Florian Picasso

Door

maart 31, 2026

jasje en broek ARTS tanktop ALCHETYPE schoen MARSEL

Om 13.00 uur stond hij achter de dekken. Op 16-jarige leeftijd speelde hij in clubs. Halverwege de twintig had hij een contract getekend bij drie van de grootste labels in de dansmuziek. Florian Picasso bouwt scènes, labels en geluiden geheel op zijn eigen voorwaarden. Een decennium van grote kamers, grote labels en muziek gemaakt ter goedkeuring van anderen. Een eigen merk dus, een creatief platform en een geluid waar niemand anders om vroeg dan hij.

totale uitstraling **STENEN EILAND** bril **EYEPETIZER**

Je SoundCloud-bio luidt: “2025 markeert mijn sonische voorwaardelijke vrijlating. Alles daarvoor was door EDM veroorzaakte verwarring.” Het is een brutale zelfevaluatie. Hoe voelt het echt om terug te kijken op tien jaar eigen werk en het verwarring te noemen?

Ik probeerde gewoon grappig te zijn toen ik die zin bedacht. Wat je ervan moet onthouden, is dat het allemaal leuk was, gewoon iets speels dat ik eruit wilde gooien. Ik was zeker niet in de war tijdens het maken van de muziek. Maar de overstap van het ene genre naar het andere kan soms desoriënterend aanvoelen: je afvragen of je de juiste keuzes maakt, waarom je ze maakt en wat er werkelijk nodig is om je aan die beslissingen te binden. Dus als ik het over verwarring heb, bedoel ik dat kleine venster ertussen, dat moment waarop je erachter komt hoe en wanneer. Maar als ik terugkijk op het decennium dat volgde, denk ik dat onzekerheid slechts een onderdeel is van muziek.

Muziek beweegt zich in cycli. En deze nieuwe richting is het volgende hoofdstuk dat ik wilde schrijven. Het voelt goed, echt goed, omdat ik geen snob ben die zich wil omdraaien en zeggen dat alles wat ik voorheen deed onbereikbaar of volkomen waardeloos was. Ik heb een geweldige tijd gehad met wat ik deed. Maar ik vond dat het tijd was voor iets anders.

Je begon met dj’en op je dertiende en trad op in grote clubs op je zestiende. Je groeide op in de industrie. Denk je dat een dergelijke vroege onderdompeling je artistiek beschermt, of maakt het het later juist moeilijker om je eigen stem te vinden?

Ik ben al heel vroeg begonnen in deze branche en daar zitten echte voordelen aan. Onderweg heb ik veel inzicht gekregen. Maar het punt is dat mijn muziek zich samen met mijn persoonlijkheid heeft ontwikkeld, en beide hebben gevormd wie ik nu ben. Zo jong zijn in deze branche kan ook een beetje desoriënterend zijn, omdat je nog geen volwassen volwassene bent. Uiteindelijk neem je beslissingen op basis van proberen relevant te blijven, groepsdruk en het volgen van trends. Als je 16 bent, ben je nog steeds een tiener die probeert erbij te horen.

Terugkijkend zou ik willen dat ik meer tijd had besteed aan het vinden van mezelf en daarna het vinden van mijn muzikale identiteit. Ik heb het gevoel dat mijn muzikale identiteit te veel werd gevormd door wat andere mensen dachten, door de vraag of ik gewaardeerd en verwelkomd zou worden in de scene. Het was minder een persoonlijk statement. Vandaag heb ik het tegenovergestelde kunnen doen. De volwassenheid die ik nu heb, betekent dat ik dingen voor mezelf doe omdat ze belangrijk zijn voor mij, niet voor anderen. Hoewel de muziek die ik nu maak nog steeds door de gemeenschap wordt aangestuurd, komt ze van een veel eerlijker plek. Het gaat over volwassenheid, opgroeien en de juiste keuzes maken op het juiste moment.

Je bent opgegroeid tussen Parijs, Cannes en Zwitserland en je achtergrond is Frans-Vietnamees. Denk je dat diversiteit in de elektronische muziek, een scène die zichzelf vaak als grenzeloos presenteert, ook daadwerkelijk in je werk naar voren komt, of is deze grotendeels onzichtbaar?

Op een dieper niveau denk ik dat de reis echt tot uiting komt in mijn werk. Mijn werk gaat over ontwikkelen, over leren, over zelfontdekking. Toen ik voor het eerst begon met dj’en, was dat eerlijk gezegd om de verkeerde redenen. Ik was onzeker, ik wilde erbij horen, de coole kerel zijn. Ik werd ook geadopteerd en kreeg te maken met echte uitdagingen op het gebied van racisme en het gevoel een outcast te zijn.

