De onlangs herziene voedselpiramide mag fruit dan wel een gemiddelde prioriteit geven, maar er is niets waar de regering-Trump meer van houdt dan de appel van onenigheid.
Elke nieuwscyclus lijkt de president erop uit om iets nieuws te introduceren waar Amerikanen over kunnen discussiëren: de wijsheid (en wettigheid) van de oorlog in Irak; de term “betaalbaarheid”; de effectiviteit van stembiljetten per post (die de president onlangs gebruikte); de betekenis van geboorterecht; de legitimiteit van een vice-president die publiekelijk door twee pausen is vermaand omdat hij een boek heeft geschreven over zijn bekering tot het katholicisme – ach, we discussiëren nog steeds over de nieuwe voedselpiramide.
Maar er is één recente ontwikkeling waar we het eigenlijk allemaal over eens zouden moeten zijn: het oprichten van een gouden standbeeld van president Trump midden in zijn voorgestelde presidentiële bibliotheek is geen goed, heel slecht idee.
Dinsdag de zoon van de president Eric plaatste een eerste look-video voor genoemde bibliotheek, die aan de waterkant van Miami zal worden gevestigd. Hoewel er vragen werden gerezen over de opname van de Boeing 747-8, die de president controversieel accepteerde als een geschenk uit Qatar, en het schijnbare gebrek aan ruimte in de torenhoge bibliotheek voor boeken, was het het enorme gouden standbeeld van Trump dat boven het podium van een voorgestelde zaal uittorende en dat de meest onmiddellijke aandacht trok.
Dat Trump ervoor koos deze kleine (nou ja, eigenlijk behoorlijk grote) schoonheid te onthullen, slechts enkele dagen nadat miljoenen Amerikanen in het hele land hadden deelgenomen aan een gecoördineerde Er marcheren geen koningen kan worden opgevat als adembenemende ironie of, waarschijnlijker, als een metaforische middelvinger die woedend is.
Zoals hij de laatste tijd gewend is te doen, heeft de gouverneur van Californië. Gavin Newsom reageerde snel op zijn persbureau X-account met foto’s van gouden beelden van de voormalige voorzitter van de Chinese Communistische Partij Mao Zedong, Kim Il-Sung uit Noord-Korea en Saparmurat Niyazov uit Turkmenistan en de observatie dat “Het gouden beeld in de nieuwe bibliotheek van Trump (van hemzelf) er heel bekend uitziet voor een paar anderen van over de hele wereld.”
Trumps obsessie met goud zal ongetwijfeld toekomstige generaties historici, kunstenaars, psychoanalytici en Wikipedia-redacteuren bezighouden – de guerrilla-kunstgroep Geheime handdruk heeft maandag een gouden toiletbeeld opgericht in de National Mall, waarmee hij de spot dreef met de plannen van de president om de badkamer van Lincoln te renoveren in een tijd van oorlog en strijd, een eerbetoon, volgens de plaquette van het standbeeld, ‘aan een onverschrokken visionair die naar beneden keek, een probleem zag en het goud schilderde.’
Maar zelfs als we rekening houden met persoonlijke smaak, is een groot gouden standbeeld van Trump een verschrikkelijk idee. Voor hem.
In tijden van problemen en/of verandering van leiderschap zijn standbeelden vaak de eersten die verdwijnen – zoals Trump goed weet terwijl hij werkt aan de vervanging van de Zuidelijke generaals die zijn ontheemd door de Black Lives Matter-beweging en onlangs vlakbij het Witte Huis een replica hebben opgericht van het standbeeld van Christopher Columbus dat tijdens protesten in 2020 in de Inner Harbor van Baltimore werd gegooid.
Nadat ze de Onafhankelijkheidsverklaring voor het eerst in het openbaar hadden voorgelezen, haalden leden van de Sons of Liberty een standbeeld van koning George III van Bowling Green neer; tijdens de Franse Revolutie vielen de koningen van heel Parijs; idem Napoleon toen hij uit de gratie raakte. In Rusland werden tsaristische monumenten vervangen door beelden van communistische leiders, die opnieuw werden afgebroken – ook in Hongarije, Georgië en Albanië vielen beelden van Stalin. Onlangs onderging een standbeeld van Saddam Hoessein hetzelfde lot.
