3 sciencefictionfilms op SXSW onthullen een verrassende verteltrend

Sciencefiction is altijd een flexibel genre geweest, dat een breed scala aan verhalen omvat, van pulpavonturen tot ruimte-opera’s tot tijdreis-romcoms. Het is een zich steeds verder ontwikkelend, amorf genre dat het hoogste budget kan vergen om zijn verre werelden tot leven te brengen. Of het kan de perfecte achtergrond zijn voor een low-budget, lo-fi karakterdrama.

Bij dit jaar SXSW Film- en tv-festivallaatstgenoemde domineerde uiteindelijk de ruimte, waarbij sciencefiction het decor werd voor intiem menselijk drama – met wisselend succes. Is het een indicator van een groeiende trend in het maken van sciencefictionfilms? Of is het gewoon toeval dat steeds meer filmmakers tijdreizen of digitale bewustzijnsoverdracht gebruikten om karaktergedreven verhalen te vertellen? Misschien is het allebei. Maar hier is een momentopname van enkele van de beste en slechtste sciencefictionfilms om het genre te gebruiken als rekwisiet voor hun karakterdrama’s.

Anima

Er is een gewichtloos gevoel AnimaHet sciencefictiondrama van regisseur Brian Tetsuro Ivie speelt zich af in een retro-futuristische toekomst waarin technologieën zo ver zijn gevorderd dat huisdieren voor altijd kunnen leven of dat het bewustzijn van een persoon naar een cloud kan worden geüpload nadat zijn fysieke lichaam is vergaan. Misschien is het de stoïcijnse aard van hoofdpersoon Beck (Buitenaards wezen: aarde‘S Sydney Chandler), een asociale ingenieur die een baan accepteert als acteerwerk voor Paul (Sjogoen’s Takehiro Hira), een eenzame Japanse zakenman die zich voorbereidt om zijn bewustzijn te uploaden voordat een dodelijke ziekte zijn beloop krijgt. Of misschien is het de nogal droge waardering van het leven in de film, terwijl Beck en Paul aan een merkwaardige afscheidstournee door het land beginnen. Of misschien is het gewoon het feit dat de aard van AnimaDe futuristische triomf van de sterfelijkheid – met zijn onsterfelijke huisdieren en digitaal onsterfelijke mensen – zorgt ervoor dat het levensbevestigende verhaal zeer alledaags aanvoelt.

Met zijn Japanse setting (hoewel de film vaag is over de setting, stopt hij af en toe bij verschillende Amerikaanse motels) en gefixeerd op de verbindende kracht van muziek, Anima voelt zich op zijn minst gedeeltelijk geïnspireerd door het werk van Haruki Murakami, maar de benadering ervan 1Q84 het dubbelzinnige surrealisme van de auteur valt meestal plat. Terwijl Paul Beck naar de mensen in zijn leven trekt die hij veracht of achterlaat, strooit Ivie er willekeurige absurde beelden en futuristische flair overheen. Anima is een frustrerend generieke roadtripfilm. Je krijgt niet echt een idee van de wereld ervan of van de spijt van Paul, behalve wat hij letterlijk tegen Beck verwoordt. Het is een doelloos sciencefictiondrama waarvan de inzet net zo dun is geschetst als de personages.

Anima ging op 12 maart in première op SXSW. Het heeft nog geen distributeur of algemene releasedatum.

De Redders

De Redders was misschien wel de meest teleurstellende verspilling van tijd en talent die het tot zijn beschikking had die ik bij SXSW zag. Met Adam Scott en Danielle Deadwyler in de hoofdrol als een echtpaar uit een buitenwijk dat op de rand van een scheiding staat. De Redders is een sci-fi-mysterie vermomd als een paranoïde psychologische thriller. Dat zou prima zijn als de paranoïde psychologische thriller niet vol zat met ouderwetse stereotypen uit het Midden-Oosten en halfbakken politiek commentaar.

