Een van de beruchtste scènes in regisseur JJ Abrams’ vaak bekritiseerde film uit 2013, ‘Star Trek Into Darkness’. Het gaat om een nieuwsgierige Dr. McCoy (Karl Urban), het bloed van Khan Noonien Singh (Benedict Cumberbatch) en een dode stam die toevallig rondslingert. Tribbles zijn, zoals Trekkies je kan vertellen, kleine, levende bolletjes bont die niets anders doen dan koeren, wiebelen, te veel eten en zich in een angstaanjagend tempo voortplanten. Ze zijn ook schattig en hun drieling lijkt een kalmerend effect te hebben op het menselijke zenuwstelsel. De originele naam voor de tribbles was ook behoorlijk schattig.
Om te zien wat er zou kunnen gebeuren, injecteert Dr. McCoy de tribble met een flesje Khan’s bloed. Khan, zie je, is een genetisch verbeterde mens die over grotere kracht, genezing en intelligentie beschikt dan de gemiddelde persoon. Genetische modificatie van mensen werd al veel eerder verboden in de “Star Trek”-tijdlijn, toen mensen als Khan landen op aarde overnamen en oorlogen begonnen. (De enige reden dat Khan nog leeft is omdat hij jarenlang cryogeen bevroren is geweest.) Dr. McCoy is uiteraard geïnteresseerd in de genetische verschillen tussen Khan’s bloed en dat van een gewoon individu, dus steekt hij het dode drievoudige neer en meet het effect.
Later in de film, nadat kapitein Kirk (Chris Pine) is overleden aan stralingsvergiftiging, huilt Dr. McCoy naast het dode drietal om het overlijden van zijn vriend. Onverwachts begint het tribble te roeren. Het leeft! Iets aan Khans bloed kan dood weefsel doen herleven. Zodra hij daartoe in staat is, Dr. McCoy Kirk met wat van Khan’s bloed. Het werkt en Kirk wordt nieuw leven ingeblazen.
Wat betreft de wiebelige kleine triple? In een interview uit 2013 met Schermverpletterenonthulde Urban dat Abrams zelf feitelijk als poppenspeler voor de kleine fuzzball optrad.
JJ Abrams was zelf poppenspeler voor de tribble in Star Trek Into Darkness
De interviewer was slim genoeg om Karl Urban te vragen hoe het was om met een triple te werken aan ‘Star Trek Into Darkness’. De aflevering van de originele serie “Star Trek” waarin ze voor het eerst verschenen, “The Trouble with Tribbles”, is tenslotte zeker beroemd. Urban was opgetogen, waarna hij de volgende trivia over JJ Abrams aanbood:
“Het was leuk om aan de slag te gaan met de tribble. Hier is wat voorkennis. Het was JJ Abrams zelf die de tribble animeerde. Hij bediende het mechanisme dat de tribble tot leven bracht. Kun je het geloven? Hij was als een kind in een snoepwinkel. (…) Hij zat onder de tafel en bediende de pop.”
Abrams heeft, nogal berucht, toegegeven dat hij niet echt een Trekkie was toen hij jonger was. “Star Trek voelde altijd als een dom, campy ding. Ik herinner me dat ik het waardeerde, maar het gevoel had dat ik het niet begreep,” vertelde hij De Bewaker in 2009. Desondanks lijkt het erop dat de filmmaker een zwak had voor tribbers, omdat hij hun gewaardeerde status in de grotere franchise kende. Hij was misschien geen Trekkie, maar hij waardeerde de klassiekers.
Urban werd ook gevraagd of Abrams een monitor had zodat hij naar zijn poppenspel kon kijken, maar hij zei nee; het wiebelde gewoon een beetje. Maar dat deed hij het unieke koerende geluid van de tribble van onder het bureau? “Ehhhhhhh… nee.” antwoordde Urban. Het lijkt veel te dom te zijn geweest.
Was ‘magisch wederopstandingsbloed’ een stom plotpunt in ‘Star Trek Into Darkness’? Dat was het zeker. Is de dood nu in veel gevallen genezen? Het lijkt zo. Maar er was tenminste een drievoud.
