Er is een speciaal soort koppigheid in het Amerikaanse Westen. Het weigert zich in één verhaal te nestelen. Cowboys en snelwegen, heilige grond en buitenwijken, mythe en de stille ondergang ervan bestaan allemaal in hetzelfde kader, soms letterlijk. Het nieuwe Amerikaanse Westen: fotografie in gesprektot en met 7 april geopend in de 10·Corso·Como Gallery in Milaan, neemt die koppigheid serieus.
De tentoonstelling, mede samengesteld door Alessio de’Navasques, Howard Greenberg en Carrie Scott, brengt bijna een eeuw aan fotografisch werk samen. Ansel Adams en Edward Weston verankeren het ene uiteinde van de tijdlijn; Maryam Eisler en Alexei Riboud houden de tweede plaats. Tussendoor: Diane Arbus, Paul Strand, Mary Ellen Mark, Lee Friedlander, Joel Meyerowitz, Wim Wenders, Allen Ginsberg en meer. Geen onderzoek, geen terugblik. Een gesprek, zoals de titel aangeeft, wat betekent dat meningsverschillen deel uitmaken van de structuur.
De kern is een reis die Eisler en Riboud in 2024 onafhankelijk van elkaar maakten door Texas, New Mexico, Arizona en Utah. Ze bestreken hetzelfde terrein zonder onderweg ook maar één foto te delen. De resultaten zijn veelzeggend. Eislers foto’s zijn psychologisch, filmisch en geladen met innerlijkheid. Ribouds zijn schaars, architectonisch, geduldig. Dezelfde wegen, hetzelfde licht, radicaal andere manieren van kijken. Bij elkaar opgeteld wordt hun werk niet in harmonie opgelost. Het verhoogt de inspanning om te zien.
De historische foto’s eromheen worden niet gepresenteerd als monumenten of nostalgie. Ze fungeren als levende argumenten. Robert Adams meet de wildgroei van de voorsteden tegen de open lucht. Danny Lyon verdiepte zich zo diep in zijn onderwerpen dat de afstand tussen fotograaf en fotograaf vrijwel verdwijnt. Bruce Davidson op de set van De buitenbeentjes. Arnold Newman’s portret van Georgia O’Keeffe, die beter dan de meesten begreep dat het Westen zowel een intern als een fysiek landschap was.
Wat de tentoonstelling erkent, zonder ooit toevlucht te nemen tot polemiek, is dat de idealen die ooit met het Westen werden geassocieerd: vrijheid, kansen en heruitvinding, vaak gebaseerd waren op uitsluiting en uitwissing. Fotografie lost die tegenstrijdigheid niet op. Wat het kan doen, is het zichtbaar houden, het moeilijker maken om te romantiseren zonder ook de kosten in rekening te brengen.
De show arriveert in Milaan na presentaties in New York en Parijs, hier geïnstalleerd in een lay-out die speciaal is ontworpen voor de 10·Corso·Como-ruimte, met de dialoog van Eisler en Riboud in het midden en de historische werken naar buiten uitstralend. Gratis toegang, dagelijks tot 19.30 uur. Voor iedereen die zich bewust is van wat Amerika aan het worden is, of zich herinnert wat het beweerde te zijn, is dit een noodzakelijk uur om te zien.
11 maart – 7 april 2026
10 Corso Como, Milaan
Woord van Donald Gjoka