Leren door middel van muziek en leren mijn verschillen te omarmen, heeft me enorm geholpen, zowel bij de muziekproductie als bij het begrijpen van wat ik echt leuk vind. En ik denk dat je het wel hoort, want mijn stijl is behoorlijk veelzijdig. Ik neem geen genoegen met één genre, ik ben er altijd helemaal mee bezig. Eerlijk gezegd denk ik dat het rechtstreeks voortkomt uit die ervaring.

Je lanceerde DKD Records in 2025 en bouwde ook Dekadance op als een creatieve beweging, twee parallelle projecten tegelijk. Zijn het twee verschillende kanten van jou of is het hetzelfde idee in verschillende outfits?

Dekadance en DKD Records komen eigenlijk uit dezelfde plaats. Ze zijn beide uitbreidingen van een creatieve visie die ik met Captnnn heb opgebouwd. Wat begon als een platform om mensen samen te brengen, evolueerde al snel naar iets meer gestructureerd waar we evenementen konden organiseren, nieuwe artiesten konden ondersteunen en muziek konden uitbrengen op een manier die bij ons paste.

Het afgelopen jaar groeide het op natuurlijke wijze uit tot een ruimte waar gemeenschap en creativiteit elkaar ontmoeten. We hebben ons kunnen concentreren op nieuwe talenten, ervaringen kunnen samenstellen en een bepaalde energie rond het project kunnen vormgeven. Het is altijd de bedoeling geweest om iets te creëren dat collaboratief en vooruitstrevend aanvoelt, in plaats van zomaar een feestserie.

Dit jaar concentreer ik me meer op mijn volgende persoonlijke project, dus het tempo zal iets veranderen. Maar Dekadance is nog springlevend. Het gaat erom de juiste balans te vinden tussen mijn eigen werk en het blijven bouwen aan dit platform op een manier die betekenisvol aanvoelt.

In augustus 2020 voerde je een live set van 90 minuten uit vanuit de studio van Pablo Picasso in Villa La Californie, terwijl achter je een Vietnamese schilder live kunst maakte. Is de mix tussen kunst en muziek iets dat je blijft dragen?

Het was een van de projecten die ik in 2020 deed tijdens COVID. Het was erg leuk, vooral omdat we twee verschillende kunstvormen probeerden te combineren. Het was met Cyril Kongo, een van de baanbrekende graffitikunstenaars in Frankrijk. Hij heeft samen met Karl Lagerfeld een collectie voor Chanel gemaakt en heeft ook met Richard Mille samengewerkt op het gebied van horlogemaken. Ik weet het niet, het voelde gewoon alsof het klikte. Het klikte omdat we allebei een verhaal vertelden via onze kunstvormen. En dat is iets wat ik heel graag wil blijven ontdekken. Ik heb eigenlijk een idee in de maak dat nog in uitvoering is, maar ik zou graag samenwerken met een chef-kok en een manier vinden om gastronomie en muziek te combineren.

Hoe ziet het er echt uit in de studio, hoe voelt een sessie als het goed gaat?

Eerlijk gezegd voelt het niet altijd goed, en ik denk dat het belangrijk is om dat te zeggen. Sommige sessies klikken gewoon niet en je voelt het vrij snel. Er is geen echte spanning, geen verrassing, alles voelt een beetje geforceerd aan. Maar dat contrast maakt de goede zo speciaal.

Wanneer een sessie goed verloopt, is er sprake van een soort momentum dat de overhand neemt. Je stopt met overdenken, ideeën stuiteren op natuurlijke wijze en iedereen in de kamer reageert in realtime op elkaar. Het gaat minder om het ‘maken van een track’ en meer om het najagen van een gevoel.

U hebt gezegd dat de sector is verschoven naar maatstaven en financieel succes in plaats van naar gemeenschap. Maar jij bent ook iemand die naar voren is gekomen via Armada, Spinnin’ en Protocol, de grootste commerciële machines in de dansmuziek. Maakte u ooit deel uit van dat systeem? Hoe voel je je daarbij?

Ik heb deals gesloten met grote merken, en als je onderdeel wordt van die machine, verlies je de controle over je creativiteit en begin je alles te bekijken door de lens van prestatiestatistieken. Uiteindelijk is het een bedrijf, maar er zijn manieren om het te runnen zonder de creativiteit te doden. Bij veel grotere, meer mainstream merken komt het allemaal neer op cijfers. En als je performance boven kunst stelt, verlies je de creatieve vonk.

Persoonlijk zou ik trotser zijn als ik een plaat heb waar ik echt van hou en die het organisch goed doet, dan als ik iets heb dat wordt gepusht door een label dat niet echt mijn visie weerspiegelt. Maar ja, ik maakte deel uit van die cyclus en het komt ook neer op de manier waarop we vandaag de dag muziek consumeren. Ik heb niets tegen commerciële of reguliere muziek, maar voor mij zijn het twee heel verschillende dingen. Commercieel betekent dat een track gemaakt is met het specifieke doel om zoveel mogelijk te verkopen. Mainstream is iets heel anders. Als je naar Daft Punk of Justice kijkt, die gingen nooit de studio in met het doel hits te maken. Ze hadden magie, ze hadden geluk en hun creativiteit werd op de juiste manier gekanaliseerd. Het zijn kunstenaars. Je kunt een artiest niet dwingen om hits te gaan maken. Het gebeurt gewoon. En ik denk dat dat het mooie ervan is. Dat is de manier waarop het zou moeten zijn.

