‘Cashing Out’ onderzoekt financieel instrument dat ooit ‘AIDS-profitering’ heette

Wanneer filmmaker Matt Nadel eerste set over de documentaire die dat werd Betalinghij geloofde dat het project een slechte weerslag zou hebben op zijn vader.

“Eerst dacht ik: ‘Ik wil een vader-bashing-docu maken. Dit is perfect'”, herinnert Nadel zich. ‘Ik ga een groep mensen vinden die zeggen dat hij de ergste was, en ik ga hem onder de bus gooien.’

Nadels vader had op het hoogtepunt van de AIDS-epidemie geïnvesteerd in zogenaamde ‘viatische nederzettingen’, voordat levensreddende behandelingen op de markt kwamen. Door de financiële manoeuvre konden levenspolishouders contant geld krijgen voordat ze stierven door polissen aan beleggers te verkopen voor een percentage van de waarde van de polis.

“Deze industrie is ontstaan”, legt Nadel uit, “(dat gezegd hebbende): ‘We geven je 80, 70, 60 procent van het geld vooraf, afhankelijk van hoe ziek je bent en hoe zeker je dood lijkt… We houden de polis van kracht tot je sterft. En als dat gebeurt, innen we de volledige uitbetaling.’ En die industrie werd bespot. Ik bedoel, zei de pers, het is zo griezelig, het is zo verschrikkelijk, het is zo opwindend, ik begrijp die reactie.”

Hoe meer Nadel onderzocht, hoe meer grijstinten er verschenen. Deze nuances worden onderzocht in zijn voor een Oscar genomineerde film, die gratis te bekijken is De New Yorker website. De fondsen die beschikbaar waren via een viatische schikking, zo ontdekte Nadel, werden ‘een reddingslijn voor duizenden mensen die volledig werden verwaarloosd door de overheid, verwaarloosd door de zorgverzekeraars, aan wie in feite was verteld dat het enige wat voor hen beschikbaar was lijden en dood was. Maar ze verenigden zich met hun vindingrijkheid en hun vreemde veerkracht en creëerden dit soort vreemde maasoplossingen voor minstens een paar dagen van mazen in de wet. Het heeft veel mensen daarbij geholpen.’

Nadel voegt eraan toe: “De film brengt mijn reis echt in kaart, vanaf dat eerste, eerlijk gezegd, ‘What the hell’-moment toen ik leerde wat deze industrie was en dat ik er een relatie mee had die ik nooit had gekend, zelfs niet als homoseksuele man, tot het moment waarop ik begrijp waar dit in onze geschiedenis past en welke lessen we hieruit moeten trekken als we de epidemie die ik volledig geloof te boven wil komen.” is een stille samenleving.”

Scott Page, een homoseksuele man die in de documentaire voorkomt, hielp bij het pionieren van deze viatische nederzettingen (tegenwoordig worden ze doorgaans, minder onheilspellend, ‘levensoplossingen’ genoemd).

“Ik werd met elke naam in het boek genoemd”, herinnert Page zich uit het verleden. “Maar we vochten voor ons leven. Ik wist dat wat ik deed zo belangrijk was om mensen te helpen de tijd die ze nog hadden met enige waardigheid te leven.”

Nadels vader, Phil, verschijnt ook in de film. Matt wordt gemeten in zijn beoordeling van de rol van zijn vader als een van de talloze investeerders in Viatic-nederzettingen in die tijd.

“Mijn vader is geen filantroop. Hij is niet per se een humanitair mens”, vertelt Nadel aan Deadline. “Zijn vraag was niet: ‘Hoe kan ik deze mensen het meest effectief helpen?’ Mijn vader is een zakenman, en dus in zijn wereld, in zijn beroep, vanuit zijn gezichtspunt, is dit wat hij zou kunnen doen. Hij wilde niets puur altruïstisch doen. Het was gewoon niet wie hij was. Dat was niet waar hij zich in zijn leven bevond, maar er waren genoeg investeringen die hij had kunnen doen die niemand zouden hebben geholpen. En hij koos ervoor om deze te maken die behoorlijk riskant zijn. Ik bedoel, waar je op gokt, is dat er geen medische innovatie zal plaatsvinden, en dat deze altijd had kunnen gebeuren.’

