Agra Het is vreemd en zelfs ambitieus, aangezien de film heen en weer beweegt tussen verontrustend en ronduit raar, maar hij belandt niet helemaal aan een van beide kanten, merkt Mayur Sanap op.
Kanu Behls Agra is geen conventionele film die gemakkelijk kan worden beoordeeld.
De regisseur liet met zijn debuutfilm eerder al zijn onderscheidende aanpak doorschemeren Titeleen verontrustend portret van een disfunctioneel gezin, gevolgd door Verzendingdie duikt in de gebroken psyche van een journalist, gespeeld door Manoj Bajpayee.
Zijn nieuwste werk, Agradraagt ook de verontrustende sfeer met zich mee Titel deed, met thematische overeenkomsten in het onderzoeken van gezinsdynamiek en hun stempel op een jonge geest.
Behl keert zich naar binnen Agradat een verrassend onderzoek biedt naar onderdrukte verlangens en hun blijvende impact op de geest.
In die zin is de titel niet bepaald subtiel, omdat hij een duidelijke parallel trekt tussen de sluipende waanzin van de vele personages en de reputatie van de stad als psychiatrisch gesticht.
De beroemde Taj Mahal vindt hier echter geen plaats, noch qua geest, noch qua geschiedenis.
De film concentreert zich op Guru (Mohit Agrawal), een 25-jarige man die seks wil maar het nooit krijgt.
Hij werkt bij een callcenter en brengt het grootste deel van zijn vrije tijd door in de virtuele wereld van datingapps en sekschats om zijn behoeften te bevredigen.
Hij woont met zijn gezin in een vervallen huis, waar de smalle muren en krappe kamers het gezin voortdurend op scherp zetten.
Guru deelt een kamer met zijn moeder (Vibha Chibber), die voortdurend geïrriteerd is door zijn ongemanierde gedrag.
Het hoofd van het huishouden is papaJa (Rahul Roy) die boven woont met zijn minnares, een vrouw die door iedereen rechtstreeks tante (Sonal Jha) wordt genoemd.
Guru droomt van een huwelijk en stelt zich een nieuw leven voor in een kleine kamer die hij hoopt te bouwen voor zijn toekomstige vrouw in hetzelfde huis.
Maar zijn moeder heeft andere plannen.
Ze wil van het dak een kliniek maken waar haar tandartsdochter (Aanchal Goswami) kan oefenen.
Guru’s leven neemt een onverwachte wending wanneer hij Priti (Priyanka Bose) ontmoet, een oudere, lichamelijk gehandicapte vrouw die een internetcafé runt. Tussen hen begint een hartstochtelijke affaire die leidt tot huwelijksplannen.
De familie is radeloos als ze vader ontdekkenJaeen affaire hebben met een andere vrouw.
Ze worden ongerust als ze beseffen dat hij van plan is het huis te verkopen en bij zijn nieuwe partner in te trekken. Zijn beslissing zou hen mogelijk allemaal dakloos kunnen maken.
Behl en co-auteur Atika Chohan (Chhapak) creëert een familiedrama dat zich aanvankelijk afspeelt als een zwarte komedie, maar zich uiteindelijk ontpopt als een verontrustende karakterstudie over hoe repressie en onopgeloste trauma’s zich kunnen ontwikkelen tot een manische toestand.
De regisseur speelt met onze zintuigen terwijl hij met een gevoel van ongemak de verontrustende reis naar de afgrond van de geest van de onrustige hoofdpersoon vastlegt.
Guru voelt in die zin aan als het titulaire personage van Shashank Arora Titel of zelfs Shutu uit het sublieme Konkona Sensharma Eén dode in Gunj.
Er zijn verschillende psychologische schokken die de geleidelijke mentale achteruitgang van Guru weerspiegelen, zoals blijkt uit een paar gedurfde en expliciete scènes. Je kunt je gemakkelijk voorstellen dat de Censuurraad het hier moeilijk mee heeft!
Voor een film waarin seks wordt afgebeeld, is er niets sexy aan. Het is ook niet sensueel.
Integendeel, het is beslist provocerend, maar op zijn eigen gekwelde manier.
Op een gegeven moment ontvouwt zich een gespannen moment tussen Guru en zijn zus. Wat begint als haar poging om hem te troosten, wordt al snel ongemakkelijk.
Het is om zijn emotionele worsteling te laten zien en hoe eenzaam hij is geworden.
Agra is raar, zelfs ambitieus, aangezien de film heen en weer beweegt tussen verontrustend en gewoon raar, maar het landt niet helemaal aan beide kanten.
De vertolkingen van de goed samengestelde cast, vooral debutant Mohit Agarwal, zijn volkomen geloofwaardig, maar de psychologische chaos voelt eerder rommelig dan ontroerend aan, waardoor het moeilijk is om verbinding te maken met een van de personages.
Het einde voelt anticlimax aan en eindigt op een open toon, vergelijkbaar met die van Fahadh Faasil is het werkelijk gebeurd? even binnen Trance.
Maar veel ervan werkt alleen aan de oppervlakte en laat geen blijvende impact achter.
Ja, Behl probeert nog steeds met onze geest te spelen, zoals hij vaak doet, maar het wordt gedaan zonder de scherpte of diepte om echt een stempel achter te laten.
Agra Beoordeling Rediff-beoordeling:
