Vind je ze leuk op het scherm?
Van uw mobiele telefoonmachine?
Ik hou niet van sms-spam.
Ik vind ze niet leuk, ik ben Sam.
Het bestrijden van sms-spam is geen kinderspel, en consumenten hebben de krachtige boodschap afgegeven dat ze geen fan zijn van ongevraagde sms’jes, vooral niet van sms-berichten die misleidende beweringen bevatten. Een reeks wetshandhavingsacties die zojuist zijn ingediend door de FTC onderstreept dit punt en vertegenwoordigt de nieuwste stap tegen misleidende praktijken op het gebied van mobiel adverteren en affiliate marketing.
Volgens de FTC stuurden de beklaagden talloze sms’jes naar de mobiele telefoons van consumenten (of lieten ze dat doen) waarop op bedrieglijke wijze “gratis” artikelen of prijzen werden aangeboden. Eén onderdeel van de klacht beweert dat het verzenden van ongeoorloofde of ongevraagde commerciële teksten een oneerlijke praktijk is die in strijd is met sectie 5 van de FTC-wet. Waarom oneerlijk? Veel consumenten die de sms-berichten hebben ontvangen, hebben een draadloos abonnement waarbij ze moeten betalen voor elke sms die ze ontvangen. Anderen hebben plannen die een vast aantal sms’jes per maand toestaan, maar klanten kosten in rekening brengen als ze dat bedrag overschrijden. Dit betekent dat veel consumenten dat ook daadwerkelijk moesten doen betalen voor de berichten van de beklaagden. Wanneer de wettelijke definitie van een “oneerlijke praktijk” onder de FTC Act wordt toegepast, is het waarschijnlijk dat de beklaagden aanzienlijke schade hebben veroorzaakt die consumenten redelijkerwijs niet konden vermijden en die niet werd gecompenseerd door de voordelen voor de consument of de concurrentie.
Maar de FTC zegt dat de schendingen daar niet stoppen. In veel van de ruim 180 miljoen sms’jes werd beweerd dat de persoon een wedstrijd had gewonnen of speciaal was geselecteerd voor een prijs, bijvoorbeeld: ‘Je hebt een gratis Walmart-cadeaubon ter waarde van $ 1.000 gewonnen’ of soortgelijke artikelen van Target, Best Buy of andere grote retailers.
De volgende stap: de teksten vroegen mensen om op een link te klikken en een code in te voeren om de ‘prijs’ te claimen. Na ingewikkelder stappen werden consumenten doorverwezen naar andere websites die door derden werden beheerd. Deze sites versterkten de ‘prijzen’-boodschap, maar vereisten dat mensen moesten deelnemen aan talloze andere aanbiedingen (vaak meer dan tien) om in aanmerking te komen voor het beloofde gratis item. Volgens de FTC was het in de meeste gevallen niet mogelijk voor mensen om de “gratis” items te krijgen zonder contant geld uit te geven. Bij sommige aanbiedingen waren ingewikkelde negatieve opties betrokken of moesten mensen hun creditcardnummer doorgeven. Hoewel mensen de slopende rij overleefden, kregen ze uiteindelijk te horen dat ze, om de beloofde cadeaubon te krijgen, nog drie mensen in de rij nodig hadden om het proces te voltooien. Niets daarvan werd duidelijk onthuld in de sms-berichten.
Bovendien moesten consumenten op verschillende punten in het proces een aanzienlijke hoeveelheid persoonlijke informatie invoeren. Hoewel de beklaagden deze vaak verzamelden onder het mom dat ze moesten weten waar ze de ‘prijs’ heen moesten sturen, zegt de FTC dat de informatie werd verkocht voor marketingdoeleinden – iets anders dat niet duidelijk aan mensen werd bekendgemaakt.
In de rechtszaken worden negentien personen en bedrijven genoemd die de ongevraagde sms-berichten hebben verzonden, evenals tien exploitanten van de misleidende websites. Volgens de FTC was het een affiliate marketingoperatie. De beklaagden die de sms’jes stuurden, werden door de exploitanten van de sites betaald op basis van het aantal mensen dat uiteindelijk hun gegevens invoerde. De exploitanten van de sites werden dus op hun beurt betaald door de bedrijven die via het “biedproces” klanten of abonnees hadden verworven.
Eén beklaagde die vooral het vermelden waard is: Phillip Flora, die dat ook was in een eerdere zaak levenslang uitgesloten tegen het verzenden van spamberichten. De FTC zegt dat hij deel uitmaakt van deze operatie, dus de dienst zet de achtervolging in een minachtingzaak tegen hem.
De zaken zijn aanhangig bij federale rechtbanken in Californië, Georgia, Illinois en Texas.
