Paul McCartney slenterde het podium van het Fonda Theater op, nam de 1200 gezichten voor hem in zich op – ‘Ik kan het wit van je ogen zien’, zei hij – en bood toen een korte geschiedenisles aan over waar we vrijdagavond bijeen waren gekomen.
De Fonda, zo vertelde hij ons, werd 100 jaar geleden geopend; destijds, voegde hij eraan toe, heette het de muziekdoos.
“Coole kleine plaats, toch?”
Op 83-jarige leeftijd is McCartney ver in zijn cool-kleinstad-tijdperk.
Vorig jaar speelden de rocklegendes een reeks concerten in de kleine Bowery Ballroom in New York terwijl ze in de stad waren voor het 50-jarig jubileum van “Saturday Night Live”; een paar maanden daarna, hij ga naar de Santa Barbara Bowl als een soort warming-up voor de laatste etappe van zijn Got Back-wereldtournee.
Paul McCartney en zijn band tijdens de soundcheck voor de show van vrijdag.
(MJKim)
Het underplay van vrijdag – de eerste van twee onmiddellijke uitverkoop in de Fonda – kwam toen McCartney interesse aan het opwekken was voor een nieuw studioalbum dat hij in mei uitbrengt. Buiten de locatie stond een dubbeldekkerbus geparkeerd met borden waarop reclame werd gemaakt voor de LP, die “The Boys of Dungeon Lane” wordt genoemd, naar een weg in zijn geboorteplaats Liverpool.
Maar dat leek nauwelijks het doel van de show zelf, die ongeveer een uur en veertig minuten duurde en niet eens een uitvoering van de eerste single van het album omvatte. De waarheid is dat Sir Paul echt een kick lijkt te krijgen van deze intieme optredens – door recht voor een menigte te staan en de goocheltruc uit te voeren die een nummer als ‘Get Back’ of ‘Jet’ of ‘Got to Get You Into My Life’ is.
En waarom zou hij niet?
Als een Paul McCartney-concert in een arena of stadion een verfijnd acteerwerk van boomer-nostalgie en industriële charme, een van zijn shows in een club of theater is een kans om te spelen muziekdie na zes en een half decennia nog steeds duidelijk zijn wielen draait.
Je zou niet zeggen dat de shows McCartney eraan herinneren dat hij een gewone man is. (Die zes en een half decennium hebben hem allesbehalve gemaakt.) Wat ze echter wel konden doen, is hem eraan herinneren waarom hij zo wijdverbreid werd aanbeden: een waardevolle zelferkenning voor een kunstenaar wiens grote onderwerp altijd de transformerende kracht van liefde is geweest.
Hier, net als in Santa Barbara, speelden hij en zijn zevenkoppige band (waaronder drie blazers) een uitgeklede versie van de nieuwste Got Back-set, die begon met een moordende een-tweetje: “Help!” in “Coming Up” – dat alleen al sprak boekdelen voor McCartney’s bereik en uithoudingsvermogen.
“Let Me Roll It” had een funky branie, terwijl “Getting Better” met vrolijk aandringen meesjokte; “I’ve Just Seen a Face” toonde de heldere harmonieën van de groep en “Lady Madonna” het strakke ritmische samenspel. Na “Let ‘Em In” vroeg McCartney zijn bandmaat Brian Ray om de allerbelangrijkste baslijn van het nummer te laten horen: een enkele noot die keer op keer werd geplukt.
De show van vrijdag was de eerste van twee op de Fonda.
(MJKim)
Hij maakte nog een paar andere strips, waaronder een herinnering aan Tony Bennett zingen zonder microfoon als een manier om de uitstekende akoestiek van een concertzaal te demonstreren – de clou was dat hij Bennett later hetzelfde zag doen in het Beverly Hilton – en wat zacht geribbeld door de mensen die rechtop zaten in de ‘chique stoelen’ op Fonda’s balkon. Onder hen, zo benadrukte McCartney, was Morgan Neville, regisseur van de recente documentaire ‘Man on the Run’ over McCartney’s leven in de nasleep van het uiteenvallen van de Beatles.
Hij merkte ook op dat zijn vrouw, Nancy Shevell, in het huis was en “My Valentine” aan haar opdroeg; om de waarheid te zeggen was het een beetje saai omdat het “zo nu en dan” was, het zogenaamde laatste Beatles-nummer uitgebracht in 2023 met behulp van machine learning om een krassende demo van John Lennon te voltooien.
“Bedankt, John, voor het schrijven van dat mooie nummer”, zei McCartney na afloop, waardoor het iets moeilijker werd om het niet leuk te vinden.
Hoe dan ook, er kwamen nog meer klassiekers, niet in de laatste plaats een levendig ‘Ob-La-Di, Ob-La-Da’ en een ‘Let It Be’/’Hey Jude’-duet dat de inspiratie vormde voor een nummer dat zo heerlijk was dat McCartney waarschijnlijk weg had kunnen komen met lipsynchronisatie als hij dat had gewild.
Maar dat wilde hij natuurlijk niet; dat was eigenlijk het hele punt.
