Als je het beu bent om naar Oscar-genomineerden en blockbuster-megahits te kijken, ben je hier aan het juiste adres.
Streamingdiensten zijn bijzonder goed in het bijhouden van de grootste films die je gezien moet hebben, maar ze hebben ook tal van functies die wat meer liefde verdienen.
Als experts op het gebied van streaming, Kijk met ons mee heeft een gids opgesteld voor de beste onderschatte films die je kunt vinden op platforms zoals HBOMax, Netflix en meer.
Onze eerste keuze is Meesteres Amerika, een eigenzinnige indiekomedie met in de hoofdrol Greta Gerwig En Lola-kerk.
Nieuwe studente Tracy (Lola Kirke) heeft moeite om zich aan te passen aan haar nieuwe leven in Barnard in New York City, dus neemt ze contact op met haar aanstaande stiefzus, Brooke (Greta Gerwig), die in de buurt woont. Tracy wordt verleid door Brooke, wiens vrije leven door Tracy als hoopvol wordt gezien. Terwijl de twee jonge vrouwen samen door de stad toeren, vindt Tracy plotseling creatieve inspiratie voor haar schrijven. Maar het loopt mis als Brooke ontdekt dat Tracy haar leven heeft gebruikt als voer voor literair materiaal.
Gek, snel en hartelijk, Meesteres Amerika wordt geleid door twee sensationele en charismatische optredens van Gerwig en Kirke, ondersteund door een typisch scherpe maar zachte regie van Noach Baumbach. Hoewel het niet helemaal vergelijkbaar is met de eerdere samenwerking tussen Baumbach en Gerwig, Frances Ha, Meesteres Amerika is niettemin een fantastische fusie tussen de twee geliefden en artiesten die samen het script schreven. Baumbach benadrukt de natuurlijke charme van Gerwig, samen met het kenmerkende donkere gevoel voor humor van de regisseur.
Terwijl ze geniet van een romantische vakantie met haar getrouwde vriend Richard (Kevin Janssens) luxe huis in de woestijn, Jen (Matilda Lutz) ziet zijn uitje onderbroken worden door de onaangekondigde komst van Richards vreemde vrienden, Stan (Vincent Colombe) en Dimitri (Guillaume Bouchede). Hoewel de vrienden daar zijn om deel te nemen aan een ogenschijnlijk onschuldige jachttocht met Richard, lopen de spanningen tussen de vier geleidelijk op totdat de zaken dodelijk worden. Het leidt tot een schokkende gewelddaad waardoor Jen zich aan haar leven vastklampt. Maar als ze bijkomt, begint ze aan een zoektocht om haar kwelgeesten te wreken.
Voordat Franse instructeur Coralie Fargeat was de Oscar-genomineerde De stof, zij regisseerde deze effectieve kleine wraakthriller die diende als een indrukwekkend speelfilmdebuut. Wraak ondermijnt stijlfiguren van de genres uitbuiting en verkrachting/wraak om een zeer aangrijpende feministische film te creëren die strak, stijlvol en onbevreesd is. Onder leiding van Lutz, Wraak biedt een nieuw perspectief op een door mannen gedomineerd filmgenre.
Losjes aangepast van de gelijknamige roman uit 2016 van Iain Reid, Ik denk erover om dingen te beëindigen volgt een jonge vrouw (Jessie Buckley) die reist met haar vriend Jake (Jesse Plemons), op een besneeuwde, stormachtige nacht om zijn ouders te bezoeken (Toni Collette En David Thewlis) op hun landelijke boerderij. Maar onderweg denkt de vrouw na over haar twijfels over hun relatie en over de vraag of ze de relatie moet verbreken. Wanneer de twee arriveren, wordt hun schijnbaar onschuldige reis donker, surrealistisch en steeds veranderend.
Hoewel Ik denk erover om dingen te beëindigen de film heeft een zeer onconventioneel en zelfs experimenteel verhaal en de film is zeer boeiend omdat mysteries zich opstapelen bovenop mysteries bovenop inconsistenties en vragen. Uiteindelijk zijn de talloze onbeantwoorde vragen uit de film minder belangrijk dan de sfeer die ze creëren en de psychologische horror die zich voor de kijkers ontvouwt. Op het einde, Ik denk erover om dingen te beëindigen is een volkomen unieke ervaring die je op de beste manier onrustig zal maken.
Een ruimteschip met de naam Pact is op weg naar de planeet Origae-6 voor kolonisatie. Aan boord bevinden kolonisten en menselijke embryo’s zich in cryogene stilstand, maar wanneer een onverwachte zonnevlam het schip beschadigt, komen verschillende kolonisten om het leven. Een deel van de bemanning wordt wakker samen met een androïde genaamd Walter (Michaël Fassbender), en tijdens reparaties verleggen ze hun koers naar een onbekende planeet wanneer ze een menselijke uitzending ontdekken. De planeet is de thuisbasis van de enige overlevende van de ramp Prometheus missie van jaren geleden, David (Fassbender), maar noch hij, noch de planeet zijn zo gastvrij als ze lijken.
Beide Ridley Scott‘S Vreemdeling prequels worden enorm onderschat, maar misschien nog wel meer Buitenaards: Verbond, die erin slaagt veel donkerder, enger, gewelddadiger en ook grappiger te zijn dan Prometheus. Tussen beide films door doet Scott uitstekend werk door de wereld en de kennis van het origineel uit te breiden Vreemdeling film en de oorsprong van de angstaanjagende Xenomorph, met verbluffende cinematografie, productieontwerp en een gevoel van atmosferische horror. Bovendien is Fassbenders dubbele optreden als David/Walter een raar en erotisch geladen wonder.
Oplichters Theresa (Debra Vleugelspeler) en Robert(Richard Jenkins) hebben hun tijd als ouders doorgebracht met het trainen van hun enige dochter, Old Dolio (Evan Rachel Wood), om haar een weg door het leven te bedriegen en te bedriegen, terwijl ze haar meer als een medeplichtige behandelt dan als hun kind. Nadat Old Dolio en haar ouders een oplichterij hebben bedacht waarbij verloren vliegtuigbagage betrokken is, ontmoeten ze een charmante jonge vrouw genaamd Melanie (Gina Rodriguez). Hoewel Melanie graag meewerkt aan de plannen van de familie, verandert haar betrokkenheid uiteindelijk het leven van Old Dolio voor altijd.
Streamingabonnees zullen in april veel te zien hebben, en het kan een aantal serieuze tijdmanagementvaardigheden vergen om alles goed op te vangen. Netflix en Apple TV lanceren respectievelijk nieuwe seizoenen van Beef en Your Friends & Neighbours. Ondertussen brengt Prime Video The Boys na vijf seizoenen tot een einde. Hulu (…)
Trouw aan directeur Miranda juli’s kenmerkende afwijkende stijl, Kajillionair is een vreemde maar betoverende komedie-dramafilm die tegelijk verdrietig, grappig en diep oprecht is. De film wordt geleid door een opvallende prestatie van Wood, en haar monotone, uitgestreken karakterisering slaagt erin prachtig te combineren met Rodriguez’ vrolijker, meer naturalistische vertolking. Wood overstijgt de karikatuur en creëert een karakter dat diep menselijk is in een bitterzoet verhaal over de behoefte aan verbinding.
