Toen de klok dinsdagavond 10.30 uur naderde – bijna drie uur nadat Bruce Springsteen met 18 van zijn muzikale kameraden het podium van Inglewood’s Kia Forum op was gelopen – zei de 76-jarige rocklegende dat hij niet van plan was daar te zijn.
‘Dit is een reis die we nooit hadden gepland’, zei hij. ‘De E Street Band is hier vanavond bij je omdat we je hoop en kracht moeten voelen. En we willen je wat hoop en kracht geven.’
Het was niet onmogelijk om hem te geloven.
Na een twee jaar durende trektocht die afgelopen zomer eindelijk eindigde tijdens de release van een gigantische boxset En een uitbundige HollywoodbiografieVan Springsteen zou verwacht kunnen worden dat hij in 2026 zijn geld en lofbetuigingen zou tellen. Maar zoals hij zegt, hebben de acties van een ‘corrupte, incompetente, racistische, meedogenloze en verraderlijke’ president en zijn regering hem weer tot actie aangezet.
“Als je je hulpeloos voelt, als je je hopeloos voelt, als je je verraden voelt, als je je gefrustreerd voelt, als je boos bent – ik bedoel, ik weet het Ik heb geweest”, zei hij.
De show van dinsdag was de eerste van twee deze week in Forum.
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
Aldus de haastig gearrangeerde Land of Hope & Dreams-tour: twee maanden aan Amerikaanse concertdata die vorige week begon in Minneapolis, waar federale immigratieagenten in januari twee Amerikaanse burgers vermoordden, en op 27 mei wordt afgesloten met een stadionshow in Washington, DC
“Het Witte Huis – dit Het Witte Huis – het Amerikaanse idee vernietigen,” verkondigde Springsteen tijdens het concert van dinsdag, het eerste van twee deze week in het Forum.
Voordat we tot de daadwerkelijke uitvoering komen, moeten we erkennen dat de baas hier zijn nek uitsteekt. Natuurlijk wordt hij beschermd door zijn rijkdom en zijn beroemdheid; ja, hij preekt voor het koor in elke stad die hij en de E Street Band bezoeken.
Maar welke andere muzikant op het niveau van Springsteen maakt een statement zoals hij nu is?
Dinsdag introduceerde hij ‘Streets of Minneapolis’ – een gloednieuw protestlied waarin hij zowel Alex Pretti als Renée Good bij naam noemt – met een levendig gedetailleerde monoloog over de omstandigheden rond hun dood. Vervolgens leidde hij zijn spelers door een oprechte vertolking van het stuwende folkrocknummer.
“It’s our Blood and Bones / And these fluitjes en telefoons / Against Miller and Noah’s Fly”, zong Springsteen – een tekst die president Trump deze maand mogelijk heeft geïnspireerd om zijn volgers op te roepen de zanger te boycotten, die hij in een post op sociale media vergeleek met een “gedroogde pruim die veel heeft geleden onder het werk van een plastisch chirurg.” (In werkelijkheid heeft Springsteen er waarschijnlijk van genoten.)
Bruce Springsteen en de E Street Band
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
Ongeacht de risico’s van zijn toespraak, moest je – hier in onze tijd van politiek infotainment – de natuurlijke finesse bewonderen waarmee Springsteen zijn voorbereide retoriek in de set van dinsdag verweefde. Hij wist precies wanneer hij de vamp van E Streeter moest hebben, zodat hij over de NAVO en USAID kon praten; hij wist wanneer het verstandiger was om de menigte voor te gaan met een gezang van ‘ICE out’.
Ja, hoezeer hij ook zijn mening uitsprak, Springsteen liet zijn fans hun eigen zorgen uiten in rauwe songversies van klassiekers als ‘Born in the USA’, ‘No Surrender’, ‘The Promised Land’ en ‘Out in the Street’.
Terwijl de bezielende impuls van het concert verontwaardiging was, was de overheersende emotie vreugde, zelfs – of vooral – wanneer de muziek op zijn scherpst was, zoals in covers van Edwin Starrs ‘War’ en ‘Clampdown’ van The Clash.
Met een extra E Street-lid van Tom Morello van Rage Against the Machine liet Springsteen “Badlands” en “Death to My Hometown” sprankelen en stompen; “Murder Incorporated” was een gruizige soul-rock rave-up, terwijl “Youngstown” een schurftige gitaarsolo van Nils Lofgren bevatte die je deed denken aan zijn tweede optreden in Neil Young’s Crazy Horse. (Springsteens vrouw, Patti Scialfa, die zei in 2024 dat ze kanker heeft, maakte dinsdag geen deel uit van de band.)
Ongeveer halverwege de show zong Springsteen ‘American Skin (41 Shots),’ het lied uit het begin van de jaren 2000 over racistisch politiegeweld dat hij schreef na de moord op vier NYPD-agenten door Amadou Diallo; hij volgde het met ‘Long Walk Home’, dat hij omschreef als ‘een gebed voor ons land’.
Bruce Springsteen
(Allen J. Schaben/Los Angeles Times)
Achter elkaar gespeeld, deden de nummers je nadenken over hoe weinig overeenstemming we de afgelopen kwart eeuw hebben bereikt over wie een Amerikaan mag worden genoemd. Identiteit wordt altijd aangevallen en wordt altijd verdedigd.
Iedereen behalve een Bruce Stan zou toegeven dat Springsteen hier een beetje hard leunde op nieuwere dingen: ‘House of a Thousand Guitars’, ‘My City of Ruins’, ‘Wrecking Ball’ en dergelijke.
Toch kan hij, net als bij het schrijven van zijn toespraken, nog steeds een kamer lezen. ‘Het moet gebeuren’, zei hij lachend toen de band ‘Hungry Heart’ lanceerde, een van de weinige oude pophits die hij maakte die loskwam van de huidige reeks van die avond.
Tegen het einde – in een toegift die van ‘Born to Run’ overging in ‘Bobby Jean’ tot ‘Dancing in the Dark’ – nam Springsteen, zijn shirt doordrenkt van het zweet, plaats op het podium en bedankte de leden van het Immigrant Defenders Law Center voor hun deelname aan de show. (Ook dinsdag in huis: Henry Winkler.)
Vervolgens hield hij een laatste preek voordat hij sloot met Bob Dylans ‘Chimes of Freedom’.
‘Het zijn moeilijke tijden, maar we komen er wel doorheen’, zei hij. ‘Wij zijn de Amerikanen. Wat zeggen ze? Amerikanen doen het goede als ze al het andere hebben geprobeerd.’ Hij schudde zijn hoofd alsof hij door een mentale inventaris bladerde.
“F-!”
