In 1972, nog maar 54 jaar geleden, was het voor vrouwen en meisjes veel moeilijker om te sporten.
De middelen waren schaars, er was niet dezelfde wettelijke bescherming als vandaag de dag, het werd sociaal ontmoedigd – en coaches moesten zelfs vaak hele teams in hun eigen auto vervoeren, velden en vloeren dweilen na een wedstrijd en de aankoop van uniformen en sweats financieren.
Voordat Titel IX – de baanbrekende wetgeving die een einde maakte aan genderdiscriminatie in de sport in 1972 – werd aangenomen, kwamen meisjes en jonge vrouwen die naar de atletiekschool wilden gaan er soms achter dat dit simpelweg niet mogelijk was. Misschien waren de toelatingseisen (die anders waren dan die voor mannen) te hoog; Misschien had de school waar ze naartoe wilden niet eens een damessportteam, laat staan de sport waaraan ze hoopten deel te nemen.
Maar vandaag? Het is moeilijk om de tv aan te zetten of een smartphone te openen zonder een sterke vrouw in de sport te zien: of het nu een atleet is die aan de top staat of een analist die prijsnominaties binnenhaalt en haar eigen show presenteert.
Sommige van deze meisjes en vrouwen stapten als atleten de professionele sportwereld in, velen werden coaches, algemeen directeuren, teammanagers, maar ook journalisten, sprekers en presentatoren. Gelijkheid in de vrouwensport gaat over meer dan de atleten op het veld; elke keer dat er winst wordt geboekt voor een groep vrouwen, zowel binnen als buiten het veld, heeft dit het potentieel om de zaken voor alle vrouwen te verbeteren.
En vandaag de dag zijn de vrouwen die toonaangevend zijn in de sport zich zeer bewust van de invloed die zij hebben.
Megastar Breanna Stewart studeerde af aan de Universiteit van Connecticut en was de nummer 1 overall draftkeuze in 2016, en heeft sindsdien drie WNBA-kampioenschappen aan haar cv toegevoegd. Ze startte ook een hele andere competitie: Unmatched, de professionele 3-tegen-3 damesbasketbalcompetitie in Miami, die ze samen met mede-UConn-alumnus en WNBA-directeur Napheesa Collier oprichtte.
Sindsdien was ze een van de atleten op aarde die onlangs onderhandelde over wat zo klinkt baanbrekende collectieve arbeidsovereenkomst met de WNBA. WNBA-spelers hebben zich afgemeld voor de CBA die eerder in januari 2020 afgelopen oktober werd ondertekend, en de onderhandelingen tussen de Women’s National Basketball Player’s Association (WNBPA) en het competitiemanagement begonnen vrijwel onmiddellijk. Die gesprekken duurden maanden en uiteindelijk bereikten de twee partijen een overeenkomst die een generatiewisseling zal betekenen voor de atleten die in de competitie spelen.
Voor het eerst zullen spelers profiteren van een systeem voor het delen van bruto-inkomsten en zullen de minimumlonen rond de $300.000 liggen. Het is een van de meest spraakmakende voorbeelden van vrouwen die vechten voor hun waarde in de moderne beroepsbevolking.
Terwijl je praat met Snel bedrijf over haar March Madness-beugel tijdens een persevenement voor Reese’s, Stewart gaf toe dat ze dit in 2016 op geen enkele manier had kunnen zien aankomen. “Toen ik voor het eerst werd opgeroepen, weet ik niet of ik dit pad had kunnen zien, omdat ik niet weet of ik de sport zo snel en zo snel had kunnen zien groeien”, legde ze uit.
“Ik ben helemaal niet verrast, maar ik denk dat we een lange weg hebben afgelegd. Toen ik voor het eerst binnenkwam, zaten we in één CBA, en toen hadden we de nieuwe CBA in 2019, en nu zitten we in een nog nieuwere CBA. Er is de groei en ontwikkeling. Het kost tijd om echt alles op te bouwen en enthousiast te worden over waar we als geheel naartoe gaan.”
Het feit dat dergelijke vooruitgang door vrouwen voor vrouwen is geboekt, is belangrijk voor haar.
