In 2006 was James Gunn geen B-filmkind meer, maar hij was ook nog geen blockbuster-filmmaker.
De toekomstige co-CEO van DC Films begon zijn carrière bij de (beruchte) Troma Studios, de in New York gevestigde B-filmstudio die bekend staat om het combineren van slapstick-komedie met over-the-top seks en geweld. Gunns eerste script, Tromeo en Julia (1996), geschreven in samenwerking met Troma-medeoprichter Lloyd Kaufman. En het is inderdaad een Troma-film: de slogan op de poster belooft “alle piercings, kinky seks en auto-ongelukken die Shakespeare wilde maar nooit heeft gehad!” Dat gezegd hebbende, schuilt onder de schokwaarde het pure hart waardoor de films van Gunn zich onderscheiden van hun leeftijdsgenoten.
Dat is niet om te zeggen Glijdt is één volwassen film, gewoon een oprechte. Tien jaar later Tromeo en Julia, Gunn was afgestudeerd aan de grote competities en schreef het script voor Universal’s Dageraad van de doden remake (ook bekend vanwege de lancering van de carrière van Zack Snyder) en het vervolg Scooby-Doo 2: Monsters losgelaten voor Warner Bros. Beiden deden het goed aan de kassa en vormden de weg voor Gunn’s officiële regiedebuut. Voor schuifregelaars, Gunn had films geschreven, erin gespeeld en geproduceerd, maar had er nog nooit een geregisseerd. En na de manier waarop het in de theaters optrad, is het een wonder dat hij het ooit nog een keer heeft kunnen doen.
In een omgekeerde versie van hoe het vroeger ging voordat critici halverwege de jaren 2010 horror serieuzer gingen nemen, vonden veel recensenten het leuk Glijdt — De New Yorker noemde het een “heerlijke walgelijke komische horrorfilm” – maar het publiek niet. De film had het moeilijk in de bioscoop en verloor uiteindelijk $ 3 miljoen aan de kassa (marketingkosten niet meegerekend). Maar niet alles was verloren – Glijdt werd al snel een mond-tot-mondreclame favoriet op dvd, waardoor het een lange levensduur als cultklassieker verzekerde.
Terugkijkend is het een duidelijk overgangsmoment voor Gunn, waaruit blijkt dat hij de kwaliteiten heeft voor het grotere formaat en het strakkere uiterlijk van een studiofilm, terwijl hij zich nog steeds overgeeft aan de spetterende excessen van zijn jeugd. Blockbusters zijn in feite B-films die tot enorme afmetingen zijn opgeblazen – EN blockbusters Kakenheeft bijvoorbeeld de structuur van een Roger Corman-haaienfilm, maar met een groter budget. En hoewel het niet echt een blockbuster is voor zijn budget – het zou Gunn nog een paar jaar kosten om dat niveau te bereiken – Glijdt was een enorme stap voorwaarts voor Gunn, waardoor het een perfect voorbeeld van dit fenomeen was.
Zoals elke goede retro-geïnspireerde sciencefiction-horrorfilm zou moeten doen, Glijdt vindt plaats in een schilderachtig stadje: Wheelsy, South Carolina, de thuisbasis van een jaarlijkse hertenjacht en eigenlijk niets anders. We ontmoeten een paar lokale bewoners, waaronder politiechef Bill Pardy (Nathan Fillion), zijn jeugdvriend en permanente crush Starla (Elizabeth Banks, met een hilarisch zuidelijk accent) en haar man Grant (Michael Rooker), wiens meest aantrekkelijke bezit zijn bankrekening is. Deze liefdesdriehoek verdwijnt niet precies wanneer Grant wordt geïnfecteerd door een miljard jaar oude parasiet die naar sterrenstelsels springt. Maar dat komt op de achtergrond bij de dringender kwestie van het verpletteren van de duizenden ruimtemieren die de inwoners van Wheelsy in hersenloze zombies veranderen.
Een weergave van de parasiet i Glijdt.
Chris Helcermanas-Benge/Universeel/Kobal/Shutterstock
Het DNA van horrorfilms uit de jaren 80 is voorbij Glijdt. Verwijzingen naar geliefde horrorpersonages vullen de stad – de lodge waar iedereen rondhangt is vernoemd Mandje En Hersenbeschadiging regisseur Frank Henenlotter bijvoorbeeld, en Gunns oude mentor, Lloyd Kaufman, maakt een cameo-optreden als de plaatselijke dronkaard. Het deelt ook een paar belangrijke plotpunten met de horrorkomedie uit 1986 Nacht van de Kruip (1986), en de monsterlijke effecten doen denken aan de buitenaardse mutanten in Het ding (1982) gecombineerd met de beroemde scène “Shunting” uit een andere cultklassieker, Maatschappij (1989).
Het allerbelangrijkste is echter dat de komedie net zo breed en dwaas is, gegarneerd met een beetje sarcasme van Fillion, die de kunst van het rechtstreeks naar de camera kijken perfectioneerde. Glimworm En Buffy de vampierdoder. Het is dit zelfbewuste gevoel voor humor dat dit met zich meebrengt Glijdt uit de jaren ’80 naar de 21e eeuw, een voorafschaduwing van de eerbiedige maar liefdevolle gevoeligheid die Gunn later naar voren zou brengen Bewakers van de Melkweg film. Nog een doorlopende lijn tussen Glijdt En Bewakers van de Melkweg is het ironische gebruik in de eerdere film van het Air Supply-nummer ‘Every Woman in the World’, waarvan de softrock-cheesiness brutaal contrasteert met het extreme geweld op het scherm.
Met GlijdtGunn is een horrorfan die houdt van een genre waar hij van houdt, net zoals hij op een dag een stripboekennerd zou worden die voor de kost met superhelden speelt. Samen met een cast en een geestig script zorgt het enthousiasme van Gunn daarvoor Glijdt is heel leuk. Het begint als een buitenaardse invasiekomedie die evolueert naar een meedogenloze monsterfilm voordat hij evolueert naar een gruwelijke zombie-apocalyps, waarbij hij zich overgeeft aan jeugdige grappen en groteske decorstukken. Het bewijst dat James Gunn een onverbeterlijke eikel is, en zo vinden we hem ook leuk.
