Leestijd: 4 notulen
Amy Duggar King ontdekt de verboden woorden uit het huishouden van haar neven.
Onlangs heeft de neef van Duggar dat gedaan gedetailleerde “verdraaide” familiemomenten en onthuld duistere familiegeheimen het kwam als een schok voor sommigen van haar eigen familie.
Maar de meest sinistere aspecten van de Duggar-cultus waren nooit de schandalen. Dat is wat de sekte openlijk liet zien.
Amy beschrijft de regels die Jim Bob en Michelle hielpen de woorden, houdingen en zelfs gedachten van hun kinderen (en gasten) onder controle te houden.
Amy Duggar King herinnert zich welke normale alledaagse woorden ‘verboden’ waren
Tijdens een recente Groepstekst met Melissa Rivers-interview, Amy Duggar herinnerde zich de Duggar-regels.
Sommige dingen zijn berucht: de bizarre kledingregels met een zwaar geslachtsverschil, de ‘verfrissende’ en ‘zijknuffels’-onzin, en de afschuwelijke permanent die Michelle door de jaren heen heeft gehad.
Maar veel hiervan was een fineer – hyperzichtbare regels voor TLC-kijkers te herkennen, zodat ze niet te veel aan al het andere denken.
Deel uitmaken van een nachtmerrieachtige sekte houdt meer in dan het dragen van een uniform met griezelige kleding.
Zoals veel soortgelijke giftige groepen in de geschiedenis, heeft het huishouden van Duggar verbale negativiteit verboden: ze hielden toezicht op hoe mensen spreken en zich uiten om een ziekelijke sacharine toon af te dwingen.
“Je kunt niet eens zeggen: ‘Ik haat tomaten’, terwijl je daar was,” vertelde Amy. “Het woord ‘haat’ was niet toegestaan!”
Sommige niet-sektehuishoudens dringen aan op vreemde positiviteit – maar de Duggars gingen nog verder.
“Het woord ‘niet leuk’ was niet toegestaan,” onthulde Amy. “Er was niets negatiefs in dat huis.”
Ze vervolgde: “Dus (toen ik daar was) moest ik gewoon een masker opzetten dat ik blij en glanzend was en dat alles goed, gelukkig en mooi was.”
Amy vatte het samen door te benadrukken dat er ‘daar gewoon een heleboel regels’ waren.
De Duggar-kinderen wisten niet dat het leven beter kon worden
Volgens Amy Duggar waren haar neven en nichten “de gelukkigste kinderen” die opgroeiden. Of ze gedroegen zich tenminste zo.
Ze hadden niet alleen geen andere keuze dan te glimlachen, maar ze wisten ook niet hoe echt geluk kon zijn.
Ze hadden nog nooit van de vrijheid geproefd en die ook nooit echt gezien, dus ze wisten niet dat ze dingen als zelfexpressie misten.
‘Ze bakten brood en speelden schaak en er werd elke dag klassieke muziek gespeeld in dat huis’, herinnert Amy zich.
Het klinkt bijna schilderachtig. En het lijkt erop dat dat het doel was: een huishouden vol lachende, hyperpositieve kinderen. Dit is geen pad naar een gezonde ontwikkeling of geluk, maar jeetje, het zou zeker een mooie ansichtkaart zijn.
Zelfs als je zou vermijden om de bredere realiteit van het opgroeien in een gewelddadige sekte te bespreken, is het onmogelijk om niet in de vele schandalen van Josh Duggar te duiken.
In 2015 hoorde de wereld dat hij zijn vrouw had bedrogen. Toen kwam de echte gruwel: dat hij als tieners vijf jonge meisjes had misbruikt, waaronder vier van zijn eigen zussen.
En natuurlijk dat zijn ouders dit kwaad voor de autoriteiten verborgen hadden gehouden en zijn misdaden op het standbeeld van beperkingen hadden laten vervallen.
Maar Amy benadrukte dat ondanks de omvang van het schandaal iedereen in de familie – inclusief zijn slachtoffers – het vooruitzicht had om te vergeven en verder te gaan.
Ze legde uit: “Als er iets gebeurt in een van deze IBLP-families, moet je snel vergeven en verder gaan.”
Cult helpt mensen niet genezen, omdat gezonde mensen vrij kunnen worden
‘Eerlijk gezegd,’ vervolgde Amy Duggar, ‘gaan slachtoffers vaak niet met je blessure om, omdat je niet naar counseling mag.’
Ze legde uit: “Je moet letterlijk met iemand binnen IBLP praten om enige vorm van mentor of therapie te krijgen… maar dat gesprek heeft geen enkele betekenis. Je ontvangt niet echt genezing.”
Amy typeerde: “Ik denk dat ze een vrolijk, glanzend masker hebben opgezet. Ik denk dat ze hebben gedaan wat ze moesten doen.”
Ze vervolgde: ‘Ze hadden een rol te spelen. Ze hadden een karakter om te spelen. En dat hebben ze heel goed gedaan.’
Uiteindelijk benadrukte Amy haar liefde voor haar neven en nichten – zelfs degenen die niet meer zo dicht bij haar staan.
“Ik heb geen slechte gevoelens jegens een van hen. Ik hou nog steeds van ze”, benadrukte ze. “Ik zeg in mijn boek dat ik wou dat ik contact met ze kon opnemen. Ik ben hier. Er is een open deur als ze me ooit nodig hebben, weet je? Maar ik wil de waarheid in mijn boek delen. En dat is wat ik deed.”
