In de tweede week van Iran was dat– met Straat van Hormuz effectief geslotende scheepvaart van 20% van de olievoorraad in de wereld afsnijden – zo heeft het Internationaal Energieagentschap aangekondigd grootste vrijgave van strategische oliereserves in de geschiedenis. 32 landen zullen in vier maanden tijd, te beginnen vanaf eind maart 2026, in totaal 412 miljoen vaten uit hun reserves aan de wereldmarkt verkopen.
Energie onderzoekers net zoals ik weet dat het concept van een strategische oliereserve dateert uit het begin van de 20e eeuw De Amerikaanse marine verving eerst steenkool door olie als brandstof voor schepen. Vanaf 1912 zette het Congres er verschillende af aardolierijke gebieden in de Verenigde Stateninclusief de Elk Hills in Californië en Theepotkoepel in Wyoming. In tijden van nood kunnen in deze regio’s oliebronnen worden geboord om brandstof voor de vloot te produceren.
Het huidige systeem omvat olie die al is geproduceerd en wordt opgeslagen zodat deze snel op de markt kan komen. Deze aanpak werd kort na de oprichting van het Internationaal Energieagentschap in het leven geroepen, in de nasleep van de oliecrisis van 1973-1974. Destijds waren Arabische landen lid van de Organisatie van Olie-exporterende Landen export met maar liefst 25% terugdringen protesteren De steun van de VS en andere landen aan Israël in de Jom Kipoeroorlog. Mondiale olieprijzen toegenomen met ruim 350%wat vandaag gelijk is aan 70 USD – de prijs voordat Israël en de VS Iran aanvielen op 28 februari 2026 – met $ 245.
Nu zijn strategische reserves één systeem van nationale oliereserves bedoeld om ten minste 90 dagen van de import van elk land te vervangen. In sommige gevallen zoals Japanbestrijkt het reservaat gedurende 200 dagen. De 415 miljoen vaten in de Amerikaanse reserve per 13 maart 2026 bestrijkt slechts ongeveer 64 dagen.
Wat is het doel van strategische oliereserves?
Deze reserves hebben een tweeledig doel: een deel van het verstoorde aanbod vervangen en de daaruit voortvloeiende prijsstijging matigen.
In het geval van een groot verlies aan mondiale energievoorziening zal het Internationaal Energieagentschap een gecoördineerde vrijgave door de lidstaten voorstellen. Er zijn vijf van dergelijke releases geweest, de meest recentelijk in 2022toen de Russische invasie van Oekraïne de olieprijzen boven de $120 deed stijgen.
Samen, leden houden openbare voorraden van ongeveer 1,2 miljard vaten, met nog een 600 miljoen vaten opgeslagen door de particuliere industrie. VS verwacht bijdrage van 172 miljoen vaten is bijna de helft van de komende release.
Om de Amerikaanse reserve aan te vullen, koopt het Amerikaanse ministerie van Energie olie op de open markt met geld dat is gefinancierd uit eerdere verkopen en kredieten van het Congres. Wanneer olie uit de reserve vrijkomt, wordt deze, net als iedere andere olieproducent, verkocht aan de hoogste bieder op de reguliere oliemarkt. Idealiter koopt de reserve olie wanneer de prijs laag is en verkoopt deze in noodsituaties wanneer de prijzen hoog zijn – hoewel presidenten van beide partijen ervan beschuldigd zijn olierampen bestellen voor politiek gewin dan louter financiële redenen.
Wat kan een grote vrijgave uit deze reserves bereiken?
Strategische releases zijn een kortetermijnmanier om de schok van een onmiddellijk aanbodverlies te verminderen.
Een vrijgave levert een bepaald aantal vaten op – in het huidige geval misschien 3 miljoen tot 4 miljoen vaten per dag– voor een periode van enkele maanden.
Maar dat bedrag is niet genoeg om het adequaat te vervangen 10 miljoen vaten per dag of meer nu tegengehouden door de gesloten Straat van Hormuz.
