Weinig gebieden van ons leven zijn zo diep verwikkeld in het idee van verandering als mode. Met elk voorbijgaand seizoen veranderen de silhouetten, verdwijnen trends en ontstaan er nieuwe expressiesystemen. Deelnemen aan de mode betekent een staat van voortdurende transformatie omarmen. Hieruit volgt dat het interne raamwerk van de industrie vaak verschuift, waarbij rollen, hiërarchieën en machtsdynamiek voortdurend opnieuw worden onderhandeld.
Maar in het huidige turbulente klimaat dreigt de typische generatieve kracht uit te monden in chaos. Zwaarbevochten vooruitgang op het gebied van inclusiviteit, representatie en creatieve vrijheid stuit steeds vaker op terugslag nu rigide en onderdrukkende ideologieën een comeback maken. De vraag is dan niet óf de mode zich zal ontwikkelen, maar hoe? Hoe blijven we de juiste stemmen versterken? Hoe zorgen we voor de openheid, het experiment en de pluraliteit die zo positief definiëren wat we doen? Hoe zorgen we er uiteindelijk voor dat we ten goede veranderen? Om de uitdagingen en kansen van vandaag in kaart te brengen, spraken we met mensen die vooroplopen in deze verschuiving, die zowel onze smaak als de bredere structuren en verantwoordelijkheden van de mode-industrie van vandaag vormgeeft.
SARAH MOWER, hoofdcriticus van Mode Baan
Wat maakt dat iemand opvalt tussen de groeiende toestroom van ontwerptalent dat elk jaar uit de modescholen komt? Voor Sara grasmaaiervoornaamste criticus van Mode Runway en een van de meest gerespecteerde redacteuren in de branche, het antwoord heeft weinig te maken met vaste regels. “Ik geloof in ieder geval niet in regels. Ik geloof in het overtreden ervan”, bevestigt ze. Mower heeft een vormende rol gespeeld in de opkomst van inmiddels beroemde ontwerpers als Jonathan Anderson, Christopher Kane en Simone Rocha en heeft een scherp instinct voor het spotten van potentieel, maar wat cruciaal is, benadrukt ze dat genialiteit zelden in een vacuüm bestaat. Keer op keer benadrukt ze het belang van gemeenschap, waarbij ze collectieve bewegingen ziet als een centrale motor voor blijvende verandering. “Natuurlijk heb je mensen nodig die iets te zeggen hebben en sterke ideeën hebben, maar om ze te verwezenlijken hebben ze alle steun en input van buitenaf nodig die ze kunnen krijgen. Als er bij modebewegingen veel mensen betrokken zijn, worden ze iets waar mensen aandacht aan willen besteden en waar ze voor willen betalen.” Historische voorbeelden als de Antwerpse Zes komen uiteraard in je op, maar Mower wijst ook op hedendaagse modellen als Fantastic Toiles van Nasir Mazhar in Londen, een onafhankelijke designmarktplaats waar ontwerpers ruimte, middelen en verantwoordelijkheid delen. Ondanks de dominantie van digitale platforms, bestaat een groot deel van Mowers werk nog steeds uit reizen om nieuw talent uit de eerste hand te scouten, een toewijding die leidde tot haar benoeming als ambassadeur voor nieuw talent door de British Fashion Council. In samenwerking met de raad heeft ze initiatieven zoals NewGen helpen vormgeven, dat jonge ontwerpers ondersteunt door middel van voortdurende mentoring en financiële steun in plaats van vluchtige blootstelling. Van tijdschriften van wereldklasse tot het samenstellen van tentoonstellingen zoals Rebel: 30 jaar Londense mode In het Design Museum, waar opkomend Brits talent werd gevierd, volgt Mowers nalatenschap enkele van de meest bepalende verhalen uit de mode. En als er één les is waar ze naar terugkeert, is het geduld. In een tijdperk van virale momenten en hot shots biedt ze een afgemeten herinnering: “Het is een lang spel, en het is veel meer dan een internetsensatie van de ene op de andere dag.”
Fotografie van Jermaine Franciscus. Afkomstig uit nummer 10 van tijdschrift 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