“Ik denk dat wat ik zou zeggen is dat we als vrouwen voortdurend vechten voor beter en vechten voor meer. Het is niets nieuws voor ons om in de WNBA te zitten. En terwijl we dat doen, blijven we verenigd over waar we naartoe proberen te gaan, en dat zie je bij de CBA”, voegde ze eraan toe.
Als een van de vice-voorzitters van de spelersvereniging van de competitie was Stewart aanwezig bij bijna elke onderhandelingsbijeenkomst, waarvan sommige tot in de vroege ochtenduren duurden.
“Ik kan niet over details praten, maar het zal duidelijk transformatief zijn”, legde ze uit. “Het wordt iets dat nog nooit eerder is gebeurd en ik ben er erg enthousiast over, maar het verbaast me niet omdat het een competitie vol vrouwen is die dit voortdurend doen. We weten wat het betekent om op te treden en op te komen voor ons werk en ons gezin, en we doen het gewoon.”
Dat sentiment wordt ook gedeeld onder vrouwen die in andere delen van de sportwereld werken.
Andraya Carter weet het een en ander over het vinden van nieuwe manieren om te blijven in een vakgebied waar je gepassioneerd over bent. Ze studeerde af aan de Universiteit van Tennessee toen blessures een einde maakten aan haar eigen professionele basketbaldoelen.
Carter, die in 2016 Tennessee’s games voor ESPN3 begon te bellen en sindsdien een van de meest prominente gezichten in de vrouwensport voor ESPN is geworden, zei Snel bedrijf“In plaats van er als speler deel van uit te maken, ga ik er als analist bij zijn tijdens zo’n grote groeiperiode. Maar het is echt een bewijs van de spelers die geweldige prestaties hebben geleverd. Het voelt alsof het de perfecte storm is geweest om het spel te laten exploderen en te laten groeien.”
Representatie is belangrijk: dit horen we vaak. Maar dat betekent niet dat de representatie plaatsvindt met de snelheid die nodig is.
Een verslag uit 2021 voor het Institute for Diversity and Ethics in Sport van de University of Central Florida onthulde dat de Sports Editors van Associated Press weliswaar zijn verbeterd op het gebied van werkgelegenheid Voor meer raciaal diverse redacteuren, verslaggevers en journalisten (hun raciale rang was een B-) heeft het nog een lange weg te gaan als het gaat om het aannemen van vrouwen (hun geslacht/gendergraad: een D).
Alaina Morris, die mannen- en vrouwensport bestrijkt aan de Vanderbilt Universiteit in Nashville naar 247Sportweten hoe het voelt op een meer lokaal niveau. Morris, die in december net is afgestudeerd met een BA in sportmedia, heeft de genderverschillen al in levende lijve gezien.
“In mijn ervaring heb ik gemerkt dat persconferenties, trainingen en wedstrijden nog steeds overwegend mannelijke ruimtes zijn”, vertelt ze Snel bedrijf. “Damesbasketbal is vaak de enige sport die ik beoefen en waarbij ik regelmatig omringd ben door andere vrouwen. Bij mannenbasketbal- en voetbaluitjes ben ik meestal de enige vrouw die aanwezig is.”
De vertegenwoordiging van vrouwen in de sportindustrie “verbetert”, zei ze ook, maar “er is nog steeds aanzienlijke vooruitgang te boeken. Er bestaat geen twijfel dat de sport een door mannen gedomineerde industrie blijft.”
Zoals veel vrouwen (waaronder deze auteur) is ook Morris op evenementen geconfronteerd met vooroordelen. Ze herinnerde zich een mannenevenement toen ze werd aangezien voor een fotograaf terwijl ze haar identiteitsbewijs ophaalde.
“Ik moest duidelijk maken dat ik de verslaggever was”, zei ze. “De persoon die aan de poort werkte, begreep het eerst niet en had vragen voor mij toen ik hem corrigeerde. Het is slechts een voorbeeld van momenten waarop er vanwege mijn geslacht aannames werden gedaan over mijn rol en mijn capaciteiten.”
Een carrière in de sport is misschien nog steeds iets dat niet gemakkelijk aan vrouwen wordt overgedragen, maar er zijn er velen die de weg vrijmaken. Of het nu gaat om acteren op het veld, live verslaggeving op tv of het schrijven van de verhalen die er toe doen, er is genoeg ruimte voor meer.
