Het is een gedurfde zet om de masthead, misschien wel het meest herkenbare visuele aspect van een tijdschrift, te ‘verprutsen’, maar andere regels en consistentie in het ontwerp helpen de Het heks herkenbare identiteit. Eén daarvan is het kleurgebruik – of het gebrek daaraan. Toonaangevend met een voornamelijk zwart-wit palet, is de enige accentkleur rijk oranje… of rood. Niemand lijkt er helemaal zeker van te zijn: “Ik noem het graag oranje, maar het zit er tussenin: een typografisch rood”, zegt Mathias, “het hangt echt af van de verlichting.” Het gebruik van dit oranjerood staat niet vast – soms draagt de masthead het trots, en het wordt in verschillende mate in de albumhoes verwerkt, soms om simpelweg aan te geven de vloeistof en verspilling van pinten in een puben soms volledig overneemt. Het printnummer ontbrak echter op de omslag, omdat dit alleen zichtbaar was uit de bevestigingsclips van het tijdschrift.
Misschien wel het meest herkenbare visuele aspect van Het hek is de puur illustratieve benadering: een foto moet nog een van de berichten sieren. “Om te beginnen was het financieel”, zegt Mathias, “en op alle niveaus, niet alleen financieel. Het is een directere manier om iets dat we ons voorstellen op papier te krijgen; illustratie heeft een groot bereik.” Het is waar dat sommige van Het hek’s schrijven gaat in op het vreemde en surrealistische, pen op papier voelt veel passender dan de concrete materialiteit van een gefotografeerd beeld.
In samenwerking met een handvol terugkerende illustratoren zullen Charlie en Mathias alle voltooide tekst opmaken en uitzoeken waar elke illustratie terecht zal komen, zodat elke illustrator een idee heeft van het thema, hoeveel illustraties ze moeten aanleveren en welk formaat. Idealiter, zegt Mathias, zou er, als het uiteindelijk om drukwerk gaat, zo min mogelijk wit moeten zijn. Maar Mathias heeft geen interesse in het creëren van strakke slipjes die illustratoren vaak ‘carte blanche’ geven; sommige houden zich nauw aan de onderwerpen die in artikelen worden besproken en andere gaan meer off-piste. “De beste art direction is om de juiste mensen te kiezen en hen te laten doen waar ze goed in zijn”, zegt Mathias. In nummer 26 wordt een column over Chris Black’s stream-of-bewustzijnstocht naar moderne beroemdheden eenvoudigweg onderbroken door een gigantische duim, geïllustreerd door John Broadley. Het omlijst uw eigen exemplaar comfortabel terwijl u het tijdschrift vasthoudt, een illustratief tintje dat puur voor de lol wordt toegevoegd.
Mathias beschouwt het tijdschrift net zo goed als een platform voor nieuwe illustratoren, maar ook als een platform voor nieuw schrijven, en hij geeft opdracht aan illustratoren in verschillende stijlen en op locaties in Europa en de VS. Ondanks Het hek‘P stichtende plaats en grote belangstelling voor de interne werking van Londen (de nieuwsbrief Hoofdletter fungeert als een onofficiële gids in de stad en Charlie kijkt toe Het hek die voortbouwt op de nobele traditie van de eerste edities van tijdschriften in de 18e eeuw: “lasterlijke publicaties over Londen”) Charlie geniet ervan een mix te hebben van afgematte Londense kunstenaars en degenen die zelden betaald zijn om het te illustreren. “Het is goed om die balans te hebben tussen mensen die het onderwerp als hun broekzak kennen en mensen die het proberen uit te zoeken, wat je een behoorlijk moeilijke taak geeft”, zegt Charlie. “Ik denk dat als Mathias alleen illustratoren zou inschakelen die Engels waren en in een soort poppy-Engelse stijl werkten, dit een nadeel voor het tijdschrift zou zijn.”
