Het team van Crown Creative was zich ervan bewust iets doordachts en verhevens te creëren, terwijl de identiteit werd geworteld in beweging, spel en persoonlijkheid. Van logo’s gedrukt op pick-upballen tot een Barkhouse-bulletin krant, waar het team inspiratie uit haalde De New Yorker voor losse, observerende tekenstijlen tot de grillige geanimeerde illustraties van Barkhouse. “Honden zijn instinctief en expressief, dus we hebben geprobeerd dat in het lijnwerk weer te geven, waarbij we de zaken een beetje onvolmaakt, wat meer gestructureerd en gefocust op beweging hielden”, zegt Ryan.
Het team koos voor zowel een schreefloos als een schreefloos lettertype, waarbij ze tegelijkertijd twee doelgroepen tegelijk wilden boeien: de hond en zijn baasje. Serif geeft een gevoel van ‘verfijning en vertrouwen’, terwijl sans ‘warmte en directheid’ geeft, zegt Ryan. Hij vervolgt: “We vonden het een leuk idee dat de één zich voelt als de stem van de eigenaar en de ander zich voelt als die van de hond. Niet letterlijk, maar qua toon.”
Met illustraties van meer dan tien honden – waaronder die van de oprichters en het eigen team van Crown Creative – gingen de illustraties minder over het tekenen van een oude hond en meer over het tekenen van de echte karakters van waaruit het team moest werken: hoe die hond zit, beweegt en zichzelf draagt. Dat is wat de identiteit van Barkhouse zo charmant maakt: het is geworteld in de liefde voor huisdieren. Het is gewoon weer een innovatie in de hondenopvangbranche, maar met een persoonlijkheid die tussen domesticatie en vrijheid zonder halsband ligt.
