Die dualiteit doet er toe. Dat geldt ook voor het agentschap. Gevraagd naar de rode of roze lip – zo’n geladen symbool van vrouwelijkheid – is Dalton pragmatisch. “De rode lip is een beetje klassiek en daarom breng ik hem graag met mijn vinger aan en veeg ik hem gewoon rond… Het is ook gewoon handig, sneller en gemakkelijker dan deze perfect scherpe lip.”
Wat opvalt, gezien hoe extreem het eindresultaat eruit ziet, is hoe methodisch en bijna huiselijk hun routine is. Vroeger verzorgde het paar elkaars make-up, maar nu hebben ze het teruggebracht tot een bijna formeel, zelf aangebracht proces. Dalton scheert zijn hoofd bijna dagelijks en laat het één keer per week “ademen” om irritatie te voorkomen voordat hij de foundation voornamelijk op de hoofdhuid aanbrengt in plaats van op het gezicht, waardoor de naadloze porseleinen continuïteit ontstaat. “We zijn niet kaal geworden, we hebben nog steeds haarlijnen”, zegt ze, “dus het gaat om de overgang.” Bhaskaran, wiens huidskleur meerdere tinten vereist (ze zijn van Guyanese en Sri Lankaanse afkomst), vertrouwt op Charlotte Tilbury fundering mee gelegd Laura Mercier poeder. Ze maken hun look allebei af met MAC setting spray. Het bijwerken is intussen minimaal en er is een lange levensduur ingebouwd. Dit betekent dat ze zelden iets anders dragen dan een lipproduct. Verwijdering is even weinig glamoureus: op olie gebaseerde reinigingsmiddelen, herhaling, geduld. Er zit geen mysterie in. Het ritueel vindt elke ochtend plaats tussen de koffie en e-mails, zoals tandenpoetsen. Wat begon als transformatie is in de loop van de tijd onderhoud geworden, waarbij het gezicht minder een masker is dan een spiergeheugen, getraind gedurende een decennium van dagelijkse herhaling.
De publieke reactie blijft vluchtig. “Er wordt alleen maar op ons gespuugd vanwege ons uiterlijk”, vertelt ze me. Doodsbedreigingen, intimidatie en het daaruit voortvloeiende trauma zijn op hun pad gekomen. En toch: “De slechte motiveren ons om verder te gaan in ons werk, in de hoop meer tolerantie in de wereld te creëren.”
Een deel van de teelt van Rik Owenshet tweetal is goede vrienden met de ontwerper uit de jaren zestig en zijn altijd onverschrokken medeplichtige Michel Lamyvan in de tachtig, figuren die een lang leven zonder compromissen modelleren (“Ze zijn onbevreesd, ongeacht hun leeftijd”, zegt Bhaskaran). Veroudering hoeft volgens hen geen verzachting te betekenen. “Het gaat meer om hoe de make-up vorm krijgt. Duurt het nog steeds 10 minuten?” zegt Dalton. Bhaskaran voegt eraan toe: “Je hebt één leven te leiden en voor ons gaat het altijd om plezier hebben en ervan genieten.” Dalton is het daarmee eens en zegt: “Als het niet meer leuk is, stop ik.”
Hun naam, confronterend als die is, weerspiegelt deze afwijzing van ‘schoonheid’. TOON studio beschreef het als een missie om zowel de schoonheid als het groteske van het mens-zijn vast te leggen. “Een deel van het menszijn is niet altijd mooi of glamoureus”, zegt Bhaskaran. “Wij vinden het belangrijk om beide kanten te laten zien.” Fecal Matter’s werk weigert voor sommigen, bevrijdt voor anderen en benadrukt die dichotomie.
Uiteindelijk gaat het niet om provocatie op zichzelf. Het is vrijheid. “Doe het voor jezelf. Haast je niet”, zegt Dalton, haar schoonheidsfilosofie samenvattend. Bhaskaran vervolgt: “Schoonheid zou een uitdaging moeten zijn… als je iets kunt creëren waardoor mensen dingen in twijfel trekken.” Terwijl ze daar op mijn scherm zitten, kaal, geverfd, helemaal zichzelf, maken ze een overtuigend betoog.
Foto door Francesc Planes. Afkomstig uit nummer 10 van tijdschrift 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