Inderdaad, het is wat er gebeurde met de introductie van proteaseremmers die het leven dramatisch verlengden. Zoals de film laat zien, zorgden de medische ontwikkelingen ervoor dat sommige investeerders in viatische schikkingen een letterlijk verlies leden: ze moesten voor onbepaalde tijd aan levensverzekeringspolissen betalen zonder vooruitzicht op uitbetaling. Hoe langer een verzekeringnemer leefde, hoe slechter de investering werd voor iedereen die een viatic schikking financierde.

De viatic-instrumenten waren uiteraard alleen bedoeld voor gebruik door degenen die levensverzekeringspolissen hadden die ze konden verkopen. Maar veel transgenders werden bijvoorbeeld buitengesloten van de arbeidsmarkt en konden daarom geen levensverzekering krijgen via hun werkgever. Betaling onderzoekt ook die realiteit zoals gezien door de ervaring van Dee Dee Chamblee, die de AIDS-crisis overleefde, ook al had ze op een gegeven moment nog maar drie T-cellen (ze noemde de cellen ‘De Vader, de Zoon en de Heilige Geest’).

“Ik begon deze film niet te maken met een bepaalde agenda voor het specifieke punt dat ik wilde maken. Terwijl ik mijn onderzoek deed en door het archief waagde en mensen begon te ontmoeten, scènes met hen filmde en hen interviewde, veranderden mijn vragen en werd hun reikwijdte steeds groter”, zegt Nadel. “En toen werd het duidelijk dat ik met iemand als Dee Dee moest praten – toen ik de vraag kreeg van: ‘Oh shit, hoe zit het met iedereen die geen verzekering had om te verkopen? Ik heb hier zo goed naar gekeken dat ik door de bomen het bos kwijt ben.’

Chamblee had de vrijwel zekerheid van haar dood geaccepteerd, maar woedde voor degenen wier behoeften volledig waren verwaarloosd door de regering. Voor Nadel illustreert ze de veerkracht van de LHBTQiA-gemeenschap.

“Het liet me zien dat de viatische industrie een manifestatie was van deze fundamentele menselijke impuls, dat zelfs als de wereld en de samenleving tegen je zeggen: ‘Je bent zo goed als dood’, we dat niet accepteren. We vechten voor ons eigen leven”, zegt Nadel. ‘Oké, de overheid gaat ons niet helpen. We gaan samenwerken en uitzoeken hoe we wat rare dingen kunnen doen met onze levensverzekeringspolissen om wat geld te krijgen.’ Maar zelfs daarbuiten, als je iemand als Dee Dee bent die die middelen niet heeft: ‘Ik wil opstaan ​​en deze stem zijn. Ik wil mijn gezicht in de Georgia State Assembly plaatsen, zelfs als ze me daar niet willen zien. Ik wil mijn gezicht in het EEOC plaatsen, ik wil mijn gezicht in het Congres plaatsen, ik wil mijn gezicht in het Witte Huis plaatsen en de eerste zwarte transvrouw zijn die ooit in het Witte Huis is uitgenodigd zoals zij.’

In een tijd waarin veel Amerikanen worden geconfronteerd met het vooruitzicht dat de ziektekostenpremies zullen stijgen door de Affordable Care Act, ziet Nadel lessen in de ervaringen van degenen die tijdens de AIDS-crisis noodmaatregelen hebben genomen.

“Ik zie deze film echt als een handleiding uit de queergeschiedenis voor hoe we allemaal kunnen navigeren in het moment waarin we nu leven, omdat we een ongekende terugtrekking van de overheid uit de gezondheidszorg zien”, merkt hij op. “We hebben mensen die Medicaid aftrappen, tienduizenden mensen staan ​​op het punt hun zorgverzekeringspremies omhoog te zien schieten vanwege het aflopen van de Obamacare-belastingkredieten. Dit is wederom een ​​regering die de overlevingsbehoeften van mensen verwaarloost en hen vertelt: ‘Nou, je staat er alleen voor.'” En laat het aan queer-mensen over om te modelleren hoe het eruit ziet om daarop te reageren. wij protesteren. Ja, wij eisen het. En in de tussentijd gaan we het uitzoeken met de tools die we hebben.”

Nadel merkt op: “Dat is wat ik probeer te doen met deze film. Ik probeer te zeggen dat dit AIDS-verhaal, dit vreemde verhaal niet alleen belangrijk is voor mensen met hiv. Het is niet alleen belangrijk voor vreemde mensen. Het bevat de overlevingssleutels voor een zeer urgente realiteit waar we allemaal in terechtkomen.”