Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
De Academy Awards zijn grillig zijn moeilijk te voorspellen, maar vaak is het zo dat briljante jonge acteurs moeten wachten op hun Oscar. Al Pacino ontving zijn trofee voor beste acteur pas in 1993, toen hij ho-ah’ed zijn weg naar een overwinning met “Scent of a Woman”. Jessica Lange werd vijf keer genomineerd voordat ze uiteindelijk won voor ‘Blue Sky’. Glenn Close is acht keer genomineerd en wacht nog steeds op haar naam vanaf het podium in het Dolby Theatre.
En toch is een artiest soms zo onbeschrijfelijk getalenteerd – en gecast in de perfecte rol – dat Oscar-kiezers geen andere keuze hebben dan hen de wachtrij te laten overslaan. Dit was zeker het geval met Audrey Hepburndie de hele verdomde wereld charmeerde met haar vrolijk onschuldige vertolking van prinses Ann in William Wylers romantische komedieklassieker ‘Roman Holiday’. Ze was nog steeds een nieuweling in de branche, maar haar bovennatuurlijke elegantie en ongewone schoonheid in die film (waar ze siste met de vaak stijve Gregory Peck) vielen niet te ontkennen. Ze was misschien wel de enige keuze voor Beste Actrice in 1954 (hoewel opgemerkt moet worden dat haar enige echte wedstrijd dat jaar Deborah Kerr was in “From Here to Eternity”). Het was haar eerste nominatie en overwinning, maar hoewel ze nog vier keer genomineerd zou worden, bleek het haar enige overwinning te zijn.
Ik denk dat het een kleine Oscar-parodie is, want in 1967 gaf ze mogelijk haar beste optreden als blinde vrouw in het appartement gekweld door meedogenloze criminelen in Terence Youngs bewerking van Frederick Knotts toneelstuk ‘Wait Until Dark’. De film streeft ernaar een armworstelthriller te zijn, en daar slaagt hij op dat moment uitstekend in, grotendeels dankzij Hepburns transformatie van prooi tot uitdagend roofdier.
Audrey Hepburn speelde een Oscarwaardige rol in Wait Until Dark
Hepburn was het enige lid van de cast en crew van “Wait Until Dark” dat een nominatie ontving, en dat is jammer. Het is een vakkundig geënsceneerde thriller die behendig opbouwt naar zijn angstaanjagende climax. Het was zeker meer een nominatie voor de Beste Film waard dan de platitudinistische probleemfilm “Guess Who’s Coming to Dinner?” of de opgeblazen filmmusical “Doctor Dolittle”. (Als je meer wilt weten over dit baanbrekende filmjaar, raad ik je ten zeerste aan het boek van Mark Harris te lezen “Beelden door een revolutie.”)
Hepburn kreeg in 1968 te maken met nog steeds concurrentie. Faye Dunaway in “Bonnie and Clyde” en Anne Bancroft in “The Graduate” waren even verdienstelijk. Helaas ging de Oscar naar Katharine Hepburn in “Guess Who’s Coming to Dinner?” voor een absoluut uitzonderlijke prestatie.
Audrey daarentegen speelde tegen haar glamoureuze, stralende persoonlijkheid als een kwetsbare vrouw wier gebrek aan zicht wordt misbruikt door de ingehouden Harry Roat (Alan Arkin), die op jacht is naar een met heroïne gevulde pop. In eerste instantie heeft ze geen idee waarom deze mannen de pop willen hebben (deze is door haar man mee naar huis genomen en vervolgens gestolen door een buurmeisje), maar uiteindelijk wordt het haar duidelijk dat Roat niet zonder de pop weggaat. En zelfs als hij het krijgt, is er geen garantie dat de met de stiletto zwaaiende vuilzak haar zal laten overleven.
Het verhaal wordt een beetje ingewikkeld, maar Hepburn, Arkin en de andere mannen die op zoek zijn naar de pop (gespeeld door Richard Crenna en Jack Weston) zijn overal uitstekend, terwijl Young, vooral bekend om zijn James Bond-films “Dr. No”, “From Russia with Love” en “Thunderball” tonen het beste regiewerk uit zijn carrière. Het is geen meesterwerk, maar ‘Wait Until Dark’ is een sensationeel vermakelijke thriller met een knaller van een finale.