Zoals Robert Frost het misschien heeft gezegd: er is iets dat niet houdt van een standbeeld van een leider die verdeeldheid zaait. Vooral als het goud is.
Oké, ik heb de laatste toegevoegd.
Er zijn tal van beroemde en populaire gouden beelden: de Gouden Boeddha van Thailand; de Gouden Madonna van Essen in Duitsland; Jeanne d’Arc in Parijs; Prometheus in het Rockefeller Center in New York; zelfs het dodenmasker en de massief gouden kist van Toetanchamon, die de wereld rondreist. Maar zoals je misschien hebt gemerkt, gaan ze in de richting van het religieuze, mythische of historische, d.w.z. dood.
Op het weelderige gedenkteken dat zijn rouwende weduwe, koningin Victoria, heeft opgericht, is Prins Albert verguld, maar weinig wereldleiders zijn permanent verguld, en zeker niet tot hun dood. (Het gouden Londense beeld van koning Charles II werd tijdens zijn leven opgericht, maar oorspronkelijk in brons – het goud werd later toegevoegd. Het beeldt Charles ook af in Romeins gewaad, dus ik veronderstel dat het standbeeld van Trump nog erger zou kunnen zijn – we zien tenminste zijn blote knieën niet).
In de VS zijn gouden beelden zeldzaam en meestal metaforisch: Oregon Pioneer, Golden Driller, Spirit of Communication. Goud blijft boeiend, een hoopvol symbool van succes (“gouden standaard”) en rijkdom (“gouden mark”), maar het kan ook een sfeer van spot (“golden boy”) en waarschuwing met zich meebrengen. Het originele gouden merkteken was eigendom van koning Midas, die er dol op was totdat hij per ongeluk zijn dochter doodde door haar in een gouden beeld te veranderen.
Tentoonstellingen ervan, vooral in de architectuur of de openbare kunst, worden vaak gezien als smakeloos, kitscherig of, de hemel verhoede, nouveau rijk. Trump vindt het prima om als al deze dingen gezien te worden; hij heeft de glinsterende excessen van Versailles al lang omarmd – de gouden lift zal ook in de nieuwe voorgestelde bibliotheek te zien zijn.
Zijn persoonlijke smaak is zijn recht en wordt door velen gedeeld.
In termen van beelden wordt ‘gouden’ echter meestal geassocieerd met ‘afgod’, figuren die specifiek zijn opgericht om aanbeden te worden – het gouden kalf dat God en Mozes zo boos maakte – en Amerikanen zijn historisch gezien geen grote fans van afgoderij.
Vandaar de scheiding van kerk en staat, een regering met drie takken en een president met een beperkte ambtstermijn. De vroege kolonisten waren zeer anti-afgodisch, en zelfs moderne katholieken worden, zoals vice-president Vance zeker weet, lange tijd bekritiseerd door hun protestantse tegenhangers vanwege hun liefde voor beelden, relikwieën en andere iconografie, waarvan sommigen beweren dat dit neerkomt op afgoderij.
Trump heeft duidelijk geen probleem met afgoderij zolang hij het idool in kwestie is – hij heeft zijn aanhangers lange tijd gekarakteriseerd als mensen die van hem zullen houden, wat hij ook doet. Niemand hoeft dus verbaasd te zijn dat zijn zoon de presidentiële bibliotheek van Trump zou verankeren met een enorm gouden beeld van zijn vader – Trump is geen man die tevreden is met brons of, de hemel verhoede, een marmeren buste.
Ongetwijfeld zal elke kritiek op dat standbeeld met spot worden onthaald door Trump-aanhangers. In al zijn vele verschijningsvormen heeft afgoderij eeuwenlang overleefd, ondanks regelmatig en vaak catastrofaal bewijs van de gevaren ervan, en veel mensen zouden een gouden standbeeld van een president, veel groter dan het leven, als perfect beschouwen.
Maar misschien wil iemand tegen de president zeggen dat het voor sommigen misschien leuk lijkt om met een groot gouden beeld van hemzelf te pronken terwijl de steden nog bezig zijn met opruimen na de grote Nee Koningen-marsen. Maar voor anderen…nou ja, Versailles was ooit een oogverblindende koninklijke residentie.
Totdat het niet meer zo was.
