aangezet buiten de gebaande paden te denken op het gebied van creativiteit en probleemoplossing.
In januari kwamen experts op het gebied van kunst, infrastructuur, eten en burgerlijk ontwerp in New York City op een kleine placemaking-top georganiseerd door Journey samen rond dit idee: ruimtes komen tot leven wanneer het publiek ze zich eigen maakt.
ONTWERP VOOR BEZOEKERS
Tijdens de top beschreef Katherine Fleming, uitvoerend directeur van de J. Paul Getty Trust, bijvoorbeeld hoe bezoekers de iconische trappen en gazons van het Getty Museum een nieuwe vorm gaven. Hoewel ontworpen als louter esthetische overgangsruimtes, werden het al snel verzamelplaatsen: plekken om te picknicken, te schetsen, te praten of voor rustige reflectie. En in plaats van dat gedrag te corrigeren om de oorspronkelijke functie van het terrein te behouden, omarmde de Getty het. Het resultaat was langere museumbezoeken en een positiever discours onder de bredere gemeenschap van Los Angeles—Het is belangrijk op te merken dat er geen sprake is van een verminderd prestige.
Dezelfde flexibiliteit komt tot uiting in het werk van Antwaun Sargent als Gagosiaanse regisseur, waar hij galerijen cureert die door het publiek worden geïnformeerd. Zijn Maatschappelijk werker De tentoonstelling belichtte kunstenaars die ingebed waren in hun gemeenschap, waaronder een installatie van Linda Goode Bryant die een volledig functionerende aeroponische boerderij in de galerij tentoonstelde om het gebruik ervan als gemeenschapsruimte te demonstreren, waarbij traditionele opvattingen over wat ‘kunst’ is en hoe deze de samenleving dient, worden uitgedaagd. Deze aanpak veranderde de galerie naar een gemeenschap, waardoor het een plek wordt waar het publiek samenkomt en leert, in plaats van alleen maar te observeren.
Deze performance overstijgt kunstinstellingen en verschijnt in alledaagse ruimtes, zoals winkelgemeenschappen. Zoals Claire Bernard, senior manager eten en drinken voor Chelsea Market en Market 57, vertelde, bleef het ontwerp van de iconische Chelsea Market in New York City niet lang hangen. Winkeleigenaren wisselden regelmatig van scherm, herwerkten de lijnen en trokken stoelen naar binnen of naar buiten, afhankelijk van het publiek. Wat begon als duidelijk gedefinieerde voetafdrukken waar de ene dealer eindigde en de andere begon, werd al snel vager toen er echte mensen in de mix kwamen. Deze kleine, praktische aanpassingen maakten geen deel uit van een groots plan, maar creëerden een werkelijk organische markt die in realtime op publiekspatronen kon reageren. In veel opzichten heeft deze flexibiliteit ervoor gezorgd dat het authentiek en levend aanvoelde, nog een herinnering dat aanpassing de gemeenschap, de verkopers en de ruimte zelf ten goede kan komen.
Misschien wel het meest voor de hand liggende voorbeeld is de openbare infrastructuur. Tina Vaz, directeur kunst en design bij de Metropolitan Transportation Authority (MTA), sprak over de evoluerende kunst- en designinspanningen van de MTA, waarbij zo’n 4,3 miljoen dagelijkse passagiers transitstations transformeren in artistieke interacties. Of het nu gaat om poëzie-installaties, live optredens, permanente kunstwerken of af en toe ongevraagde graffitikunst, de MTA past zich voortdurend aan en reageert op de geleefde ervaringen van ruiters. Ondertussen omarmen initiatieven van de Times Square Alliance de constante stroom van een van ’s werelds drukste kruispunten, waarbij installaties en digitale kunstwerken in gebruik worden genomen die speciaal zijn ontworpen om een meertalig publiek te bezoeken. In veel opzichten zijn deze programma’s juist succesvol omdat ze de onvoorspelbaarheid accepteren en de diversiteit omarmen van de mensen die ze proberen te bereiken.
4 ONTWERPTIPS VOOR OPENBARE RUIMTEN
Dus wat moeten ontwikkelaars en ontwerpers hiervan leren?
1. Ontwerp voor participatie. De ruimtes zijn nog niet klaar als ze opengaan. Het kan zijn dat ze nooit klaar zijn. Bouw dus flexibiliteit in, of het nu gaat om verplaatsbare stoelen, aanpasbare bewegwijzering, multifunctionele zones of just-in-time-installaties, en leer van wat uw gemeenschappen vragen.
2. Meet betrokkenheid anders. Metingen hebben de neiging om voorrang te geven aan esthetische betrouwbaarheid of operationele efficiëntie. Maar de echte tekenen van succes zijn vaker hoe lang mensen op een plek blijven, hoe vaak ze terugkeren en hoe bereid de gemeenschap is om spontaan met hen in contact te komen.
3. Nodig samenwerking uit. Kunstenaars, bewoners, pendelaars en bezoekers brengen allemaal contexten mee die je misschien niet verwacht. Gestructureerde programma’s zoals residenties, gemeenschapsgroepen, publieke feedbackdiscussies en gemeenschapsgerichte ontwerpen creëren deze verbindingen productief. Uw ruimtes worden op hun beurt doordachter en aantrekkelijker.
4. Laat perfectie los. Sommige van de meest geliefde openbare ruimtes zien er “rommel” uit en functioneren anders dan hun oorspronkelijke ontwerp. Maar dat is het mooie van ontwerpen voor het publiek: de onvoorziene transformaties zijn tekenen van leven. Een ruimte die de mensheid kan absorberen in plaats van zich ertegen te verzetten, zorgt ervoor dat een ontwerp buiten zichzelf kan treden en echt gemeenschappelijk kan worden. En gemeenschap is per definitie altijd een samenwerking.
Andrew Zimmerman is de CEO van Journey.
