Geschiedenis: Na de plotselinge dood van hun moeder hebben een rouwende vader en zijn twee zonen moeite om het normale leven weer op te pakken. Hun onderdrukte verdriet komt naar voren als een dreigende kraai, die de verscheurde familie ertoe aanzet het verlies onder ogen te zien, eerlijk te spreken en samen te beginnen te genezen. Beoordeling: Het aanpassen van experimentele literatuur aan het scherm is een delicate evenwichtsoefening, en The Thing With Feathers, schrijver-regisseur Dylan Zuid’s interpretatie van Grief Is the Thing With Feathers illustreert zowel de ambitie als de inherente risico’s van een dergelijk project. De film is intellectueel serieus en emotioneel en wordt verankerd door een formidabele centrale performance, maar toch heeft hij vaak moeite om de literaire dichtheid en de fantasierijke vrijheid van het bronmateriaal te vertalen naar een duurzame filmische impact. Het verhaal volgt een onlangs weduwe vader, gespeeld door Benedict Cumberbatchen zijn twee jonge zoons terwijl ze door de desoriënterende vroege levensfasen na een verlies navigeren. Verdriet wordt letterlijk door de komst van een dreigende, antropomorfe kraai: een opdringerige aanwezigheid die beweert het gezin door verdriet te loodsen. Als metafoor is het apparaat gewaagd en onmiddellijk arresterend. Op het scherm neigt Southern er echter zo sterk naar dat wat als provocerend begint geleidelijk onderdrukkend wordt, waarbij de symbolische kracht ervan wordt verzwakt door herhaling. Cumberbatch is misschien wel de grootste troef van de film. Zijn weergave van de vader is wild, vluchtig en emotioneel kaal, waarbij hij elk spoor van sentimentaliteit verwerpt ten gunste van iets rauws en verontrustends. Het verdriet is hier niet gedempt of lyrisch; het is chaotisch, destabiliserend en soms beangstigend. Cumberbatch belichaamt een man wiens innerlijke leven is ingestort, waardoor hij nauwelijks in staat is zijn routine of identiteit te behouden. Zelfs als de formele keuzes van de film gespannen aanvoelen, grondt zijn optreden het materiaal in iets herkenbaar menselijks. Southern structureert de film in vier hoofdstukken – vader, jongens, kraai en demon – elk met een wisselend perspectief en register van emoties. Deze fragmentatie weerspiegelt weliswaar de onsamenhangende ervaring van verdriet, maar draagt ook bij aan het ongelijkmatige ritme van de film. De aflevering waarin de kinderen centraal staan, biedt momenten van stille ontroering, vooral via voice-overs die hun verwarring en angst onthullen terwijl ze hun vader zien ontrafelen. Toch blijven de jongens grotendeels onderschreven en dienen ze meer als emotionele markeringen dan als volledig gerealiseerde karakters. In een verhaal waarin gedeeld verlies centraal staat, vervaagt deze beperking de emotionele diepgang van de film. The Crow zelf – fysiek belichaamd door Eric Lampaert en ingesproken door David Thewlis – is opzettelijk schurend, spottend en dominant. Thewlis brengt een ruwe humor en donkere humor in de rol, maar de meedogenloze aanwezigheid van het personage maakt uiteindelijk het symbolische karakter ervan dof. Bedoeld om de wreedheid en noodzaak van verdriet weer te geven, wordt de kraai zo vasthoudend dat hij de metafoor afvlakt en herhaling vervangt door inzicht. Qua klank wisselt de film psychologisch drama en horror af, waarbij gebruik wordt gemaakt van jump scares, hard geluidsontwerp en dreigende beelden. Deze elementen voelen hardhandig aan en vloeien zelden samen in echte angst. Ironisch genoeg is de film het meest effectief als hij zijn greep losmaakt, waardoor momenten van grimmige humor of fysieke ontlading de stilering kunnen onderstrepen en de emoties op een organische manier naar boven kunnen komen. Tot slot, Dat ding met veren is een film om meer te bewonderen dan te voelen. De ambitie, de conceptuele durf en de centrale uitvoering ervan verdienen respect, maar de overbepaalde uitvoering en tonale onzekerheid beperken het emotionele bereik ervan. Het is een treffende meditatie over verdriet, die tot nadenken stemt en toch gebrekkig is; op sommige momenten krachtig, op andere uitputtend, en uiteindelijk indrukwekkender dan ontroerend.