Mijn eigen onderzoek naar de geschiedenis van de Amerikaanse uitgeverij suggereert echter dat een vrijgave zou kunnen voorkomen dat de prijzen in een vroeg stadium naar extreme niveaus stijgen en daar blijven. Het is omdat de olieprijzen worden voornamelijk bepaald door termijncontracten— juridisch bindende overeenkomsten om een hoeveelheid olie te kopen of verkopen tegen een overeengekomen prijs voor levering binnen één tot drie maanden in de toekomst.
Als oliekopers en -verkopers weten dat er in die periode extra olie op de markt zal komen, zullen ze waarschijnlijk akkoord gaan met een lagere prijs. Dan de strategische release tempert tijdelijk de prijsstijgingen.
Hoe zit het met de Amerikaanse reserve?
Het congres creëerde als onderdeel daarvan de Strategic Petroleum Reserve actie ondernemen op het gebied van energiebeleid en -behoud van 1975. De olie wordt ondergronds opgeslagen in een reeks grote zoutkoepels op vier locaties aan de Golfkust, in Texas en Louisiana.
Het Congres zei oorspronkelijk dat de reserve dat zou moeten doen kan maximaal 1 miljard vaten bevatten van ruwe en geraffineerde olieproducten. Hoewel het die omvang nooit heeft bereikt, was het Amerikaanse reservaat tot 2025 met één factor de grootste ter wereld maximaal volume van 713,5 miljoen vaten.
De afgelopen tien jaar heeft China zijn eigen aandelen echter op agressieve wijze uitgebreid tot a naar schatting 1,4 miljard vaten. Een dergelijk enorm volume kan worden gezien als een teken van de grote bezorgdheid van Peking over de olieveiligheid, aangezien China afhankelijk is van importen om olie te leveren. ruim 70% van het verbruik.
Medio maart 2026 was de Amerikaanse reserve nog maar voor 60% vol van 415 miljoen vaten. In 2022, De regering-Biden heeft 180 miljoen vaten vrijgegeven als reactie op de prijsstijging veroorzaakt door de Russische invasie van Oekraïne. Een analyse van het Amerikaanse ministerie van Financiën concludeerde verminderde marktvolatiliteit en lagere prijzen vrijmaken aan de pomp met maximaal 30 tot 40 cent per gallon. Niettemin is het aanvullen van de reserve geen prioriteit geweest onder de regeringen van Biden en Trump.
Als gevolg daarvan zal de vrijgave van de onlangs door het Witte Huis bestelde 172 miljoen vaten tijdelijk zijn verlaag de Amerikaanse reserve tot 243 miljoen vaten – slechts 34% van de capaciteit. Dat niveau is het laagste sinds begin jaren tachtig.
De Amerikaanse minister van Energie Chris Wright heeft gezegd dat er plannen zijn 200 miljoen vaten terug toevoegen later in 2026. Maar dit zou de reserve alleen maar terugbrengen naar het niveau van voor de oorlog.
Risico of beloning?
Niettemin heeft de olieschok die als gevolg van de oorlog met Iran heeft plaatsgevonden bewezen dat het idee van strategische reserves nog steeds relevant is. Hoewel het proces van het gebruik ervan ter discussie staat, kan het nauwelijks irrationeel worden genoemd om noodvoorraden te hebben van een essentiële hulpbron die onderhevig is aan bevoorradingscrises.
In de begindagen van de oorlog, zei het Witte Huis er was geen reden voor een vrijlating uit de Amerikaanse Strategic Petroleum Reserve.
Maar slechts een paar dagen later veranderde de regering van gedachten, naar verluidt omdat President Donald Trump zag de olieprijzen sterk stijgen en blijft hoog.
Zoals gezegd zal deze terugtrekking de Verenigde Staten en andere landen echter in een zeer kwetsbare positie achterlaten. Extra prijsstijgingen – zoals die veroorzaakt door aanvallen op Olie- en gasfaciliteiten, productie- en scheepvaartlocaties in de Golf– zou heel goed kunnen leiden tot een nieuwe oproep van het Internationaal Energieagentschap om olie vrij te maken uit de resterende reserves van de wereld.
Scott L. Montgomery is docent internationale studies aan Universiteit van Washington.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
