‘100 Nights of Hero’ recensie: Charli XCX heeft de juiste film nog niet gevonden

‘Ben je klaar? Dan beginnen we.’

Dit verhaal, over een afbeelding van drie manen die aan de hemel hangen, begint Julia Jackmans ‘100 Nights of Hero’, die ze heeft aangepast van Isabel Greenbergs graphic novel uit 2016 en geregisseerd. Dat betekent dat we op zoek zijn naar een niveau van verhoogde, zelfreflecterende fantasieverhalen, en de revolutionaire kracht van het vertellen van verhalen zelf is inderdaad het kloppende hart van deze film.

Jackman hanteert zijn eigen stilistische benadering van “100 Nights of Hero” zonder de esthetiek van Greenberg te repliceren. Je merkt vrijwel meteen dat deze fantastische film een ​​vrouwelijk tintje heeft in zijn kleurrijke, zeer gestileerde uiterlijk en geluid; er zit een zekere meisjesachtige humor in de levendige roze tinten en de centrering van vrouwenverhalen in de gemanierde composities. De Rams zijn een afgelegen, sekteachtige samenleving die hun god, Birdman, aanbidt.Richard E. Grantin een cameo), waarbij ze hun patriarchale samenleving vormden rond de gebruikelijke principes: controle over vrouwen, het produceren van erfgenamen.

De jonge bruid Cherry (Maika Monroe) is getrouwd met Jerome (Amir El-Masry), en hoewel hij beweert dat ze een baby proberen te krijgen, is dat niet zo. Jammer dat zij degene is die de gevolgen zal dragen als ze niet zwanger wordt. Binnenkort komt de knappe Manfred (Nicolaas Galitzine) verschijnt en de twee mannen gaan een wrede weddenschap aan: Manfred heeft 100 nachten alleen in het kasteel om Cherry te verleiden terwijl Jerome op zakenreis is. Als dat niet lukt, moet hij een baby vinden voor Jerome, die niet geïnteresseerd is in seks met vrouwen. Als Manfred slaagt, krijgt hij het kasteel. Maar als Cherry afdwaalt, blijft ze hangen. (Het is, zoals verwacht, een verlies-verliessituatie voor de vrouw.)

Cherry heeft één persoon aan haar zijde, Hero (Emma Corrin), haar sluwe meid die Manfred afleidt van zijn doel door het verhaal te vertellen van drie zussen die zich bezighouden met het “zondige, slechte en absoluut verboden” (voor vrouwen) plezier van lezen en schrijven. Een van de zussen, Rosa (Charli XCX), wordt uitgehuwelijkt aan een koopman die al snel haar “hekserij” ontdekt.

Elke avond behandelt Hero een nieuw hoofdstuk van de drie zussen, hun verhaal verweven met dat van Cherry en Manfred, terwijl we ontdekken dat Hero deel uitmaakt van de League of Secret Storytellers: vrouwen die verhalen verzamelen en deze tot wandtapijten weven, waarbij hun werk hun ware bedoelingen verbergt terwijl de verhalen zich van oor tot oor verspreiden.

De kwesties hier zijn fundamenteel en elementair: de beproevingen en beproevingen van seks, huwelijk, trouw en voortplanting. Hoewel bruiden vastzitten in kastelen en mannen met vogelmaskers de heksen willen verbranden, is dit verhaal niet zo uit onze tijd of plaats. De druk om ‘een erfgenaam te produceren’ leeft voort in de huidige pronatalistische argumenten en het ‘trad-vrouw’-discours, en de controle over het lichaam – en de geest van vrouwen – is nodig om het doel van het voortbrengen van steeds meer baby’s te verwezenlijken. Dit verhaal lijkt helemaal niet zo oud of fantastisch.

Er zijn echter kleine nuances in de daadwerkelijke vertelling van “100 Nights of Hero”. Het voelt een beetje als feminisme voor tieners, een jongvolwassenenbenadering om uit te leggen hoe bevrijdende geesten noodzakelijk zijn voor bevrijdende lichamen. De film is bot en duidelijk in zijn nadeel. De eigenzinnige, weelderige esthetiek kan de training maar een beperkte tijd volhouden.

Terwijl onze interesse in de loop van deze 90 minuten durende modernistische fabel afneemt, begint Manfred af te glijden – uiteraard voor een volksverhaal dat probeert mannen minder prioriteit te geven. Helaas is de aanwezigheid van Galitzine op het scherm gewoon te krachtig om te negeren, en we merken zijn afwezigheid op. Misschien komt het doordat Manfred zo overweldigend zelfverzekerd is dat Galitzine’s belichaming van vloeibare sensualiteit in schril contrast staat met Monroe’s stijve, angstige, hijgende optreden als Cherry.

Het krachtigste beeld van de film, dat uit interessante beelden bestaat, is van Galitzine, onder het bloed terwijl hij een vers gedoofd edelhert naar huis sleept voor de lunch. Als de film gaat over vrouwen die hun eigen plezier en sensualiteit buiten mannen ontdekken, hadden ze Manfred niet tot het meest aantrekkelijke en aardse personage op het scherm moeten maken.

Hoewel ‘100 Nights of Hero’ meeslepende acteurs en prachtige beelden heeft, is de vertelling (over de kracht van verhalen vertellen) helaas niet bepaald meeslepend. De boodschap is dringend, maar de bezorging laat te wensen over.