Kevin Hamedani regisseerde De Reddersdie Sean en Kim Harrison van Scott en Deadwyler volgt, die in een rustige buitenwijk wonen die plotseling geschokt is als de Airbnb-gasten van Sean en Kim arriveren. Hun gasten zijn Amir en Jahan Razi (Theo Rossi en Nazanin Boniadi), een broer uit het Midden-Oosten en zijn dove zus die absoluut aardig lijken… maar wier vreemde gedrag de argwaan van Sean en Kim begint op te wekken: ze zijn eigenzinnig, ze lijken altijd naar anderen te kijken, en het ergste van alles: ze verbergen iets wat lijkt op een vreemd apparaat dat op een bom lijkt. Wanneer de president hun stad zal bezoeken, beginnen Sean en Kim zich zorgen te maken dat ze in het middelpunt van een gigantische samenzwering staan ​​- een vermoeden dat meer waar is dan ze hadden kunnen verwachten.

De Redders Houdt frustrerend zijn sci-fi-kaarten dicht bij zijn borst, waarbij hij af en toe hints uitdeelt zoals een flits van groen licht die uit het pension komt waar Amir en Jahan wonen, of surrealistische apocalyptische dromen die Sean teisteren. Maar het geeft er vooral de voorkeur aan om de paranoïde fantasieën van Sean en Kim uit te spelen, die denken dat ze terroristen herbergen. Het is een teleurstellend achterlijke en bezadigde benadering van een verhaal dat met zo’n belofte begint, maar het – ahem – allemaal te laat opblaast.

De Redders ging op 13 maart in première op SXSW. Het heeft nog geen distributeur of algemene releasedatum.

Vonken

Cleo (Elsie Fisher) is net verhuisd naar het kleine stadje Sparks, Nebraska, maar ze weet meteen dat ze er zo snel mogelijk uit wil. Wanneer een sigarettenautomaat onverwachts een boek uitdeelt over de Franse New Wave-filmmaker Jean-Luc Godard, wordt Cleo een fervent cinefiel. En wanneer ze de Crop ontmoet, een groep gedreven tieners die hun tijd doorbrengen met het bezoeken van het nabijgelegen stuwmeer waarvan zij denken dat het de macht heeft om hen door de tijd te transporteren, heeft ze besloten dat ze terug wil reizen naar het Parijs van de jaren zestig om actrice te worden. Gewasmanager Antoine (Charlie B. Foster) valt meteen voor Cleo en spoort de groep aan om haar te helpen haar droom te verwezenlijken. Maar wanneer Cleo zelf in het reservoir verdwijnt, weet de Crop niet wat ze moeten doen – totdat ze terugkeert en hun hele idee van hoe de wereld werkt verandert.

Vonken is veruit de beste uit deze serie lo-fi sciencefictionfilms. Een charmante en grillige queer coming-of-age-film, Vonken is doordrenkt met een dromerigheid die passend voelt voor zijn groep dagdromers. Het ensemble – waartoe nieuwkomers en nieuwkomers Denny McAuliffe, Madison Hu, Simon Downes Toney, Thomas Deen Baker en Julia D’Angelo behoren – vormt het rauwe, grillige hart van de film, geschreven en geregisseerd door Fergus Campbell. De tieners worden verliefd en worden verliefd, organiseren excentrieke barbecues die grenzen aan het surreële, nemen deel aan dance-offs met queer cowboys en spreken in een monotone, Wes Andersoniaanse sfeer die hun opwellende emoties onder de oppervlakte maskeert. Dat is het soort indie-sci-fi-verhaal waarvoor deze lo-fi-benadering is gemaakt, en het is voorbestemd om een ​​verborgen juweeltje te zijn dat ontdekt wordt door beginnende cinefielen.

Vonken ging op 12 maart in première op SXSW. Het heeft nog geen distributeur of algemene releasedatum.