Grootste invloed op muziek in je vroege stadium?

Het is eigenlijk een beetje van alles. Toen ik opgroeide, probeerde ik mijn plek te vinden, dus luisterde ik naar veel verschillende dingen, van metal tot hiphop tot dansmuziek. Het is nogal een mix en ik kon het eerlijk gezegd niet op één ding vastleggen. Wat ik wel kan zeggen is dat ik begon als hiphop-dj, platen aan het scratchen, helemaal ondergedompeld in die cultuur. Daarna ging het geleidelijk over naar dansmuziek omdat ik gefascineerd was door de mogelijkheden van geluid. Ik begon vinyl te kopen, Groove Armada,

Dappere punk. Ik ben Frans, dus ik moest Daft Punk noemen. Maar meer dan welk specifiek genre of welke artiest dan ook, waren het eigenlijk de verschillende periodes van mijn leven die mijn muziek vormden. Daft Punk heeft al generaties lang een enorme invloed op de elektronische muziek, waardoor ze een bijzonder referentiepunt zijn geworden. Maar ja, het is vooral de levenservaring die echt een stempel heeft gedrukt.

Welke invloed heeft de ontwikkeling van technologie op jou gehad in het muziekproces?

Technologie heeft enorm geholpen en op dit moment is het nogal gek wat je kunt doen. We hebben het niet eens over volledige AI, maar je beschikt al over AI-mastering, AI-stemmen. Ik werk nogal wat met AI, niet als het gaat om de creatieve kant, maar voor praktische zaken zoals het spijkeren van een stem of het aanpassen van specifieke elementen. En dan zijn er plug-ins. De sprong vanaf het moment dat ik begon met muziek maken naar nu, over ongeveer tien jaar, is ongelooflijk. Dat gezegd hebbende, gebruik ik nog steeds klassieke gereedschappen. Nicky Romero kick plugin, ik gebruik hem nog steeds. Het worstneefje van Dada Life gebruikt het nog steeds. En ik weet niet zeker of dat geldt als technologie in de traditionele zin van het woord, maar Splice was absoluut een gamechanger. Persoonlijk vertrouw ik er niet zo veel op, maar voor jongere producers opende het een hele nieuwe wereld.

Naar mijn mening gaat nieuwe technologie eigenlijk over het vinden van betere oplossingen in minder tijd en het verbeteren van je proces. Ik zie het niet als een beperking of een bedreiging. Het is een goede samenwerking tussen wat je al doet en wat je verder kunt brengen. Uiteindelijk is het maar een hulpmiddel. Er zijn tegenwoordig zoveel opties beschikbaar, wat eerlijk gezegd een goede zaak is.

Hoe kruisten jullie precies het pad van Two Dots en waarom wilden jullie samen blijven bouwen? Was het eerst de muziek, of de persoon?

We maken deel uit van hetzelfde bureau en we hebben elkaar voor het eerst ontmoet in dezelfde line-up. Maar zelfs daarvoor had mijn management haar bij mij vermeld, dus ik onderzocht wat ze deed. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik had een onmiddellijk gevoel, een soort intuïtie. Soms kom je bepaalde mensen tegen en het is gewoon logisch, zelfs voordat je elkaar goed hebt ontmoet.

Toen we elkaar ontmoetten, klikte het heel natuurlijk, zowel muzikaal als persoonlijk. Ik herinner me dat ik het management al vroeg vertelde dat ik dacht dat ze geweldige dingen zou doen. En dan, acht maanden later, speelt ze grote shows en ontwikkelt ze haar geluid op een heel sterke manier. Het bevestigde gewoon het eerste instinct.

Wat ervoor zorgde dat ik samen wilde blijven bouwen, was vooral haar als persoon. Natuurlijk doet de muziek er toe, maar het is de persoonlijkheid die iets op de lange termijn creëert. Ik wilde haar meenemen in de Dekadance-wereld, haar een platform geven en die ontwikkeling ondersteunen.

Ik denk dat mensen in deze scène verbinding maken met meer dan alleen de nummers, ze verbinden zich met de energie, de identiteit en de intentie achter wat je doet. Het wordt iets menselijkers. Je begint gezichten te herkennen, er ontstaat een gemeenschapsgevoel en die relatie met de menigte groeit in de loop van de tijd.

Het gaat mij dus echt om die balans. De muziek staat altijd centraal, maar wie je bent en hoe je jezelf gedraagt, is net zo belangrijk om iets echts op te bouwen.